Portugal

Donderdag 7 augustus

We verlaten onder zeil de baai van Bayona en 15 mijl later hangt de Portugese vlag onder de stuurboord zaling. Aanvankelijk is de noordelijke wind zwak. Dus de spinaker maar eens tevoorschijn gehaald. Dat is nog maar de 2e keer sinds ons vertrek uit Nederland. Eind van de middag trekt de wind te veel aan voor de spinaker (strenge afspraak: bij 18 knoop moet hij eraf!) Dolfijnen komen ons regelmatig begeleiden. Op het grootzeil alleen gaat het, nu de wind aantrekt tot boven de 20 knoop, ook hard genoeg. De zon schijnt, het schiet lekker op, wat wil je nog meer. We besluiten a.s nacht maar door te varen en in 1 keer naar Nazare te gaan. Op een of andere manier zien de havens er in de pilot langs de Portugeese westkust niet aanlokkelijk uit. Porto is wel een mooie stad om te bezoeken. Maar de ingang van de Duro is ondiep en gevaarlijk. Met mooi weer naar binnen gaat nog wel. Maar eenmaal binnen kom je er met slechter weer niet uit. Nazare daarentegen heeft diep water tot voor de haven.

Vast

De kustzone ligt volgens de pilot bezaaid met boeitjes van kreeftenkooitjes. Dat klopt inderdaad. Vaak wijken we wat uit om er niet eentje aan te varen. Op een gegeven moment gaat het natuurlijk toch fout. Er hangt er een aan het roer. Kreeftenkooitjes worden uitgezet met 50 tot 100 stuks. Ze zijn allen verbonden met hun eigen lijn aan 1 grote dikkere hoofdlijn. Aan beide einden van de hoofdlijn wordt dan een markeringsboeitje gelegd. Dus als je er 1 oppikt hang je aan de hele lijn. Nadat onze snelheid is teruggelopen naar 2 knoop schiet hij gelukkig van achter het roer. Wanneer dit niet gebeurt is de enige optie duiken en snijden! Wat nu te doen met de boeitjes in de nacht! Ze zijn dan niet te zien. De nachten gaan overigens al flink langer worden. Donker om ca 10.30 en licht om 6.45 uur. We kunnen niet anders dan de boeitjes vergeten en hopen dat het goed gaat. Buiten de kreeftvissers heb je natuurlijk ook altijd nog de netvissers die op de voor jou meest ongelegen momenten plotseling van richting veranderen. Daarvan hoor je van de meeste zeilers dat ze dat doen om te pesten. Wij willen nog wel zo goed zijn te geloven dat dit gebeurt omdat ze een kudde vis volgen. Ja, en die kan natuurlijk ook weer grillig in koers zijn op zoek naar garnalen. We hebben geluk. De hele nacht is er geen boeitje blijven hangen. Soms schampen ze de romp. Maar dat hoor je niet meer, want de wind is stevig, en het geruis van de golven in hun contact met de boot overstemmen elk ander geluid.

Romantische nacht

Nadat de maan is ondergegaan wordt de prachtige sterrenhemel alleen nog maar duidelijker. Een meteoor trekt zijn lichtspoor. Genoeg om te genieten. Om 4.00 uur twijfel ik nog om een rif te steken. Maar waarschijnlijk wordt de wind wel weer minder bij het ochtendgloren. Nu, dit gebeurt niet. Maar nu het licht is kan ik zonder uit te reven gemakkelijk op de hand sturen. Dus vliegen we nu met 8 en af en toe 9 knoop op Nazare af. I.p.v. eind van de dag wordt het dus vroeg of in de loop van de morgen dat we daar aankomen. We moeten nog gijpen. Maar om zeker te zijn dat de schoot niet achter de bimini blijft hangen draaien we een stormrondje. Nu de laatste 14 mijl over stuurboord en we zijn vroeg in de morgen in Nazare!
8 augustus en 9 augustus.

In Nazare is Mike havenmeester. Hij banjert steeds bezorgd over de steigers die betere tijden gekend hebben en niet meer berekend zijn op de bootmaten van vandaag de dag. In het havenkantoortje heeft de tijd ook stil gestaan. Achter een oud buro zit de Capitano in uniform, die buitenom Mike en zijn vrouw inklaringen en paspoorten verzorgt. Ze we nu in de EU of niet? Verder is er nog een poortambtenaar die toezicht houdt over de gehele haven en waar bij vertrek in het weekend afgerekend dient te worden.

Sardines worden nog steeds gedroogd op het strand van Nazere

Mike’s vreselijke voorspellingen

Mike is, naar hij trots verteld, Yachtsman. Weet alles over afmeren, stromingen en het weer. Dat weer lijkt, samen met de langs de kust lopende stromingen, verschrikkelijk. Als we nog weg willen kan dit nog morgen, maar anders komen we misschien nooit meer weg. Is zijn weerbericht nu serieus of is hij bang voor zijn kopsteiger waar inmiddels 3 Nederlandse boten naast elkaar liggen? Via de zender halen we maar eens windgribs binnen. Deze voorspellen geen bijzonder sterke wind! Onze buren komen ons bekend voor. Maar na een kennismakend gesprekje valt het kwartje op zijn plaats. Een Breehoorn 41. Ik ken Lars nog vanuit de Deltaweekjaren toen hij met zijn rode Breehorn 36 deelnam. Bedrijf verkocht en met Aukje en de kinderen Silke en Jet op weg naar de Carib. Daarna is de droom de Hudson in New York met hun SYLAAXUM op te varen.

