ZUID AFRIKA SURINAME

De vriendelijke Zuidelijke Atlantic

WE GAAN ER VOOR

In een lichte wind van 7 knoop zeilen we hoog aan de wind op de morgen van  4  december de Tablebay (Kaapstad) uit. Omdat het langzaam gaat duurt het nog lang voordat we Robbeneiland voorbij zijn en deTafelberg uit het zicht verdwijnt. Bijzonder dat het laatste eilandje wat we zien zo’n belangrijke rol gespeeld heeft in de jongste historie van Zuid Afrika. Eenmaal buiten de baai draait de wind met ons mee naar het zuiden, zodat hij weer als van ouds van achter inkomt. Gelukkig neemt hij ook toe tot zo’n 15 tot 20 knoop waardoor we voor de wind kunnen zeilen.  Er loopt een wat onaangename kruislingse deining waardoor we ons de eerste dagen wat katterig voelen.  Daarna lopen de golven alleen nog met de windrichting mee en krijgen we een comfortabel leven aan boord. Het noordelijk deel van de zuidelijke oceaan wordt wel eens de prettigste zee genoemd om in te zeilen.  Vanaf de derde dag kunnen we dit alleen maar beamen, we hebben heerlijke zeildagen en nachten. Geen Luderich in Namibië aanlopen, maar direct doorzeilen naar St. Helena.

                                             De heerlijke zeildagen

DOLFIJN SCHUIM

Plotseling passeert een enorm wit schuimveld de boot! Een groep van wel 100 dolfijnen op weg naar het zuiden. Ze schijnen haast te hebben, normaal komen ze altijd naar de boot, nu spoeden ze voort. Het vangen van vis is op deze trip teleurstellend. Het is nog niet het seizoen voor tonijn en dorade, horen we later. De dagen vliegen om in een vaste regelmaat. Ontbijten, zeilvoering aanpassen na de nacht, kleine klusjes, koffietijd, warme maaltijd voorbereiden, brood en cake bakken, yoghurt maken, rustuurtje of wat lezen, theetijd, happy hour om 17.00. Na het avondeten gaat om 20.00 uur het wachtsysteem in van 2 uur op en 2 uur af. Tussendoor is er overdag tijd om je te verbazenen over de oneindigheid van de zee en de luchtpatronen. Verwonderd kijken naar prachtige zonsondergangen, die nooit schijnen te vervelen. In de nacht wanneer het niet bewolkt is er de sterrenhemel. Rietje haat een bewolkte lucht zonder maan, want dan is je omgeving een donker gat zonder enig gevoel voor diepte.  Eenmaal 100 mijl uit de kust zien we geen vogels meer met uitzondering van de albatros.

Prachtige zonsondergangen

ERG LICHTE WINDEN

De laatste 3 dagen krijgen we te maken met erg lichte wind. Met moeite maken we 100 mijl per 24 uur. We varen onder hoeken omdat de wind pal achterop komt. Ook gebruiken we de a- symetrische spinaker op de genuaboom. Op die manier kunnen we toch verrassend diep varen. Op een windstille middag gebruiken we zelfs de motor, ook om  de accu’s een keer goed door te laden. We hebben nu wat meer bewolking, waardoor de zonnepanelen de zaak niet meer helemaal bij kunnen houden.  Zo zijn de 11 dagen om voordat je het weet. Het gevoel  in welke dag we leven is so wie so verdwenen. Agenda raadplegen wanneer we aan gaan komen. Dat gaat niet meer lukken voor het donker wordt. Wat doen we? Afremmen of doorgaan en in de nacht aankomen. Meestal remmen we af, maar hier lijkt de ankerplaats vrij eenvoudig zonder obstakels te bereiken, dus gaan we door.

LAND IN ZICHT?

Wanneer komt dat eiland nu eindelijk eens in zicht? Hoge bergen moet toch al lang te zien zijn? Op 15 mijl afstand ontwaren we in de wolken wat harde lijnen, daar is het dus. Daarna wordt het donker en zeilen  we rond de noordoostpunt naar de ankerplaats aan de beschutte kant. Uiteindelijk blijkt het in de nacht ankeren nog niet zo eenvoudig…. Het veld met boeien op onze Navionics kaart is niet het nieuwe veld waar we moeten zijn! Het is het oude boeienveld wat gebruikt wordt voor lokale vissersbootjes. Stikt van de willekeurig neergegooide boeien, touwen en wrakken. Oei!, gelukkig hebben we dit net nog op tijd door en komen er zonder kleerscheuren uit. Daarna voor anker op de juiste plaats en heerlijk bijslapen!

