TROPISCHE LUCHTEN IN MALEISIE
EN INDONESIE
 |
| Tropische luchten |
MALEISIE.
Na
een paar fijne zomermaanden in Nederland
is het warm op de “hardstand” in Pangor. Er is nog genoeg werk te doen aan de
boot. Uitbesteden valt tegen. Het werktempo in deze hitte is extreem laag. Zittend in de kuip op onze hoge positie
zien we de jongens van Joey een boot in
de antifauling rollen. Grote rieten hoeden moeten schaduw brengen. Af en toe
zijn we bang dat de verfroller vastplakt aan de bootromp! Zo langzaam bewegen
ze de rollers. Het arbeidsloon is erg laag maar wanneer ze er vier keer zo lang
over doen, betaal je dezelfde prijs. Het werk wat wij aan de kuip willen doen
kunnen ze hier niet. Alleen schilderwerk is mogelijk. Dus doen we alles zelf
weer maar. Na 2 weken vliegt Rietje alweer terug naar Nederland voor een paar
dagen wegens het overlijden van haar zus, Willy
VAKANTIE
We
maken een tussendoor reisje naar Nepal, om Marijn en Kristin te bezoeken. W schrikken opnieuw van de vervuiling in Katmandu. Met Marijn en Kristin maken we een tweedaagse wandeling in de
omgeving van Katmandu. Je bent direct uit de drukke stad op het prachtige
platteland. Daarna doen we nog een trekking van 8 dagen met z’n tweetjes in het
toegangsgebied naar de MT. Everest. Onze trekking gaat over een paar
bergruggen, zo’n 1000 meter per dag stijgen en dalen. Prachtige omgeving met
schitterende dorpjes. Heel af en toe zien we in de verte de sneeuw op de
hoogste toppen, zelf komen we niet
.hoger dan 3800 meter. Nepal is echt weer
genieten voor ons, vooral met Marijn en Kristin
 |
| Buiten de stad |
RONDREIS
Meteen daarop krijgen we opnieuw een leuke werk onderbreking wanneer Anne komt. Met
onze huurauto rijden we 9 dagen rond in
Maleisie. Wat een verschil met
Indonesië! Prim infrastructuur, de wegen zijn goed. Door de Highlands naar de
oostkust. In de Highlands worden veel groenten en thee verbouwd. Het landschap
is op sommige plaatsen bedekt met plastic kassen, erg lelijk. Aan de Oostkust
nemen we de ferry naar de eilandjes Perhentian Kecil en Besar.
 |
| Op weg naar snorkelavonturen |
 |
| De Maleisie toer |
Het is “low-season”, we hebben de eilandjes en het resort voor onszelf. Er is
alleen wat onderhoudspersoneel aanwezig. Dus is de keuken rudimentiar, het
enige wat we kunnen eten is nasi goreng, 3 x per dag. Maar wat maakt dat uit
wanneer je kunt snorkelen in het rif tussen prachtig gekleurde vissen. We zwemmen
tussen de schildpadden, zo vanaf het strandje voor ons huisje. Even schrikken
wanneer Anne een wat erg uit de kluiten gewassen rifshark ontmoet. Na
een andere dagrit stoppen we bij een rivier. In kano’s over de rivier komen we in een nationaal
park. Daar is een soort catwalk door de boomtoppen gemaakt. Voor vogel
verspiedingen. Toen het hele parkoers klaar was, waren de vogels verdwenen…. Nu
dus een leuke toeristische attractie. Geweldige vakantie met Anne .
OP
DE HARDSTAND
Anne vliegt door naar Nederland.
Wij weer verder met het werk. We kennen inmiddels de meeste mensen op de “hardstand”
en in de haven. Uiteindelijk is het hier een kleinschalig gebeuren. We hebben
regelmatig een barbecue wanneer er een boot komt of gaat. Vrijdagavond is er in
de buurt een markt voor groente en fruit. Je hebt hier wel een auto nodig of
een scooter. De haven is te ver van de stad. Wij hebben een auto gehuurd per
maand. Wanneer deze goedkope huurauto’s ermee stoppen bel je en de eigenaar komt hem repareren of omruilen. Op
onze tocht door het land hadden we een betere gehuurd uiteraard. Dat kost
natuurlijk wel wat meer. Het werk vordert gestaag en we denken ruim op tijd
klaar te zijn. Henk heeft nog enkele weken last van de rug.