Unesco Werelderfgoed

De volgende morgen nemen wij de bus naar Batalha. Het binnenland ingaan betekent gelijk een flinke toename van de temperatuur. Het bezoek aan de Monastrey van Bathalha is zeer de moeite waard. De werelderfgoedtitel is zeker op zijn plaats! In de vroeg gotische Monastery is nog een groot deel Romaanse stijl terug te vinden. De onafgemaakte kapel met de strakblauwe lucht erboven is een belevenis op zich.

Onafgemaakte Kapel zonder dak

Maar ook moorse invloeden zijn aanwezig. De serene binnentuin van het klooster doet denken aan die van het Alahambra, maar dan veel rustiger.

De kloostertuin vanaf de fontijn

Ook de gesneden decoraties binnenin zijn vol moorse invloed. Op de terugweg gaan we uit de bus in Alcobaca. Daar vinden we de buitenkant minder aansprekend. Maar ook hier Romaanse invloed, Gotiek als hoofdbouwstijl. Hier zijn later echter ook weer barok elementen aan toe gevoegd. Binnen wel schitterend. Vooral door zijn eenvoud. De decoratie is daar tot een minimum beperkt.

Romantisch trouwen

Waar is het mooier getrouwd te worden dan tussen de tombes van Pedro en zijn, in opdracht van zijn vader, vermoorde geliefde. Zo maken we hier een echte Portugese kerkelijke bruiloft mee. In dit land is nog een heleboel mooie traditie. Een zeer geslaagde reis naar het binnenland dus. Niet te vergeten al dat heerlijke rijpe fruit hier! Perziken die stroperig van de pit af willen vallen. Land van melk en honing!

10 augustus Aangemoedigd door Mike’s verschrikkelijke weerberichten vertrekken we. We willen bekijken of we bij het eilandje Berlenga kunnen ankeren. Zoniet dan wordt het Peniche. Deze haven scoort niet hoog in de “Atlantic Spain and Portugal” pilot van Martin Walker en Anne Hammick. Erg onrustige vissershaven. Als we onder zeil het eiland naderen, zijn we onder de indruk van zijn schoonheid. Voor het eerst verandert het landschap van rode graniet naar rode zandsteen. Allebei rood, maar de zandsteenformaties geven veel korreliger en speelsere structuren te zien. Ankeren blijkt gezien de geringe ruimte en de af en aan varende bootjes met bezoekers van het vaste land te lastig. We meren een paar uurtjes af aan een vrij zijnde mooring. Daarna zeilen we toch terug naar de vaste wal. Gezien de slechte verhalen over de haven ankeren we buiten de haven (in de havenkom verboden), achter de beschutte oosthavendam, met prima houdend zand van het strand.

11 augustus We besluiten niet meer de haven in te gaan. Maar vertrekken richting Lissabon. Er is geen wind. Maar de gribs voorspellen Zuidwest tot west 10 knoop. Licht weer waarbij we aan de wind kunnen zeilen. Gelijk met ons komen nog 3 zeilboten uit de haven. Het zeilen is aanvankelijk een harde opgave. Te weinig wind en teveel golfslag. Af en toe zeilen en/of motoren. Maar in de namiddag is er toch net wind genoeg om de Taagmonding zeilend aan te lopen. Daarna valt het anker in de zanderige grond van de baai voor Cascais. Daar liggen weer enige bekende boten van vorige ankerplaatsjes. De Zweden met hun spitsgat volgeladen met windmolens en zonnepanelen. Riet vraagt zich af hoe dat vol te houden is op zo’n kleine boot met drie kleine kinderen.