AAN WAL

Na de gebruikelijke inklaringsprocedures bij Port control, immigratie en douane kan de quarantaine vlag weer uit de mast. Papierwinkel verloopt hier soepel. Wel kom je zonder het  overleggen van de ziektekostenverzekering polis niet aan wal!  Tijdens ons verblijf zien we dan ook 2 keer een jacht zonder aan land te gaan vertrekken voor de volgende 1900 Nm!  Er zijn kosten voor inklaren voor de haven (lichtengeld), afmeerboeien, immigratie en de watertaxi tijdens  het verblijf op St. Helena. Door de val van het pond valt dit te overzien. Aanlanden met eigen dinky is door de swell niet aanbevelenswaardig.

                                           St. Helena aan de mooring

                                              Onder de regenboog

EILAND VERKENNEN

Jamestown is een klein plaatsje in de naar de haven aflopende vallei. De rest van de totaal 4500 inwoners wonen over het eiland verspreid. Mooi museum over de historie van het eiland en een expositie over de slavernij. Een must! Omdat wij, eenmaal aan wal, altijd willen wandelen vergaren we informatie op het toeristen bureau. De dames zijn even vriendelijk als de overige 4494 inwoners, 6 vrouwen sterk proberen elkaar te overtreffen wie de goedkoopste taxi kan regelen voor ons, geweldig. Minimaal 6 medewerksters in een toeristenbureau op een eiland midden in de oceaan waar +/-  50 jachten per jaar aanlanden en een enkele toerist die met de veerboot meekomt! Daarmee is aangegeven dat vrijwel alle banen hier door de overheid betaald worden uit Engels belastinggeld.

                                                         
                                           Waterfront St. Helena

                                                St. Helens vanaf de trap

                                                   Tonijn kopen

AAN DE WANDEL

Met de verkregen informatie besluiten we zoveel mogelijk  wandelingen te maken. We starten op punten die we met de bussen kunnen bereiken. De bustabellen zijn wat moeilijk te doorgronden, maar met behulp van de dames van het toeristen kantoor en de eigenares van het taxibedrijf komen we er steeds uit. Prachtige wandelingen van 2 tot 6 uur. Mooiste wandeling is naar Diana’s Peak. Ongelofelijk groene omgeving op de vulkanisch gevormde hellingen. Terug moeten we af en toe liften, maar dat is hier erg eenvoudig, iedere auto die plaats heeft stopt en je komt steeds meer over het eiland te weten. We gaan er een paar keer heen, ook met Tony en Conny van zeilboot Sage. We hebben altijd veel plezier met z’n 4-en wanneer we elkaar weer eens ontmoeten.

                                  De natte kant van het eiland

                                    De droge kant van het eiland

               

                                              Op de top van het eiland

                      

                                    De ruige kusten van het eiland

HET VLIEGVELD

Waarschijnlijk het meest besproken onderwerp hier. Ook in de lokale courant. Om het toerisme te bevorderen heeft de Engelse regering hier een vliegveld aan laten leggen. Dat project heeft een erg lange adem gehad maar is nu sinds een half jaar klaar en officieel geopend. Kosten 285 miljoen Engelse ponden.  Helaas is er nog steeds geen burgervliegtuig geland. De baan is voor dit soort vluchten afgekeurd! De zijwindbelasting is te groot of kan te groot zijn. De baan ligt verkeerd t.o.v. de heersende windrichting, die hier het hele jaar door zuidoost is. Verder zijn de aantal te verwachten toeristen wel erg hoog ingeschat en er is geen hotel accommodatie voor dergelijke aantallen. Er zijn hier geen stranden, de  Canarische eilanden zijn dichter bij Europa en goedkoper te bevliegen. Wij verdenken Engeland van een militair belang, ofschoon er al een RAF basis op Ascentius is.  De mening van de inwoners is verdeeld.