 |
| op de hardstand |
STUURAUTOMAAT
Maar dan! Het laatste klusje is de
stuurautomaat. Die stopte ermee de laatste 200 mijl vo we in Pankor
aankwamen. Daar hadden we natuurlijk eerst naar moeten kijken. Maar omdat we alles
in Australie vernieuwd hadden, verwachtten we een kleinigheid. Met geen
mogelijkheid krijgen we het ding aan de praat. Uiteindelijk vinden we samen met
Arnold, van de Nederlands boot Drifter, uit dat de nieuwe Simrad computer kapot
is. Opsturen naar Nederland. Vlotte garantie- service van Jos Boone. Maar dan
blijft het pakje 10 dagen liggen bij DHL in Pangkor, omdat degene die
verantwoordelijk is voor buitenlandse pakjes op vakantie is! Goed, computer weer gemonteerd. Nog niet
werken!! Ten einde raad de drive opgestuurd naar Lecombre en Smitt in
Frankrijk. Het is onzin om te denken dat er hier iemand in de buurt is die een
dergelijke reparatie kan doen. Veel Australiërs laten hier motoren reviseren.
Nadat ze terug ingebouwd zijn moeten ze er toch weer minimaal 1 keer uit. Na de tweede inbouw komt nog steeds een
zwarte pluim en olie uit de uitlaat, enz. enz. Onze buurman ,uit Victoria BC. is
nog slechter af. Blikseminslag ( in de haven). Totale elektrische installatie
en instrumenten moeten vernieuwd worden. Wie gaat dat doen? Bovendien moet ook de
motor gereviseerd worden. Zijn vrouw is naar Victoria, om het zoveelste
kleinkind te bewonderen. Hij wil ook graag weg, maar hij moet hier zijn anders
gebeurt er zeker niets! Wordt allemaal
besproken op de socio- barbecues. Terug naar de stuurautomaat: De drive komt in record tempo terug. Zeer
snelle en goede service van Lecombre en Smitt. “Merci beaucoup,” Agnes! Wel een
erg dure grap door de vracht kosten. Maar…… HET WERKT!! We kunnen gaan. Een
mail naar Marijn. Die kan nu ook zijn ticket voor Cocos Keeling boeken.
TERUG NAAR INDONESIE
Volgeladen met eten, drank, diesel en
weckpotten voor drie maanden vertrekken we vrijdag de 13 maart uit Pangkor,
Maleisie. Op de afscheidsbarbecue wordt dit door de meeste zeilers ten sterkste
afgeraden. Ze lijken nog even gelijk te krijgen omdat meteen de stuurautomaat
het weer af laat weten! Maar dat blijkt loos alarm, de kompas sensor is niet
ingeplugd….. We willen zo veel mogelijk zeilen. Maar het zal onvermijdelijk
zijn dat we nog een keer diesel moeten inslaan in Indonesië. We hebben geen
Cait genomen voor Indonesie (document om aan land te gaan), in zo’n geval mogen
we wel 48 uur aan wal om bv. diesel te kopen. We zijn dat niet van plan voor de
Sunda Straat.
VISNETTEN
EN VISNETTEN
Zeer
licht weer, maar we kunnen met het nu super schone onderwaterschip toch
heerlijk zeilen. Het is soms zelfs overdag een verschrikking om uit de overal
aanwezige, soms honderden meters lange, visnetten te blijven. Hoe kan er nog
een visje over zijn? Wij vangen in ieder geval niets aan de sleeplijn. Nadat we,
net voor Singapore, de drukke shippinglane overgestoken zijn, zijn we terug in Indonesië!