Naar Sintra
12 en 13 augustus We gaan al vroeg in de morgen de jachthaven van Cascais in. I.p.v. Lissabon met de trein wordt het Sintra met de bus. Het meisje achter de balie in de jachthaven komt daar vandaan. Ja, dan moet je daar natuurlijk naar toe. Bovendien zijn we al eerder in Lissabon geweest. Geen verkeerde keus! Prachtige wandelstad met veel bossen en groen. Maar dat autoverkeer is nog steeds een verschrikking in vele Portugese steden. Bijna overal mogen nog steeds auto’s komen. En overal op straat wordt dat blik achtergelaten. Met behulp van een kaartje komen we van de grote weg af en klimmen via het prachtig park “Parque e Palacion da Pena” naar de ruïne van “Castelo dos Mouros” (Moors vestingkasteel). Uitzicht vanaf de kantelen is miraculeus en was voor de Moren erg handig om de omgeving te overzien. Moorse vesting in Sintra De boot kunnen we net niet zien omdat er nog een berg tussen ligt. Op die berg ligt het tweede doel van onze wandeling “Palace of Pena”. Na het dalen van de berg en het beklimmen van de volgende worden we opnieuw getrakteerd op het uitzicht over de omgeving. Het paleis is echter een afknapper. Een creatie van Fernando of SaxeCoburg Gotha voor koningin Maria 2. In Portugal bekend om zijn romantische en decoratieve stijl. Maar in werkelijkheid is dit een allegaartje van allerlei bouwstijlen in Neostijl. Vaak smakeloos uitgevoerd in beton. Het is dan ook meer een soort Disney-world kasteel voor dagrecreatie. Wel ligt het echter prachtig in zijn omgeving. Enorm druk bezocht. Gelukkig is hier een cafetaria zodat we alsnog onze uitgestelde lunch kunnen bemachtigen. Terug beneden in het dorp gaan we verder naar het “Royal Palace of Sintra”. Vooral bijzonder door zijn twee kegelvormige torens. Het plein voor het paleis is een plaats om uit te rusten in de schaduw.
Royal Palace of Sintra

Want zoals vaak is het ook vandaag hier goed aan de temperatuur. Sintra is sind 5 december 1995 Cultureel Landschap op de werelderfgoedlijst van Unesco. Het meest bijzondere is inderdaad hoe de bebouwing in dit prachtig landschap is gesitueerd.

Publieke waterbron in Sintra

Wifi in de Portugese havens blijft een probleem. Dus werkt Riet het hoognodige af in een internetcafé op de wal. 14 augustus 15 augustus Dagtocht naar Sines. Gelukkig is het mogelijk de hele dag te zeilen. De Portugeese noorder waait weer eens. Maar deze keer niet zo sterk. Steeds worden we vergezeld door dolfijnen. We gaan hier niet aan wal maar genieten, vanaf ons ankerplekje in de haven, van het vertier op de wal. Overal in Portugal zijn zomerfestivalletjes aan de gang.

Het zuidwestelijkste puntje

De volgende morgen vertrekken we vroeg met als doel Cabo San Vincente te ronden. Een uur na zonsopkomst is de wind er al. Nog enige boten zijn op weg. Zeilend met zicht op de kust. Afwisselend rotsen met kleine zandstrandjes of zandduinen met daarachter wat vlakker land. Lijkt een wat minder vol gebouwd deel van de Portugese kust. Met de kaap in zicht raakt de wind op. En zo kan het gebeuren dat we heel dicht onder de kust de kaap ronden op notabene de motor. Wel golven natuurlijk, zoals aan een ware kaap eigen is. Voor mij is dit de tweede ronding maar voor Riet de eerste. Na de kaap is de verrassing altijd de windrichting en sterkte. Het wordt opnieuw noordelijke wind. Maar al spoedig 25 knoop. Wat een rare ervaring nu op dit vlakke water te zeilen onder de kust! Geen Atlantische deining!



Vlak als het Veerse meer. Met een snelheid van 9 knoop is de ankerplek snel bereikt, Ensanade de Sagres. In deze baai bij Sagres liggen nog een 5 tal jachten voor anker aan het strand. De valwinden van de cliffs maken dat de boten wat gierend achter hun kettingen liggen. Maar gevaar is er niet. Bij uitbreken ligt er alleen honderden mijlen Atlantisch water op je te wachten. Na zonsondergang neemt zoals gewoonlijk de wind af tot een briesje.

Ankeren aan de kust bij Sagres

De windgeluiden worden nu vervangen door de geluiden van het festival van Sagres. Helaas klinken de basklanken hier op het water af en toe wel erg doordringend. Maar om 6 uur de volgende morgen is de rust (al!) weergekeerd.
16,17 en 18 augustus

Met hele lichte wind zeilen we verder oostwaarts langs een kust die er steeds meer volgebouwd uit gaat zien. De wind is west dus spinaker erop. Wel wind, geen wind. Veranderende richting. Maar half de middag zet de wind zich in het westen en loopt op tot boven de 20 knoop. Voor het eerst vandaag schieten we opeens hard op. De lucht betrekt. Zou er regen komen? Nieuwe windgribs opgehaald. Laag boven Gibraltar. Toch niet meer dan 15 knoop west.