OVER BRASIL DENKEN

We verlengen ons verblijf van een week naar twee weken. Het is hier erg relaxed.  Op den duur lijkt het ons wel benauwend, ze weten werkelijk alles van elkaar! Vreemd te bedenken dat je in Zuid Afrika je spullen steeds goed in de gaten moest houden en dat zal in Brasil ook zeer zeker het geval zijn. Halfweg, op dit kleine eilandje midden in de Zuid Atlantische Oceaan, zijn al je bezittingen veilig. Er is een gevangenis,  die wordt wel eens gebruikt voor iemand onder invloed, of wanneer iemand even niet tot rede te brengen is. Heel af en toe is er wel sprake van diefstal of huiselijk geweld. Iets minder dan de helft van de afstand naar Recife hebben we gedaan. Cape Town –St Helena was 1700 NM. St. Helena-Recife is 1800 NM. We hebben besloten om in ieder geval voor de kerstdagen af te varen. Blijf je voor kerst dan wil men je ook voor oud en nieuw houden. Kerst en Oud en Nieuw dus op zee!

LEGE OCEAAN

De oversteek naar Brasil voldoet aan wat je op andere blogs leest. Windkracht 2 tot 4, altijd Zuid-Oost. We zitten dan ook snel in een ontspannen ritme.  Zon opkomst en zon ondergang  volgen elkaar op.Dan zijn we bij de coordinaten 08-08 Zuid 031-39 West, we varen over onze koerslijn van Gambia- Salvador. Je merkt er niets van, maar toch is de boot en wij rond de wereld!  Er is altijd wind ofschoon soms een beetje licht. Bewolkte dagen en soms nachten. Er is geen maan, dus in zo’n bewolkte nacht is het aarde donker. Maar in de heldere nachten valt er volop te genieten van de zuidelijke sterrenhemel.  De zee is leeg. Geen schepen, geen walvissen of dolfijnen. Het gaat nog tot een paar honderd mijl voor de Braziliaanse kust duren voordat we het eerste schip op de AIS zien. Maar voorlopig maken we goede voortgang. Elk etmaal tussen de 140 en 150 mijl. Af en toe moeten we wel overdag de spinaker zetten. Maar meestal houden we het bij  “de  melkmeid”.

Tijd voor een extra 

oorlam

OOG SPIBOOM BREEKT

Zo verlopen de eerste duizend mijl weer in een vaste regelmaat. Wanneer we over de helft zijn wordt het aftellen van de dagen. De wind varieert nu wat meer wanneer we een paar dagen hebben met buien. Het oog van de genuaboom buigt uit. Even klaar met de melkmeid dus.Dat is jammer, want dit is de enige zeilvoering die goede voortgang geeft met deze windrichting en koers. Dan maar alleen op het grootzeil tot morgen. De volgende morgen wordt, na denken tijdens de nachtwacht, een touwconstructie rond de mast gemaakt en de boom staat weer.  Ofschoon we over het algemeen lichte winden hebben is de zee tijdens deze oversteek toch wat rommelig. De oorzaak lijkt de wisseling van windrichting tussen zuid en oost en de regelmatige wisseling in sterkte tussen windkracht 2Bft en 4 Bft.

TEKENEN VAN LAND

Een paar honderd mijl voor de kust zien we de olietankers wegvaren uit Brasil. Maar ook de eerste vogels verschijnen weer op het water.  Nu moeten we een keus gaan maken voor onze aanlanding. Recife is  een hele grote stad, de keus valt op het landelijke Cabedelo/Jacare. Weer rekenen! We willen liefst overdag aankomen, omdat tussen de haveningang en de ankerplaats de kaart een wat zandbankachtige omgeving laat zien. Wanneer de rekensom gemaakt is moet de snelheid de laatste 12 uur gemiddeld  4,5 knoop zijn. Natuurlijk gaan we te hard, dus gaat het grootzeil er af. Door de genua een eind in te rollen kunnen we de snelheid goed onder controle houden. Toch komen we nog een uurtje te vroeg aan. We zijn een uur fout met de Braziliaanse klok.  Maar het aanloop kanaal is voorzien van verlichte boeien die bovendien goed werken. Wanneer we binnen zijn in het betonde gedeelte heeft het daglicht de nacht inmiddels overwonnen. Na 12 dagen meren we af aan de kopsteiger van de Jacare Village Marina. Een voorspoedige en snelle overtocht.