 | ||
Terug in Indonesië
We varen grotendeels langs de oostkant van Sumatra. Niet dat ze hier minder vissen. Hier wordt het nog wat lastiger om
de netten te vermijden omdat er buiten de kotters ook nog met kleine bootjes
gevist wordt. Wanneer we toch een nacht moeten varen, omdat er geen geschikte
ankermogelijkheid is, wordt het dan ook af en toe een zenuwachtig gepuzzel om
geen roeiboot te overvaren, of verstrikt in een net te raken. De beste tactiek
is langs de rand van de shipping-lane te varen, maar zelfs daar en in de
middenberm van de shipping lane wordt gevist! Prachtig zijn de van takken en
bamboe gebouwde drijvende eilandjes. Uiteraard bedoeld om te vissen. Netten
worden in het midden van het eilandje neergelaten. Voor de zeer kleine visjes,
die overal op de markten liggen. In de vijzel en door het voedsel. Wanneer je
alle kleintjes gevangen hebt is er voor de grote geen voedsel meer, denken wij
met onze westerse mentaliteit. Hier wordt op een andere manier gedacht. Eten is
noodzaak. Zolang het er is gaan we door! Dan krijgen we enige dagen met een
mooie noorder bries. We maken goede voortgang. Je eigen ankerplek vinden is
toch echt avontuur! De ankergrond is
vrijwel altijd goed. Het is heerlijk weer in Indonesië te zijn, met zijn vele eilandjes. Het anker dat we in Chili hebben laten
maken is een wonderlijk goed stuk gereedschap
|
TUSSEN DE VISSERS EN DE VISLUCHT
27 maart.
Vannacht een wat lastige ankerplek gehad, maar
omdat de wind wegviel viel het uiteindelijk reuze mee. De wind lijkt op te
zijn, deze keer lijken de gribs gelijk te hebben. Voor het eerst vertrekken we
langzaam moterend. Toch komt er na een paar uur weer lichte wind uit het
noordoosten. We zeilen weer. Verrassende ankerplek aan de zuidpunt van het
eiland Lepar. We liggen tussen de vissers die hun vrijdagmiddag- rustdag
houden. Al spoedig hebben we een paar boten langszij. Heel het dek vol met
jongelui. Hoofden vaak bedekt met dikke doeken, a´la bedoeïenen.
 |
| Lekker warm |
Lijkt ons
moordend warm. De visgeur van hun boten is doordringend!! Geen enkele taalbarrière
kan doorbroken worden, maar we krijgen een paar visjes. De vangsten zijn zeer mager.
Opnieuw verwonderen we ons: waarvan
bestaan ze? Nadat ze een paar uur
hun ogen hebben uitgekeken, vertrekken ze weer, enige zwarte strepen en krassen
op de romp achterlatend. Erg leuke ontmoeting ( zelf de wasknijpers werden
bewonderd…)!
NAAR DE SUNDASTRAAT
28 maart. Om 7 uur vertrekken we met 3
knoop wind. De motor aan dus. We zijn van plan om in 1 keer naar de Sundastraat
te varen. Weinig aanlokkende ankermogelijkheden op dit traject, 183 mijl te
gaan. Volgens de kaart komen we halfweg in de olievelden. We zijn benieuwd wat
dat gaat geven. De hele dag en volgende nacht geen wind! Gelukkig hebben we de stroom mee. Blijkbaar
loopt deze vanaf hier, deze tijd van het jaar, in de richting van de Indische
oceaan. Daardoor kunnen we langzaam motoren en toch goed vooruit komen. Precies
in de nacht komen we in de olievelden terecht. Het is niet anders. Met ruime
boog varen we om twee booreilanden heen. De kaart staat vol beperkingen over
waar en hoe je varen mag. Om 7.00 uur wordt het weer licht. Tot onze verbazing
zien we trawlende visboot voor de boeg in de buurt van een boorplatform. Trawling
streng verboden, zegt de kaart. Overal zagen we ze vissen met netten en uitgerekend
hier zijn ze aan het trawlen! In ieder geval begrijpen we dat ook wij wat
dichter langs de boorplatformen kunnen. Veel kreten in de kaart maar geen
enkele controle! We krijgen weer wind en na een overnacht ankeren aan het begin
van de Sunda straat zeilen we de volgende dag naar de noordwestkust van Java.
In een overgebleven vissers hoekje gaan we, te midden van olieopslag en de
ferry terminal naar Sumatra, voor anker. Prima beschut door het eilandje Merak
Kecil, achter de lokale vissersvloot. Spoedig hebben we bezoek van een bootje
met twee jongens. Na onderhandelen, geen Engels!, kopen we diesel en ga ik met
hen aan land. Op de scooter naar de ATM en de markt voor verse groenten en
fruit. Om 15.30 is alles aan boord. De rest van de dag genieten we van het
uitzicht op het oude en nieuwe Java.
 |
| Oud Indonesie |
 |
| Nieuw Indonesie |
Nu nog naar het eind van de Sunda straat
om te ankeren in een natuurreservaat. Op weg daarheen belanden we In de loop
van de middag in een enorm
veld van
afval. Plastic in de schroef. Alle rivieren van Java en Sumatra spuien een
ongelofelijke hoeveelheid afval in de Sundastraat! Veel stroom mee! We willen
wachten op een goed weather window voor Cocos Keeling. Overnacht ankeren tussen
de bamboe viseilandjes. Voor het donker is, worden op ieder eilandje twee
jongens afgezet. Die laten de netten neer en steken de lampen aan om de visjes
te lokken. We liggen tussen meer dan honderd van deze drijvende bamboe vlotten.