Door de branding

Net nu we het nauwe Canal de Olhao aan willen lopen waait het natuurlijk 25 knoop. Bovendien blijken we in de ingang flink stroom tegen te hebben ipv. mee! Hoe kan dat nu? Op de motor, maar met de kleine fok uitrolklaar om terug te gaan. Links aanhouden wijst een visser nog vanuit zijn speedboot voordat hij het gas opendraait om door de branding van de ingang te varen. Dat had Riet ook al in de Pilot gelezen. Ons gas kan niet verder open, we persen er maar een snelheid van 7 knoop uit. Dan zijn we er ook door, een lastige en onverwacht spannende invaart. Binnen is het water weer rustig. Links naar het strand en we liggen voor anker in de lagune. De verkeerde gegevens van de stroomrichting bleken eenvoudig te verklaren. De computer stond ingesteld op een totaal verkeerde datum, de gegevens van Maxsea waren gekoppeld aan 29 juli i.p.v. 16 augustus. We moeten altijd op blijven letten! De volgende morgen gaan we om 11.00 uur, met het begin van opkomend water verdere de lagune in richting de haven van Olhao. Prachtige omgeving met de drooggevallen banken om je heen. Maar wel goed opletten waar je vaart, de diepte houdt niet over. Gastvrije haven! We meren af aan, wat wij denken, de aanmeldsteiger. Riet is net van plan het havenkantoor op te zoeken, als er met driftige pas een kleine geüniformeerde autoriteit naar ons toe komt. Conversatie niet mogelijk, daar wij geen Portugees kunnen. Verder wordt ook geen gemeenschappelijk gesproken taal gevonden. Hij laat ons driftig weten absoluut geen Engels te kunnen, basta! We begrijpen in ieder geval dat we onmiddellijk moeten vertrekken. Een nieuwe ervaring voor ons in Portugal. Tot nu toe zijn we overal gastvrij en erg vriendelijk ontvangen. We besluiten terug te varen over de lagune naar het eiland Culatra en daar voor anker te gaan. Temeer daar pogingen om telefonisch in contact te komen met het havenpersoneel opnieuw tot taalbarrières leiden. Een ankerplaats waar we geen spijt van krijgen. Het eilandje heeft een soort vrijgevochten Caribische sfeer.

Sunset op Culatra

Eigengebouwde huisjes, straatjes van zand, geen auto’s, een heerlijk oord. Wel dagrecreanten die aan- en afgevoerd worden met de pont. De volgende morgen is het postkantoor open. Via een gekocht telefoonkaartje kunnen we ons verhaal aan Evelien kwijt. Evelien en Goof gaan ter plaatse zien of er wat geregeld kan worden in de haven, anders zullen we terug naar Villamura moeten.

Weerzien na lange tijd

s-Middags varen we met de dingy naar de wal om Evelien en Goof volgens afspraak te bellen. Wat denk je? We raken bij het aanlanden bijna een watertaxi. En wie zitten daar op? Juist, dat is nog eens planning! Jullie zijn niets veranderd! (Nou ja, een grijs haartje en een zonnerimpeltje erbij he!) Met een drankje wordt deze bijzondere ontmoeting gevierd. Goof en Evelien hebben in de haven van Ohao geprobeerd alsnog een plaats in de haven voor ons te bemachtigen. Maar ook deze poging bleef tevergeefs. Deze lieden vinden het blijkbaar te veel werk een administratie bij te houden van vrije en bezette boxen. En daarom worden geen passanten in de haven toegelaten. Gevieren besluiten we de pret niet te laten bederven.

19,20,21,22 augustus 2008 De volgende morgen zeilen wij naar de Rio Guadiana. Deze maakt deel uit van de Portugees-Spaanse grens. We kunnen terecht in de Portugeese haven van Vila Real de Santo Antonio. Aangekomen bij de monding wachten we nog een uurtje tot er voldoende water staat om over de bar naar binnen te komen. Eenmaal afgemeerd wacht ons de volgende toevalligheid. Daar ligt de Rythme of Life. Als Evelien en Goof er ook bij zijn drinken we met hen en Christien en Diederik een pilsje op deze ontmoeting. Goof vertelt Onderweg naar het huis van onze vrienden maakt Goof een start met enthousiaste verhalen over de Algarve. Wij op onze beurt worden enthousiast wanneer we het huis gezien hebben. Bovendien krijgen we een prima onderdak in het gastenverblijf. Evelien en Goof wonen hier al 10 jaar. Later als we de foto’s gezien hebben begrijpen we wat een inspanning het gekost heeft om dit paradijsje in de bergen te realiseren. En vooral de tuin met terrassen. Ontzettend veel prachtige palmen,waarvan we de namen niet kunnen onthouden.

Huis met palmen

Het zwembad zou in Nederland wat luxe en overbodig lijken. Maar hier is het af en toe meer een verkoelende noodzaak. Het kan hier zeer blommig (warm) zijn. In de volgende dagen hebben we een onvergetelijke tijd. Met behulp van de auto leren we meer van het achterland kennen. Goof en Evelien nemen ons mee over de vele onverharde weggetjes door de bergen.

Net als vroeger niets is veranderd (grijs haartje hier en daar mischien?)
Henk keert en blokje in een oude marmergroeve

Goof zet een paaltje recht

We plukken het fruit wat de natuur ons biedt en genieten van de lunch of koffie in een van de kleine dorpsrestaurantjes onderweg. Graag zouden we dit nog eens in april overdoen. Wie weet? We maken ook enthousiaste plannen om elkaar weer in Brazilië te ontmoeten. Dus wie weet? Dan zijn deze bergen vol bloeiende bloemen en struiken. Toch zijn ze nu ook niet kaal, de begroeiing bestaat veelal uit vegetatie die droogte goed kan doorstaan. Thuis worden we steeds opgewacht door de 2 honden en de twee poezen. Aan tafel Diepgaande gesprekken onder maanlicht aan de bar van het zwembad. Maar dan wordt het ook weer tijd om afscheid nemen. Nog een laatste prachtige rit door de bergen, boodschappen doen (voor mij een minder favoriete bezigheid) en afscheid nemen op de haven. Evelien, Goof, Sunny, Blacky en de beide katjes, bedankt voor de heerlijke dagen. Sunny bijt je balletje niet kapot, want dan zou je nog moeten gaan zoeken naar een nieuwe zin van je bestaan! Onze gedachten beginnen ook uit te gaan naar Marokko. Boeken en weerberichten op tafel.