EVEN WENNEN AAN BRASIL

Twee dingen slaan op ons als een muur. De warmte! 35 gr. C. en vochtig. En de tweede muur is er een van geluid! We waren even vergeten wat een luidruchtig volkje de Brazilianen zijn……. Elke auto en boot schijnt een geluidsinstallatie te hebben. Maar omdat de Brazilianen blijkbaar ook de medemens willen laten meegenieten van hun installatie wordt in de praktijk het volume steeds hoger gedraaid dan dat van de buren.   Wat we nog van ons vorig bezoek herinneren is de enorme bureaucratie van het inklaren. Kantoren waren toen in Salvador moeilijk te vinden en niemand sprak Engels en wij  geen Portugees.  We besluiten dan ook gebruik te maken van de service van de jachthaven om alles te regelen tegen een vergoeding van 80 euro. Waarschijnlijk ben je de helft daarvan kwijt aan taxikosten wanneer je het op eigen houtje doet. En gezien de openingstijden en verschillende locaties moet je er 1 tot 2 dagen voor uittrekken. Wanneer je gebruik maakt van de service van de jachthaven moeten we zelf nog wel mee naar de immigratie en de douane. Naar de Capitano de Port hoef je niet persoonlijk mee. Alles werd goed en snel geregeld. We sloten de dag af met heerlijke garnalen in curry saus. Nicolas, een van de twee Franse exploitanten van de jachthaven kan uitstekend koken! De haven wordt beheerd door 2 Franse mannen. Deze kleine haven heeft verschillende keuzemenu’s: Ligplaats aan de steiger, aan een boei of ankeren.

LIEVER ANKEREN

Na een week in de haven besluiten we voor anker te gaan. Tegen vergoeding kun je dan toch gebruik maken van de faciliteiten van het haventje, zoals wifi, douches en het kleine zwembadje. Voor anker is het trouwens beter dan in de haven omdat we dan een verfrissend windje hebben. Niet overbodig, het is af en toe lekker warm. De windvangzeiltjes rond de luiken moeten we wel regelmatig omdraaien, daar we steeds ofwel op de vloedstroom dan wel op de ebstroom liggen. We kunnen nu ons nieuwe Suzuki motortje voor de dingy  uitproberen. Wat een verademing dat we weer eens een betrouwbaar motortje hebben. De Honda was in Patagonie 2 keer onder water gegaan, nadat de dingy op zijn kop waaide. Dus we bleven sleutelen en ontroesten. Voor je oorrust moet je niet naar een Braziliaanse haven gaan. Zoals gezegd luide muziek op het water, land en de weg.

Overal muziek en dans

BOLERO

Tussen al dit geluidsgeweld is er elke middag ook nog plaats voor een andere noot. Een saxofonist speelt elke middag voor zonsondergang de Bolero van Ravel. Begonnen als een geintje. Maar na vele jaren uitgegroeid tot een ritueel festijn. Elke middag wordt, vanaf grote fun-catamarans en vanaf de wal, door honderden mensen de saxofonist in het roeibootje bewonderd. Na het afsterven van de laatste noot gaan overal de volume knoppen van de geluidsinstallatie,  op speedboten en op de wal, weer open en wordt er weer gedanst en gehost.

 

OP DE WAL

De  landtong tussen Cabadelo en de grote stad Joao Pessao  wordt langzaam volgebouwd met bedrijven en woningen. Er is een trein tussen Cabadelo en Joao Pessao. We gebruiken de trein om op zaterdagmorgen in Cabadelo  naar de markt te gaan. 