Heel de avond en nacht bedrijvigheid. Eilandjes worden zelfs in de nacht
versleept.
 |
| Met lampen visjes vangen in de nacht |
NATUURRESERVAAT
We liggen enige dagen op de prima
beschutte ankerplaats in het natuurgebied. Tussen het schiereiland Semenanjunk
Ujungkulon en het kleine eilandje Peugang. De parkrangers hebben een post op
het kleine eilandje. Dagelijks komen bootjes met toeristen om de flora en fauna
van het kleine eilandje te bewonderen. Wij hebben op de zandstrandjes tapirs,
herten, varanen en apen gezien. Tot nu toe geen
Rinocerossen. We zijn geschokt door de waterkwaliteit. In pilots nog
beschreven als helder blauw snorkel water, nu is regelmatig het water bedekt
met een dikke laag plastic en ander
afval! Vissers, ferry’s, via rivieren, alles wordt door iedereen in het water
geloosd! Milieubesef moet nog tot ontwikkeling komen in Indonesië. We doen kleine klusjes aan de boot en wachten
op een gunstig moment.
 |
| Plastic afvalprobleem |
NAAR COCOS KEELING
april 8
We zijn onderweg! Dinsdagmorgen hebben
we Indonesië verlaten. Tot 100 mijl uit de kust van Java en Sumatra varen we
door afvalvelden! Plastic, takken, complete bamboe-eilandjes enz. Ongelofelijk.
Na een vlotte start zitten we nu in minder weer. Veel tropische buien, en
wisselende winden. Vermoeiend voor ons beiden. Vannacht maar eens op de motor
in plaats van eindeloos elkaar uit bed halen voor gijpen, zeilwisselingen enz.
Bakken met regen. De regen slaat het water plat. Alle golven worden rond.
Gisteren hadden we een bui met een doorsnede van meer dan 20 mijl. Je kan dat
mooi op de radar zien. Er omheen varen is geen optie. Bovendien zijn er veel te
veel. Grootzeil er op, grootzeil eraf. Irritatie af en toe! Gelukkig zijn we van
de drukke vissersvloot, die we in de kustwateren hadden, af. Soms zien we s’nachts
een coaster of vissersboot. Vanmorgen om 10.00 uur zijn we Cocos Keeling tot 230 mijl genaderd.
Benieuwd hoeveel uren we dadelijk van het hele traject gemotord hebben. Jan van
Gents en kleine albatrossen cirkelen rond de boot. We verdenken ze ervan in de
nacht op het dek gelande vliegend vissen op te halen. De vleugeltoppen scheren
over het water. Ze zien er prachtig uit. Uiteindelijk zijn we 5 dagen en 2 uur
onderweg geweest. Veel te veel motor uren. En enorm veel buien!
COCOS
KEELING
De
cocospalmen lijken op het water te staan! Zo laag boven de zeespiegel is dit
atol. Een wonder midden in de oceaan! Zo klein en maar 2 meter boven de zeespiegel.
Blauw water! Een klein paradijs! Het atol bestaat uit vier hoofdeilanden. Wij
liggen aan de binnenkant, ons anker is gevallen in het witte zand van Direction Island, wat onbewoond is.
 |
| De wonderlijke blauwtinten van een atol |
Naast ons ligt Home
Island, dat bevolkt is door uit Maleisie
afkomstige mensen. Zij zijn in het verleden als slaven gekomen om voor de
copra -compagnie te werken. Dan is er West eiland, minder druk bevolkt met
hoofdzakelijk Australiërs. Hier is ook de vliegstrip waar Marijn begin mei aan
gaat komen. Inklaren verliep voor een Australisch gebiedsdeel super soepel. Wel
moeten we nog naar Home Island, om ons
ankergeld gaan betalen. Dat is Aus. dollar 10 per dag of 50 per week. Voor dat
geld zijn er wel bbq’s, regenwatertank,
gratis kokosnoten, en (als aas om te vissen) heremietkrabben aanwezig.
