NAAR IGUAZU, AFSCHEID NEMEN, PIRIAPOLIS

IGUAZU



Voor de waterval

Voordat we naar het zuiden afzakken, wilden we in ieder geval nog naar de watervallen van Iguazu. De vliegreis “all in” voor 3 dagen vonden we nog al prijzig. Bovendien hadden we de tijd aan ons zelf. 19 uur in een luxe bus met slaapstoelen en champagneontbijt was goed uit te houden. Een hotelletje konden we zelf ook eenvoudig vinden. Peter Pan was de naam. Gezellig rond het zwembad , asado (bijna rituele barbeque) en ontbijttafel met backpakkers uit vele landen, ja ook Nederland. Zo ontmoeten we nog een jeugdvriendin van Anne, Amber De wereld is klein. Het had waanzinnig veel geregend. Daardoor konden de falls niet van alle standpunten bekeken worden. Maar de hoeveelheden water die we naar beneden zagen storten gingen alle begrip te boven! De vrouw van US president Rooseveld verzuchtte hier “poor Nigaraja”.



Volgens de informatieborden gaan nergens ter wereld zoveel liters water van hoog naar laag. De watervallen, die zich over kilometers breedte in twee trappen uitstrekken, laten in het regenseizoen 12700 m3 per sec vallen! Dat zijn hoeveelheden die nauwelijks voor te stellen vallen. Maar ook de ligging in het tropische oerwoud is uniek.



In het oerwoud

Arenden scheren boven de waterdampen die van de falls opstijgen. Een absoluut natuurwonder wat je niet mag missen als je in de buurt bent! Te zien vanuit Argentinië en Brazilië.



Iguazu



Iguazu



Iguazu



Iguazu

AFSCHEID NEMEN EN NAAR PIRIAPOLIS

Terug in BA werd ons vermoeden bevestigd dat de beloftes om onze boot op de wal te brengen, niet waar gemaakt gingen worden. We besloten naar Uraguay te gaan om het daar te laten doen. Ja nu moeten we toch afscheid nemen van Andres en Fiorella. Natuurlijk met een asado.



Fiorella en Riet in Barlevento



Afscheid van Andres en Fiorella met asado in Barlevento

Ook nemen we voorlopig afscheid van Bram en Vivian en Christien en Diederik met een asado. Na een geweldige tijd in BA, op de inbraak na, is het tijd om door te gaan. Vlot uitgeklaard. Als je het weet is alles eenvoudig! We hebben noordelijke wind. De Lady zeilt met 8 knoop over het vlakke modderbruine water van de Rio Plate. Deze keer hoeven we ons niet druk te maken over de geringe hoeveelheid water onder de kiel, want het is licht weer. Na een middag en een nacht komen we in de loop van de volgende middag aan in Piriapolis. Bijna gelukkig constateren we dat het in het water en op de wal niet druk is. Oude bekenden van de Saturnin nemen onze landvasten aan. Waarom zijn ze hier nog steeds.? Motor kapot en de volgende dag blijkt dat hij niet meer te repareren valt. Geen geld. Ze kunnen nu mee op een andere Franse charterboot naar het zuiden als bemanning. Daarmee moet de kas gespekt worden om een nieuwe motor te kopen. Eerst moet de charterboot opgeknapt worden. Ze willen half dec. vertrekken. We gaan ze nog zien in het zuiden.



Vissersboten Piriapolis

LIFESTYLE URUGUAY

We lopen langzaam langs de waterkant over de promenade vanaf de haven naar het centrum. Maar ondanks ons lage tempo passeren we links en rechts flanerende Uruguyanen. Overal zitten groepjes ouderen en jongeren. Een ding hebben ze gemeen, de thermoskan en de mate kroes met stalen rietje. De mate is de nationale volksdrank hier. Een soort plantenthee. Men zegt wel eens dat die de mensen zo relaxed maakt. Of dat waar is? In ieder geval lijkt dit land een versnelling lager te draaien dan de rest van de Zuid-Amerika en twee vergeleken met altijd hollend Nederland. Daar de boot een week op de wal staat lopen we het wandelingetje van 1 minuten minimaal 2 keer op een dag. We hebben een hotelletje in het centrum. Aanbevolen door de kraanmachinist op de haven (natuurlijk een vriend van hem, zo gaat dat hier altijd). De boot staat niet op een bok maar wordt hier gestut met houten palen. Volgens de kraanmachinist die Walter (Duits voorouders waarschijnlijk) heet, is dit het meest efficiënte systeem wat er is. Wij knikken maar eens en zien vier man 1,5 uur bezig om de palen op lengte te maken en de wiggen te slaan. Maar ja met lage arbeidslonen maakt dat niet uit en haast hebben ze zoals gezegd nooit. Nadat we de boot schoon hebben laten spuiten, schuren we de oude antifouling op met onze rondschuurmachine. De kiel schuren we kaal. Iemand zal primer voor ons meenemen uit Montevideo. Dat komt weer niet op tijd. We vinden nog een halve verpakking zelfetsende primer in de boot. Dus zetten we die er op. De volgende dag komt hij met de primer. “Sorry maar de afspraak was gisterenmorgen”. O, geeft niets, ik breng het wel terug. De antifouling gaat erop, schroef smeren, zinkanodes. Na vier dagen gaan we weer in het water.



De lady is geknipt en geschoren

Omdat dit alles zo vlot verlopen is besluiten we een uitje met de bus naar Montevideo te maken. De stad valt ons een beetje tegen. Het blijft natuurlijk wel Uraguay. Niet zo bruisend als BA. Maar ook hier zien we de Tango op de straat.



Montevideo



Montevideo

MATE EN VISSEN

De tweede sport in Uraguay na mate drinken is vissen! Vanaf de havenpromenade en de havendammen wordt door mate drinkende vrouwen en mannen menig hengeltje uitgeworpen. De resultaten zijn wisselvallig, maar er wordt regelmatig gevangen. Dat is te zien aan de vele wilde katten die tussen de blokken van de havendammen leven. Dat dieren het leven eenvoudiger vinden wanneer ze eten van de mensen krijgen is ook te merken aan de vier zeeleeuwen die hier in de haven leven. De olie en andere afval die in het vissershoekje van de havenkom drijft lijkt hun spekkige huid niet te deren. Vrolijk zwemmen ze in de drek rond of luieren op de betonnen kadedelen (nooit gezien dat een zeeleeuw zomaar 1,5 meter uit het water tegen een steile betonkade op kan klimmen). Na nog een paar dagen in het water zijn we klaar om te vertrekken. Wachten op een paar dagen goed weer om de eerste sprong naar het zuiden te maken!