De Spaanse Ria,s

De kust van Galicia NW Spain

Woendag 16 juli
Na de middag vertrokken met een noordoosten wind uit Coruna. Opnieuw zonovergoten golven met witte kopjes. Bij het ronden van het eilandje Is. Sisargas zijn de witte koppen wat groter. We trekken het eerste rif erin als de wind continu boven de 25 knoop blijft. Maar de wind komt achterop en met de zon erbij ziet het er vriendelijk uit. Als er af en toe een plasje water overkomt blijkt dit akelig koud! Na de punt komt de wind nog steeds achterop en we vervolgen deze heerlijke zeiltocht op alleen het grootzeil. Daar we zo hard opschieten verlaten we ons oorspronkelijke plan Corme aan te lopen. We gaan nog een Ria’tje verder. Begin van de avond zeilen we , nu met halve wind, Ria Camarinas in. Die halve wind valt erg hard van de bergen op het water. Zelfs als we in de beschutting ankeren staat er nog steeds 20 knoop.
Donderdag 17 en vrijdag 18 juli.
Gebruiken we voor diverse klusjes. De watermaker wordt weer in bedrijf gesteld. We verkassen naar de andere kant van de baai om een wat meer beschutte ankerplaats te vinden. Ankeren kost een aantal pogingen. Te veel wier en klappers. Uiteindelijk ligt de zaak vast. In de achterkajuit wordt een klein werkbankje gemaakt, waar het bankschroefje en de boorstandaard op gemonteerd worden. Verder luieren we wat en hebben een echt vakantie gevoel.
Zaterdag 19 juli
Vertrokken vanuit Ria de Camarinas. Er is weer een prima wind achterop. Veel witte koppen met regelmatig 30 knoop, maar zonnig, dus comfortabel zeilend. Ja, dan gaat het ook wel snel met 9 knoop.

Finisterre

Rond de middag ronden we kaap Finisterre. Een kaap is een kaap zul je zeggen. Maar voor elke zeezeiler die het weer uitluistert een veelgehoorde naam. Mallin Head (Noord Ierland) en Finisterre zij plaatsen waar het blijkbaar altijd waait! Toch neemt na de kaap de wind af. En daarmee de warmte toe. Want wat de warmte betreft zijn we nu wel in Spanje! Zo zeilen we half de middag weer al de baai bij Muros in. Tegenover het plaatsje Muros gaan we voor anker. Het is wel warm hier en geen ankerplaats voor meerdere dagen. Dus op de motor verder de Ria in. Verkennend zoeken we een ankerplaatsje met een zandstrandje in een wat natuurlijkere omgeving. Dolfijnen spelen in het door zonlicht overgoten water.

IJskoud!

De warmte doet aan zwemmen denken. Maar voor anker voorzichtig de tenen in het water stekend is dat schrikken, 15 graden C. Voor doorgewinterde zwemmers als Ria en Fons mag dat dan aan de warme kant zijn, voor ons is het ijskoud. Riet vindt me dan ook een held wanneer ik , hetzij heel kort, kopje onder ga.
Zondag 20, maandag 21 juli.
We blijven op bovengenoemde ankerplaats. Daar de mosselvissers in Nederland het leven (wat mosselen betreft) onmogelijk gemaakt is, profiteren de Ieren en Spanjaarden. Met een getij van rond de 3 meter gedijen de mosselen hier als hangcultuur prima! Een meekomend voordeel voor ons is dat er veel wildgroei langs de oevers ontstaat. Daardoor zijn we samen met de lokalen met laag water dan ook mosselen aan het rapen. Het water is hier iets zouter dan in de Oosterschelde, dus voor ons is spoelen in zoet water ipv. zeewater aanbevolen. Serveren met stokbrood en lokale witte wijn. Veel lokalen komen na de siësta hier aan het strandje wat verkoeling zoeken. Echt vakantiegevoel blijft dus.
Dinsdag 22 juli
We zijn voor anker gegaan voor het plaatsje Muros. De plannen voor een jachthaven zijn nog steeds niet gerealiseerd. Vanaf de waterkant zou je het niet zeggen, maar aan wal blijkt Muros een oude kern met nauwe straatjes te hebben. Gezellig oord, niet al te toeristisch. (goede tip Hans). Langs de waterkant bekijken we eens op wat er hier gevist wordt. Makreel o.a..
Woensdag 23 juli en donderdag 24 juli
In de namiddag, na een laatste wandeling door Muros, vertrokken naar de overzijde van de baai. Varen langzaam met 2,5 knoop met een gedeeltelijk uitgerold stagzeil. De reden hiervan is dat we de paravaan slepen. Na het zien van de makreel willen we ook wel eens een kansje wagen. Geen succes. Bovendien is het weer omgeslagen. Zwaar bewolkt en een daling van temperatuur naar 20 graden. De volgende dag besteden we in de haven van Portosin om de boot weer eens flink te wassen met zoet water. WIFI hier, dus kunnen we onze internetzaken bijwerken.
Vrijdag 25 juli