Niets te klagen dus. De Australiërs
hebben zelfs een historische trail op het eilandje uitgezet. Groot is het niet.
Je loop het binnen een uur rond. We slagen er de eerste dagen niet in om naar
Home island te varen met onze kleine dinky. Het waait te hard! We zijn nogal
druk bezig om ons anker in de gaten te
houden. De hijs- haak breekt totaal verbogen uit de ketting en we hebben geen
nieuwe meer. Improviseren dus. Heel veel lijnen…. De tweede dag eten we zelf
gevangen vis en kokosnoten………....
STUKJE
VAN DE DUIM
Voor
het eerst sinds ons vertrek in 2008 heb
ik een klein ongelukje. Bij het openen van een kokosnoot net de duim geraakt. Kokos
met vlees dus. Met de boordapotheek de wond verzorgd. Voor de zekerheid zijn we
gisteren naar de kliniek op West eiland gegaan om een tetanus injectie. Ook advies
gevraagd of ik wel of niet antibiotica
moet nemen. De 1e week van mei willen we aan de oversteek naar
Rodrigues beginnen. Op zee kan ik echt geen verdere ontsteking gebruiken. Maar
de wond geneest goed volgens de verpleegster. Binnenkort weer snorkelen dus. We
waren de eerste boot van het seizoen. Maar inmiddels zijn we met drie boten en
we verwachten er nog twee. Er is hier sinds kort een hotspot. Je kan voor 69
aus dollar per week het net op. Maar we krijgen het niet goed voor elkaar, geen
internet voor ons. Dieselvoorraad aangevuld op Home, 2,7 aus dollar per liter.
Er is voor de meeste mensen hier weinig meer te doen dan te lanterfanten. Er
zijn wat baantjes voor de overheid. Een paar winkeltjes op Home en West, op beide eilanden vinden we een supermarkt.
Op Home verplaatst de bevolking, van ongeveer 1000 inwoners, zich per Quad. Op
West rijden de Australiërs in pick- ups en suv’s met aanhanger met speedbootje.
Er zijn 400 Australiërs op het eiland. Het valt op dat de moslimgemeenschap op
Home Island behoorlijk gescheiden leeft van de Australische bevolking op West
Island. Alles is hier enorm duur, bijna alle goederen en voedsel worden ingevlogen
uit het al dure Australie. 1,5 euro voor 1 tomaat, 2,5 voor een paprika, 1 euro
voor 1 ei, etc. gelukkig hebben we nog voorraad! Het
snorkelen in ” Het Rip is prachtig, maar er kan veel stroom staan in de geul,
oppassen. Wanneer je de geul oversteekt kom je aan de overzijde in
koraalhoofden waartussen een wondere wereld van allerlei geleurde vissen. Het water is super helder! Helaas mag je hier
niet vissen. De tijd vliegt. We zijn hier weer al 1,5 week. Vanmiddag met twee dinky,s lijnen gesleept in de pas om roofvis te vangen. Geen succes Het water
in het atol heeft bij zonnig weer ongelofelijke blauw schakeringen. We
snorkelen vaak bij de blauwe boei. 200 m. van onze ankerplaats. Ook daar
prachtig koraal en vissen in de meest fantastische kleuren. We genieten hier
nog maar van, want dit wordt voorlopig ons laatste atol. Het vertrek naar
Rodrigues nadert. Marijn komt over 5 dagen.
MARIJN
ARRIVEERT
2
mei
Bij
de politie om af te spreken dat Marijn bij aankomst gelijk zijn uitreis stempel
krijgt voor as. maandag. Wanneer ik op West ben belt Riet op de marifoon,
beetje in paniek. Volgens haar kunnen we niet gaan want voor maandag en de
komende 5 dagen erna wordt er opeens veel wind afgegeven. Ik spreek af met de
politie dat we de uitklaring van maandag ook weer ongedaan kunnen maken. Alles gaat hier gemakkelijk.
Het vliegtuig landt precies op tijd. Geweldig weerzien! Marijn zit nog wel
volop in de verwerking van de aardbeving in Nepal. Na twee rustdagen en bestudering van de
weerkaarten besluiten we gedrieën volgens plan maandag 4 mei te vertrekken.