                                   Spoor Cababelo Jaoa Pessao

                                                  Straat Jaoa Pessao

Dat is nu weer het goede van Brazil, een enorm aanbod van vers fruit! Heerlijk, vooral de mango’s! Hier en daar nog een ezelskarretje, maar Brazilië is voor de rest een land van veel auto’s geworden. Ondertussen hebben we begrepen dat er langs onze waterkant een vijftal verschillende clubs en/of privé haventjes zijn. Iedereen vindt hier nog vrolijk zijn eigen wiel uit. Dus hebben ze allemaal hun eigen systeem om boten in- en uit het water te halen. Bij de door lokale mensen beheerde yachtclub konden we niet terecht, simpelweg omdat er niemand een woord Engels spreekt. Verder naast ons haventje zijn ook nog twee motorboot clubs waarvan de ene in de verhuur zit. Dan is er ook nog Brian. Een Engelsman, ook hier ooit jaren geleden gekomen als zeiler. Brian is een man van ideeën.  Hij heeft een aantal verschillende ontwerpen voor windvanen voor zeilboten ontworpen met nieuwe elementen. Wanneer je iets wil weten over windvanen moet je zeker bij hem zijn. Heeft in het verleden veel catamarans gebouwd. Is nu weer bezig om een kar te ontwerpen om zwaardere boten uit het water te slepen. Kan uren vertellen, geweldige man! Plannen voor nieuwe roestvast stalen buizenframe voor een andere bimini  geven we op. Er is op dit moment in Recife geen roestvast staal 316 te verkrijgen. De lokale las bedrijven kunnen alleen elektrisch lassen. Geen tig. En als we kijken naar de las klus van een lokale lasser bij ons aan de mast, denken we…….beter maar niet.

                                                      Boodschappen in 
                                                             Cabadelo

                   

                                  Straat van de visser Cabadelo
                                

                                           Pontje naar de overkant

                

                                                      MC. D

NAAR OLINDA

De  Nederland verjoegen de Portugezen uit Olinda, brandden het volledig plat en stichten verderop aan de kust Recife. Enige eeuwen later werd Olinda weer opgebouwd op de ruines.  Reden te meer om een bezoekje aan dit nu pitoreske plaatsje te brengen.

                                             Op straat Olinda

                                          Voor Olinda, achter Recife

NAAR FRANS GUYANA

Dan is het tijd voor een volgende stap van 1300 NM. naar  Frans Guyana. Uitklaren blijkt  opnieuw een crime in Brasil. Blij met ons stempel van de immigratie in ons paspoort na 3 ½ uur zitten en wachten, blijkt de douane alleen te werken van 9.00 tot 13.00. Vijf minuten te laat door de vertraging bij de immigratie!! Morgen ochtend om 8.00 uur kunnen we terugkomen. Dus dan maar vertrekken zonder uitklaring van de douane. We geloven niet dat ze daar in Suriname een probleem van zullen maken. In Frans Guyana zijn we van plan (alleen met goed weer) te ankeren bij de Ile du Salut eilanden, waar je niet hoeft in te klaren

STROOM MEE DOOR DE DOLDRUMS

Dat gaat als de brandweer!  Heel de tijd 1,5 knoop  en meer stroom mee langs deze kust. Bang om het laatste stuk Noord tot Noordoosten wind op de kop te krijgen steken we wat verder naar buiten. Na 4 prima dagen  gaan we 2 dagen door enorme buien. Af en toe weglopen voor de wind met 10 knoop, alleen op gereefd grootzeil. Daardoor komen we nog wat verder uit de kust. Wanneer we uit het buiengebied komen kunnen we met ruime wind de Saluteilanden bezeilen, nog 2 dagen varen.
Plop, na 8 dagen gaat het anker in de modderige bodem voor Ile Royale van de Salut eilanden. Snelheidsrecord: in 24 uur  220 NM afgelegd.  Door de voortdurende modder- en zandstroom uit de kustrivieren is het water bruin. Het is ook niet diep hier. Maar prima ankergrond! Nu maar hopen dat we niet te veel swell gaan ondervinden.

                                            Ankeren voor Ile Royal

PAPILLON

Nu we hier ankeren wordt de bibliotheek van de E-Reader naarstig geraadpleegd, op zoek naar het boek Papillon. Ja, hoe veel jaren is het  geleden dat je deze avonturenroman las en later de film zag? Kunnen nu mooi even vast stellen wat werkelijkheid en fantasie was. Lezen dus! Akelig veel details uit het boek over het leven in deze bango lijken in eerste instantie te kloppen. Onder de indruk van het gevangeniscomplex op Ile St. Josef . De beschreven cellen met de roosters voor beperkt daglicht zijn, weliswaar al behoorlijk gesloopt door de oprukken jungle, nog goed te zien. Gebruikt voor eenzame opsluiting, na overtredingen van de gevangenisregels.  Dit moet wel hel op aarde geweest zijn. 