Bedevaart


Santiago de Compostela

Vandaag is het St. James Feest in heel Galicia. In Santiago de Compostela betekent dit speciale festiviteiten. Daar we zo wie zo al van plan waren Santiago de Compostela met een bezoek te vereren, lijkt het een aardig idee om dit vandaag te doen. Omdat het een nationale feestdag is rijden er minder bussen. We kunnen om tien uur met een bus naar Noia. Daarna is er pas om 12.00 uur een bus die verder gaat naar Santiago. Bij de bushalte ontmoeten we Ank en Dennis. We hadden hun boot al in Coruna gezien. Ook zij hebben hun stalen v.d. Stadt zeilboot zelf gebouwd. Ze blijken bovendien zendamateurs te zijn. Reden genoeg om morgen afspraken aan boord te maken. Het is vandaag jammer genoeg een beetje regenachtige dag. Gelukkig zijn er ook droge momenten. Vanaf de bushalte zijn we met behulp van een Spaanse vrouw met haar zoontje in 5 minuten in het oude stadscentrum. Door de late bus verbinding hebben we de processie van 10.00 gemist, maar er is nog genoeg te zien. Politiek en religie zijn dicht bij elkaar in Spanje. Dus deze dag wordt ook gebruikt voor een manifestatie van de communistische partij. Dat brengt dan weer een aantal veiligheidstroepen op de been. Maar zo te zien minder dan bij een beladen voetbalwedstrijd. Straten en pleinen dicht bevolkt door enorme mensenmassa’s. Eenmaal in de kathedraal vinden we de rij voor de tombe van St.James wel een beetje te lang om in te gaan staan. In een kleine kapel zien we mensen wensbriefjes in de handen van een beeld stoppen. Ze hopen dat die hun wens doorgeeft aan de hoger machten.

Relekwieen

We bedenken dat wij ook onze eigen relekwieen aan boord hebben. De hals van de champagne fles die ma Zandee tegen de romp kapot smeet, Het koperen naamplaatje van Ria en Ad en de klompjes van Roos en Dave! O ja, we moeten nog steeds het prachtig door Ria geschilderde bord van “De Werf” ophangen.

Onze eigen Relekwieen

We dwalen verder door de oude straatjes. Nooit zoveel souvenirwinkels en eet-en drinktentjes bij elkaar gezien! Voor de Spaanse jongere generatie is het toch vooral een feest van gezellig op straat zijn en eten en drinken. Daar het weer begint te regenen gaan wij ook een tappatje en een biertje halen. Daar komen we weer in gesprek met een paar uit België met twee pleegkinderen uit Salvador. En al spoedig verhuizen we in het gesprek naar Centraal Amerika vermengd met Vlaamse en Nederlandse literatuur. Het is een kleine wereld.
Zaterdag 26 en Zondag 27 juli.
Waarin we ingewijd worden door Dennis in de wereld van zendamateurs. Dennis chat elke avond om 22.30 met zijn vader en een vriend in Oostenrijk en soms nog anderen met zijn SSB zender. Aan onze gediplomeerde zendamateur Riet wordt dit alles uitgelegd en zij wordt uitgenodigd zondagavond deel te nemen aan de volgende sessie. Ank en Dennis moeten weer terug naar Nederland. Ze hebben 3 maanden onbetaald verlof. Zondagmiddag zwaaien we ze uit. ’s-Avonds probeert Riet nog contact te krijgen met de zendgroep. Maar voorlopig zonder succes. Maar toch weer aardig wat bijgeleerd! Bovendien heeft Dennis “Winlink” op onze laptop geïnstalleerd. Naast Airmail nu dus ook windgribs en weerkaartjes zonder abonnement. Bovendien kan op internet van alle “Winlink” gebruikers de positie op de wereldbol gevolgd worden. Dus dat gaan we zeker uitproberen. De vakantie in de Ria’s bevalt prima. Maar we willen ook eens een grove planning gaan maken. Zo van: wanneer waar? We hebben inmiddels weer E-mail contact met Goof en Evelien. Dus willen we hen ook wel even opzoeken in zuid Portugal.

Zijn we verzekerd?