Verwachting: 1e dag 15 tot 20 knoop uit het ZO. Daarna 4 dagen 25
knoop uit het ZO tot O. In het midden van de rit 2 dagen met licht weer. Daarna
25 tot 27 knoop voor het laatste deel. Geen al te zwaar weer en een garantie
voor een snelle overtocht.
DE
PRAKTIJK VAN DE OVERSTEEK
We
beginnen lekker met de voorspelde windsterkte aan onze 2000 nm. De 2e
dag overtreft de wind al snel de voorspelling. De komende dagen doen we het met
30 knoop. Enige uren later varen we voor het eerst met het 3e rif
erin. Af en toe een puntje fok er bij. We willen de snelheid beperken tot 7 a 8
knoop om alles heel te houden. De boot krijgt af en toe een optater van een
golf, maar lijkt zich daar verder weinig van aan te trekken. Er loopt een swell
(deining) uit zuidelijke richting door onze oostelijke golven waardoor de zee
erg warrig is. Hier en daar worden wat zeeziekte tabletten ingenomen. Maar
enige katterigheid blijft er nog wel. Wendy doet haar werk fantastisch (Marijn heeft
onze stuurautomaat officieel een naam gegeven).
Vislijnen blijven leeg. Behalve wanneer ik ze een keer s ’nachts vergeet
in te halen. Alles afgebeten, door het staaldraad heen. Waarschijnlijk eerst
een kleine, daarna
een te grote vis.
 |
| Na een paar ruwe dagen |
WATERPROBLEEM
Wanneer
we de 4e dag de watermaker willen laten draaien, krijgen we allerlei
afwijzende geluiden. Tot onze schrik bemerken we dat de kok onze noodvoorraad
tank opgebruikt heeft. Na tellen van onze voorraad en flessen bronwater kunnen
we snel uitrekenen dat we met de resterende
hoeveelheid, zelfs als drinkwater, niet uit gaan komen. Voorlopig wordt
er een strenge rantsoenering ingesteld! Zeewater voor afwas en jezelf.
Maatregelen worden getroffen om regenwater op te vangen. Aan regen hadden we
tot nu toe geen gebrek. Het is alles behalve een traditionele passaat oversteek
met mooi weerwolkjes aan de lucht. Uiteindelijk zal later blijken dat door de
grote golven de inlaat van de watermaker teveel lucht aanzuigt. Wanneer de zee
wat rustiger wordt gaat de watermaker weer werken, wat een opluchting
RUSTPERIODE
De
gribs geven nu aan dat we in een periode van twee dagen komen met lichte wind.
We gaan door verschillende fronten heen met wisselende windrichtingen. De
lichte wind blijft uit maar het is wel een stuk aangenamer met 20 knoop i.p.v.
de voorspelde 8 tot 10 knoop. Met heel licht weer na veel wind wordt de boot
net een wastobbe, vanwege deining en restant golven. Volgens de verwachting
krijgen we over 2 dagen weer veel wind. Voorspelling: 25 tot 30 knoop. Na onze vorige
ervaring dat de opgegeven sterkte 30 %
meer was, besluiten we de tactiek aan te passen. Met 400 mijl in ZW. richting
en daarna weer naar ons doel, varen we 100 mijl om. Het voordeel is dat de
isobaren zuidelijker iets verder uit elkaar liggen zodat we iets minder wind
krijgen. Gribs zijn vaak lastig binnen te krijgen omdat we midden tussen
Afrika, Australië en Indonesië in zitten. Wanneer we de volgende dag een nieuwe
grib binnen krijgen, blijkt de situatie gewijzigd. Het gebied met harde wind
heeft zich over een heel groot oppervlak uitgebreid. De omtrekkende beweging
heeft dus geen zin meer. We verleggen onze koers weer naar het doel. In ieder
geval weten nu van te voren dat we harde wind gaan krijgen.
DE WIND KOMT TERUG
De volgende dagen zitten we in
harde wind. Zelfs een periode van 12 uur zitten we in 40 knoop. De golfhoogte
blijft toenemen. Maar toch zijn de
golven vriendelijker dan in de eerste harde winddagen. Ze komen nu allemaal uit
dezelfde ZO richting. Er loop geen zuidelijke swell doorheen. Regelmatig klapt
er een golftop tegen de romp. Tik met de houten hamer. Een paar keer krijgen we
een flinke in de kuip. We zeilen alleen op
een half ingerold voorzeil. Opnieuw houden we de snelheid rond de 7 knoop. Met
het zeilpunt verder naar voren slingert de boot minder dan alleen op het
grootzeil. Binnen blijven is het beste, zeker wanneer je er van uit gaat dat je
buiten snel nat wordt. Wel is het binnen,
met 3 mensen met nattige kleren en een buitentemperatuur van 30 graden,
erg vochtig en warm. Wanneer de wind iets minder wordt, kunnen we “gelucht”
worden.