                                               Cellen 1,5 bij 3 m1.

Daarna wandelen we rond op Ile Royale, waar de gevangenen een beter bestaan hadden. Het klimaat op de eilanden is aangenamer dan op de vaste wal. Er was hier zelfs een ziekenhuis voor zieke gevangenen van de vaste wal. En dan is er nog Duivelseiland. Hier stopte Frankrijk een aantal politieke gevangenen weg, o.a. Dreyfuss. De beschreven kliffen waar Papillon in zijn laatste en geslaagde ontsnapping vanaf sprong bestaan niet. Volgens de tekst die in het museumpje op Ile Royal te lezen valt is Papillon nooit van Duivels eiland ontsnapt, maar uit een gevangenenkamp op de vaste wal.  Hoe dan ook, een en ander uit het boek  blijkt wel te kloppen. Maar Henry Chevalier beleeft er net wat te veel van om geloofwaardig te blijven.

                                         Duivelseiland vanaf Royal

DE RUIMTE IN

Vanmiddag komt de Gendarmerie  Maritime de ankerplaats opgevaren. Of we morgen voor 12.00 uur de ankerplaats willen verlaten. We moeten ergens anders voor anker gaan. 5 mijl naar het noorden of in het toegangskanaal van Kourou. Er wordt nl. een raket gelanceerd! Gezien het aantal missers van dit Europese avontuur is het handig wat uit de buurt te gaan. De eilanden liggen in de baan en worden zo’n 30 keer per jaar ontruimd! Niet dat er veel mensen wonen, maar op Royal is een hotel restaurant, waar regelmatig wat Franse toeristen verblijven. Half de volgende morgen zijn we dus op weg naar Kourou. We komen met laag water echter niet over de drempel, waar een behoorlijke klus voor de Nederlandse baggeraars ligt te wachten. Dus ankeren we maar in het toegangskanaal. De Franse Gendarmerie maritieme beantwoord onze, in het Engels gedane, oproepen niet. Dus blijven we rustig achter anker liggen, in een gelukkig vlakke zee. Inmiddels hebben we de raket, als een fallussymbool boven de oerwoudtoppen uitstekend, ontdekt. Camera’s in de aanslag wachten we af, op 1^e rang.  De lancering zou om 15.00 uur plaats vinden, maar er gebeurt niets. Om 17.00 komt de dingy van de Gendarmerie Maritieme weer aangespoten. Jullie liggen in het aanloopkanaal, daar mag je niet ankeren. We mogen wel buiten het kanaal ankeren, want het gebied ten oosten van het kanaal valt buiten de te verlaten zone. Braaf doen we dat. Een half uurtje later komen ze weer terug.  De kapitein heeft besloten dat we naar binnen moeten omdat het hier toch te gevaarlijk is. We hebben daar weinig zin in, want dat betekent dat we Kourou alleen op hoog water kunnen verlaten i.v.m. de drempel. Maar nu zijn ze niet te vermurwen! Begeleid door de dingy en 2  extra waterscooters varen we naar binnen, de rivier verder op. Het lijkt wel of we opgebracht worden... We gaan achter de grote boot van de Gendarmerie Maritieme voor anker. Maar niet voor dat we gevraagd hebben wanneer die raket nu eindelijk de lucht in gaat. Om 18.39 uur.... waarom zijn we dan al een hele dag bezig?  Vooraf zien we nog wat vuurwerk de lucht in gaan, blijkbaar is men verzekerd van het succes. Maar dan, om 18.44,  zien we een met vuur omringde sigaar, met het nodige gesis, opstijgen en zijn baan kiezen.  Recht over onze vorige ankerplaats, die buiten de gevaarlijke zone was. Heeft de raket echt wel de goede baan gekozen? 
Het is net hoog water en in het donker varen we op onze tracklijn van binnenkomst de 8 mijl weer terug naar Ile Royal.