Wanneer ging onze bootverzekering ook al weer over van Europese- naar werelddekking? 1 september. Bij het nazien van de polis blijk Europa bij Delta-Loyd op te houden halverwege de Franse kust. Dus we zijn niet meer verzekerd! Na een mailtje gaat de verzekering per direct over in werelddekking bij Unigarant. Nu dit geregeld is zijn we in ieder geval vrij Europa te verlaten wanneer we zelf willen.
Maandag 28 juli, dinsdag 29 juli en woensdag 30 juli
Na het bevestigende mailtje ontvangen te hebben verlaten we Portosin. Haast hebben we niet en ver hoeven we ook niet. Het is opnieuw prachtig weer. Maar de beroemde Portugese noordenwind laat het opnieuw afweten. We kruisen op in erg lichte wind naar het eiland Ons. Onderweg probeer ik de windvaan uit.

Het uitproberen van de windvaan

In dit lichte weer met redelijk succes. We laten aan de oostzijde ons anker vallen in een zanderige bodem in helder blauw water. Tenminste als het niet omgewoeld wordt door de talrijke visbootjes die op elke mogelijke plaats hun kreeftenkooitjes in het water smijten of ophalen. Heel de nacht door zijn deze vissers in de weer, wat ze zelf moeten weten. Alleen zijn wij niet zo blij met de hekgolven die ze rond onze ankerplaats trekken. De volgende middag gooien ze hun anker voor een paar uurtjes naast ons uit om siësta te houden. Op zich zelf een goed idee daar het behoorlijk “blommig” is. Gelukkig ben ik vanmorgen vroeg al een wandeling op dit prachtige eiland gaan doen. In de loop van de middag komt er met een lichte zeewind wat verkoeling. Aan het begin van de avond gaan we nog ankerop om bij het dorpje Almacen aan een mooring (afmeerboei) te gaan. We hopen hier op wat meer rust als de laatste pont vertrokken is naar de vaste wal. Maar ook hier blijven de vissers in de weer. De volgende morgen is het bewolkt.

Nationaal park

Lijkt goed weer voor een wandeling. Aan wal ontdekken we dat we in een natuurreservaat zijn. Er mag hier niet gevist worden. Alleen door vissers met vergunning op traditionele wijze! We moeten hartelijk lachen na wat we van de beroepsvissers gezien hebben de afgelopen dagen. Het eiland is een paradijs voor wandelaars. Ochtendwandeling rond de zuidkant. Lunch in het dorp (die inktvis smaakt hier echt wel!! Heel anders dan die diepvries kauwgum die je in Nederland geserveerd krijgt). Na de lunch maken we de wandeling naar de noordpunt van het eiland. Het laatste stuk naar de kaap is een smal pad waar het stikt van de meeuwen. Een ware plaag op dit eiland lijkt het. Ze zouden toch eens wat natuurlijke vijanden voor deze vogels moeten importeren.

Bijna ontvoerd

We vervolgen het pad tussen konijnenbotjes en meeuwenkadavers. Een doordringende mestgeur hangt, ondanks de lichte wind, in de lucht. De meeuwen worden akelig agressief. Wanneer hebben die beesten het broedseizoen ook al weer? Ik voel met redelijk veilig onder mijn Nepaleese strohoed. Op dat moment duikt een meeuw naar Riet! Ze weegt niet veel, maar hij krijgt ze toch net niet van de grond. Toch heeft hij met klauw of snavel een wondje op haar hoofd weten te realiseren! Hier houdt ook het pad op. Het uitzicht is overweldigend! In het vervolg eerst de folder van de boswachter lezen! 1 augustus is het broedseizoen over! Dus we zijn net te vroeg. De meeuwen zijn in Spanje precies op datum afgericht. Verder staat ook nog in de folder dat dit pad het enige verboden pad is! Juist tot 1 augustus! Riet blijft hevig verontwaardigd.Eind van de middag verlaten we de mooring en zeilen 10 mijl de baai in naar Combarro. Daar kunnen we niet meer ankeren. Er is sinds enige maanden een jachthaven van de baai gemaakt. Goede grote haven maar faciliteiten nog niet af. Toch 37 euro per nacht. In ieder geval loop je, met de boot op een veilige plaats, zo het oude vissersdorpje in. Heel bijzonder waterfront met veel Horreos. (droogvoorraadschuurtjes van graniet voor mais e.a. producten). Ook de wijndruiven worden opgebonden op granieten palen! Maar ook veel toeristen en restaurantjes, leuke nauwe straatjes. Ook wij laten ons de schaaldierpaella opdienen. Die is samen met de lokale witte wijn een waar genot!
Donderdag 31 juli
Vandaag gaan we Combarro nog eens op het gemak bekijken. Maar niets verandert zo snel als het weer in Galicia. Vaak begint de morgen met bewolking, waar eind van de morgen de zon doorbrandt. Een paar uur later is dan meestal alles verdampt (zo lijkt het).