AANKOMST RODRIGUES
De laatste dagen zwakt de wind af naar 6-7 BF. En dan
naar 5 BF. We houden de snelheid vanaf nu op 6 knoop, daar we met meer
snelheid s’nachts aan gaan komen. Zondag morgen, eiland niet te
zien, het lijkt maar niet licht te worden vanwege de heftige regen, varen we de
haven binnen van Rodrigues. 13 dagen vanaf Cocos Keeling. Rob van “DE STAMPER”
trotseert op de kade de regen om onze lijnen aan te pakken en ons welkom te
heten. Twee boten die elkaar kennen uit Colijnsplaat
achter elkaar aan de kade van Rodrigues!
Door andere yachties worden we verwelkomt met vers stokbrood!! We hebben een
spannende en leerzame overtocht van 2080 mijl achter de rug.
RODRIGUES
 |
| 1e voet aan wal |
Nadat we een berg papier hebben ingevuld en
bezoeken aan of van: gezondheid, douane, immigratie en een politie-
inspectie later mogen we officieel voet aan wal zetten. Leuk stadje met
gekleurde stenen huisjes, huizen en winkeltjes. Het wordt, vooral voor Marijn, nu echt
vakantie. Van de officier van gezondheid, een van de inklaringsinstanties,
komen we aardig wat aan de weet. Rodrigues heeft 40.000 inwoners. Er is bijna
geen misdaad (op 21 mannen in de gevangenis na). Hij heeft tevens de controle over aanlanding
van vis. Geen plastic zakjes in de winkels toegestaan. Het eiland maakt een
levendige en schone indruk. Volgens hem geen corruptie, want overal krijg je
een reçu van. Inderdaad, zelfs in de bussen wordt iedereen elektronisch
afgerekend. Volgens hem komt hier geen echte armoede voor, want dan helpen
buren of familie. Wij vinden een vriendelijk, behulpzaam, af en toe verlegen
volk, wat een relaxed leven lijkt te lijden. Grote verscheidenheid in kleuren
en rassen, toch vnl. afstammelingen van negerslaven.. 97% van de bevolking
behoort tot een christelijke kerk. Deze zijn er in alle soorten en maten.
 |
| Weer op straat |
Er is
een nieuwe Kapitein van de Haven in Rodrigues.
Ivan doet er alles aan om het de yachties zo aangenaam mogelijk te maken. Gezamenlijke
wandelingen, pot luck bij hem thuis,
bakje koffie op zijn kantoor. Hij woont in een hotel wat geen andere gasten
heeft. Eigenlijk staat het leeg. Rodrigues is van vulkanische oorsprong. Een bergachtig
landschap. Toch zijn de bergen niet al hoog. Prachtig eiland om te wandelen. Op eigen houtje ondernemen we een paar wandelingen. Je neemt een bus, stapt onderweg uit, en
later stap je weer op een bus terug. Vele mogelijkheden.
 |
| Hollandse koe in decor Rodrigues |
Elke 10 dagen
komt het bevoorrading schip. Dat betekent dat wij van de kade af moeten.
Tijdelijk naar buiten de haven uit, ankeren tot de cargo boot is afgemeerd, en
dan kunnen we weer ankeren in de havenkom. We maken er grapjes over wat er zou
gebeuren wanneer dit in een Nederlandse jachthaven gevraagd zou worden. Grote
paniek? Vele Nederlanders zijn immers geen ankeraars.
MARIJN VLIEGT TERUG NAAR NEPAL
 |
| Marijn op weg naar Nepal |
Voor je het weet
is de tijd weer om. Morgen vliegt Marijn via Mauritius en Abu Dabi weer terug
naar Nepal. Wij zijn van plan om hier
nog een aantal weken te blijven. De volgende oversteek zal kort zijn, 350 nm. naar
Mauritius. Gek idee dat Marijn dat in 1,5 uur vliegt.