De ruimte in 

AANKOMST IN SURINAME

Niet ver, slechts 180 NM. Maar we willen bij de monding van de Suriname Rivier aankomen met laag water. Uiteindelijk, met wat afremmen en ontwijken van vissersboten in de nacht lukt dat wonderwel. Uiterton, aanloop kanaal, en langzaam ontvouwt de lage kust van Suriname zich voor ons. Bruin water, visdiefjes, visarenden, zwarte gieren en een binnenkomende vissersboot zijn bij ons. Ankeren voor zeiljachten bij Paramaribo is sinds enige jaren verboden. Waarschijnlijk maar beter ook i.v.m. criminaliteit. Wij gaan door naar Domburg, we houden stroom mee, omdat uiteraard het hoogwater verder landinwaarts later is.  Toch zo’n 25 mijl de rivier op. Precies op hoog water om 15.00 uur laten we het anker vallen voor Domburg. Op 1 na zijn alle ankerboeien  bezet, maar die ene ligt te dicht bij de wal.

NEDERLANDSE KOLONIE EN DOMBURG

Vol verwondering kijken we naar de 7 boten aan de moorings. Allemaal Nederlandse vlaggen! Slechts 1 andere nationaliteit, Frans. Later zien we dat er  in 2015 een artikel over de Suriname rivier in De Zeilen gestaan heeft.  Mede daardoor is Suriname nu een aanlooppunt geworden van zeilers die van de Kaap Verden komen. 9 jaar geleden, toen wij op de Kaap Verden waren, gingen de boten voor de Carib vrijwel allemaal naar Barbados. De volgende morgen aan de wal zien we dat Domburg wel wat voor de zeilers te bieden heeft.  Toiletten, douches, restaurant, wifi, en een heus zwembad! Een groot pluspunt,  omdat het erg warm met een hoge luchtvochtigheid is. Dus eind van de middag even afkoelen in het zwembad en daarna douchen. Zoals gewoonlijk is het ook hier, ver buiten de stad, veilig op de wal en in het water. Ofschoon wij het achter de boot laten hangen van dingy met bb. motor niet slim vinden. 

                                                   Ankeren voor Domburg

Wij halen toch maar de bb motor s 'nachts binnen. Inklaren,  onze eerste stappen door Paramaribo, verlopen soepel,  met weer vele papieren en volgens de regels. Maar wat gezellig om met de Surinaamse bevolking, in het Nederlands, te praten! Iedereen is aardig en heeft wel een familie in Nederland. Wil jij my mongo,s mefrouw, mijne hebben geen touwtjes! (zijn niet dradig). Niet alleen Domburg als Nederlandse naam maar ook vele straten met Amsterdamse namen.   Klussen aan de boot, boodschappen doen, afkoelen in het zwembad en naar het dorpspleintje van Domburg. Het dorpsplein bestaat uit 2 rijen prachtige oude bomen, waartussen eettentjes en een kleine supermarkt. In het midden afdakjes met tafel en zitbankjes. De ondergrond is zand, dat elke dag door 4 tot 6 overheidsmedewerkers schoon geharkt wordt. Op zondag is het hier extra druk en gezellig. Zo verlopen onze eerste dagen in Suriname. Riet en Minke organiseren een pot luck b.q.q. ,zo leer je je medezeilers wat beter kennen, ofschoon je weet dat iedereen binnenkort zijn eigen weg weer zal gaan.

NAAR WATERLAND

Het is inmiddels 1 maart en dus tijd om de laatste 6 mijl de rivier op te gaan. Vroeg in de morgen hebben we de stroom mee. Na drie kwartier, bijna stationair motorend, zijn we in het haventje van Waterland. Hier gaan we de boot achterlaten over een paar weken. We kunnen alleen afmeren aan de noordoost kant van de steiger. Dat bevalt ons niet erg omdat de wind en de sterkste stroom uit deze richting komen. We zullen moeten wachten tot er een plaats vrij komt aan de andere kant, die we bij voorbaat duidelijk reserveren. Onze boot gaat hier  7 tot 8 maanden verblijven. Het water is hier zoet en iets minder bruin dan aan de monding. We hopen dat we daardoor de zoutwaterpokken die we in Cabadelo hebben opgedaan hier weer gaan verliezen. Afwachten. Waterland resort is een klein paradijsje met 1^e klas steigers en vingerpieren, alles bevestigd aan volgestorte stalen palen. Heel degelijk! Alleen de manier waarop het elektrisch op de steigers  is aangelegd, bevalt ons niet. Met de open- stekker- verbindingen en de vele regen hier, zal de aardlekschakelaar vaak de stroom uitschakelen.  Aan land staan 8 bungalows. Ze zijn niet goedkoop maar van, voor Surinaamse begrippen,  uitzonderlijke kwaliteit. Alles is met Nederlandse en Franse materialen gebouwd. Er zijn op dit moment nog maar 10 boxen voor boten en een kopsteiger. We worden vriendelijk, met veel tijd, verwelkomd met koffie, patat en kroket. Er is nog geen douchegebouwtje voor de zeilers. Maar op verzoek kun je in 1 van de bungalows  met koud en warm water douchen. We zitten ver van de bewoonde wereld, maar kunnen hier voordelig een autootje huren. Waterland heeft ook een paar fietsen beschikbaar. Wandelen en fietsen  in een oerwoudachtige omgeving.  s, Nachts  hoor je af en toe het doordringende, heel sinistere geluid een groep brulapen.  Goed voorstelbaar dat men hier in geesten geloofd! Het is een kwartier lopen naar de buurtsupermarkt.  Vrijwel alle supermarkten hebben  Chinese eigenaren.  Fruit verkoopt men vaker langs de kant van de weg.  Maar het aanbod haalt het niet bij Brasil. Maar de mango’s maken alles goed. Wat een smaak!

DE NEDERLANDERS IN SURINAME

Op onze, nooit eindigende, zoektocht naar roestvast stalen buis voor een nieuwe bimini komen we al snel in contact met de Nederlanders die hier een visserij en visverwerkend bedrijf hebben. Geen roestvaststaal 316 alleen 304, maar dat gaat roesten. Zelfde verhaal als in Brasil. In dit bedrijf werken bijna 200 man en er wordt nog steeds uitgebreid. Export naar Japan, Jamaica en Nederland.  China haalt in Suriname veel tropisch hardhout weg. De jaarlijkse inflatie is 50 %. Je ziet een tweede economie in euro’s en dollars die iedereen wil hebben. Zo is de politiek een onderwerp op het verjaardagsfeest van Eva. Eva (net 21 jaar)en Sam (17 jaar)  lopen stage op de scheepswerf van het visverwerkend bedrijf. Met Jaap en Minke van de Eastern Stream in de auto naar het  feestje in Overbridge. Mooie locatie aan de rivier.  Zo’n party is natuurlijk voor de kleine Nederlandse gemeenschap een gelegenheid voor prachtige verhalen.  Terwijl Jaap een hoed uit een palmblad vlecht komen ze los.

                                                                 
                                             Jaap maakt een palmhoed

                      

                                            Voor Eva,s verjaardag

Mienke en Riet 

feesten

Corruptie van de hogere politiek. Wij vragen ons al enige dagen af waarom er drie gedeeltelijk ontmantelde marineboten aan de wal achter ons haventje zijn afgemeerd. Die zijn nog niet oud maar er is nooit mee gevaren! De Surinaamse marine kon er niet mee varen omdat de geavanceerde apparatuur niet begrepen werd! Nieuwe boten zijn inmiddels gekocht en deze 3 zouden op een veiling verkocht worden. Maar de veiling werd op het laatste moment afgezegd. De minister had ze zelf al verkocht aan een particulier. Allemaal corruptie. Er is vis van een kotter overgeladen door kapitein en bemanning voor de aanlanding.  Dat schijnt vaker te gebeuren, deze keer 50 kratten. Betrapt en aangegeven, maar de politie ziet geen bewijs. Je weet niet wat er wel en niet waar is, maar dat er hier veel gesjoemeld wordt is duidelijk.

NAAR NEDERLAND

                                                              Waterland

Het is de bedoeling dat we 20 maart naar Nederland vliegen. Wat gaat mee, inpakken, lijsten maken wat we in november mee terug moeten nemen. Hopen nog een jungle tocht te maken voor ons vertrek. Dat komt er niet meer van. Wel huren we een auto voor een week en ervaren dat maar een klein stukje van Suriname per weg te verkennen valt. Zeilen er af, boot klaar maken voor achterlaten. Erg druk deze laatste dagen. Bekijken af en toe het weer in Nederland met enige argwaan.