De voorraadschuren van Combarro

Regen en geen internet

Maar vandaar regent het! Dus maken we wat korte wandelingetjes tussen de buien door. Eindelijk vinden we het café met internet acces. Maar met dit slechte weer zijn twee jongetjes niet weg te slaan achter de twee aanwezige p.c’s. Dus na een paar solo’s (kopjes zwarte koffie), vertrekken we weer naar de boot. Via de zender toch windgribs. Half de middag zou het droog moeten worden. Dat klopt en met goede weersvooruitzichten vertrekken we om begin van de avond voor anker te gaan voor een strandje tussen Santaxenxo en Porto Novo. De twee vissersdorpjes zijn volgebouwd met twee grote jachthavens en het strandje ertussen is een boulevard die met Blankenberge kan wedijveren! Ongelooflijk hoeveel hier de laatste 10 jaar gebouwd is. Toch hebben we er een prima ankerstek.
Vrijdag 1 augustus
We zijn gewend vroeg in de morgen (soms tijdelijk) gewekt te worden door het rollen van de boot. Ook hier door de vertrekkende vissersvloot uit de twee havens waar we tussen liggen. De diesel kan hier blijkbaar nog opgebracht worden, want het gas gaat er steeds maximaal op! Er is bijna geen wind. We hebben geen haast, kruisend zeilen we in 4 tot 6 knoop wind en Atlantische deining de 15 mijl in meer dan 4 uur. Af en toe helemaal geen wind.

De eilendengroep Cies

Eind van de middag ankeren we bij Praia de Arena aan de Oostkant van het Noord-eiland van de Cies. Samen met een Zweedse en Franse boot liggen we zacht te wiegen voor het witte zandstrandje. Maar niet voor lang! De eilanden Cies, Ons, Savora en de Cortegada Archipel zijn sinds 1 juli 2002 Nationaal park geworden. En daarmee is uiteraard de regelgeving op gang gekomen. Dus krijgen we van 5 park-officials in een speedboot te horen dat hier niet (meer) geankerd mag worden. Dus vertrekken we naar het strand Playa Arena das Rodas, waar dit wel mag. Ook dit is een prima ankerplek met de huidige NW windrichting. Maar wel drukker, ca. 15 boten. Het strand is hier dik bezaaid met badgasten. Die worden in grote getale aan- en afgevoerd met catamaran ferry’s. Maar om 21.00 uur is de laatste vertrokken en is de rust op het strand weergekeerd. Het zijn niet allemaal dagrecreanten want er zijn hier ook 2 grote campings.
Zaterdag 2 augustus , Zondag 3 augustus en maandag 4 augustus.
Ochtendwandeling gemaakt op het zuidelijk deel o.a. naar de vuurtoren. Van af hier heb je een prachtig uitzicht over de archipel en de omgeving. Druk op deze wandelroute maar wel erg mooi! Terug aan boord heeft Riet het zeil gerepareerd. Na de lunch is er hier van alles te zien. Niet alleen de Ferry’s die af en aan varen. Maar, omdat het weekeind wordt, neemt het aantal ankeraars maar toe en toe!

Het strand voor het arriveren van de dagferry;s

Ankerstekvermaak

Gisterenavond ankerden een groepje jongens met een zeilboot van een meter of 7. Nu het middag windje opsteekt zien we het bootje gaan krabben. Niemand aan boord.! Wat nu! Het bootje ophalen zal zeker verlies van onze ankerstek betekenen. We zijn wel een beetje sociaal, maar zo? Het anker van het jachtje heeft inmiddels de bodem geheel verlaten, daar het in dieper water is gekomen. Niemand maakt aanstalten om wat dan ook te doen. Net als ik op het idee kom om via de marifoon de kustwacht op te roepen zien we door de verrekijker een slaperig hoofd komen. Gelukkig er is iemand aan boord! Weer wat later begrijpen we dat deze persoon niet snapt, hoe hij een zeilboot met overboord hangend anker, weer aan de praat moet krijgen. Gelukkig is inmiddels de rest van de bemanning terug van de wandeling. Met op het strand geleende bijboot komen ze weer aan boord, en de zaak is gered. Een Portugees jacht arriveert. Het water om te ankeren is hier 7 m. diep. 5 maal de diepte is minimaal de ketting lengte. 6 pogingen worden gewaagd, vaak angstvallig dicht bij anderen. 12 meter ketting op 7 meter diepte gaat natuurlijk nooit lukken. Het blijft vermakelijk maar ook wij moeten met ankeren voorzichtig blijven. We herinneren ons nog het verhaal van de rond-de-wereld-zeilers, ankerend voor het prachtige rif. Zo mooi en helemaal verlaten, niemand te zien. Zittend op het rif ging de boot aan de haal. Gelukkig werd die een dag later opgemerkt door een vrachtschip. Keurige aflevering aan het rif was het vervolg van het verhaal. Dan moet je wel geluk hebben dat er op een vrachtschip iemand aan boord is die dit snapt en zoveel affiniteit heeft met zeilers dat hij dit doet! Wij hebben inmiddels een Portugees motorjacht naast ons. Veel te dicht naast ons geankerd natuurlijk. We hopen dat ze vanavond een haven gaan opzoeken. Zondag herhaling van een groot deel van het gebeuren. Weer gaan er 2 jachten aan de haal, maar het loopt steeds goed af. Prachtig weer, in de namiddag steeds veel wind. Zondagavond naar uitzichtpunt aan westzijde eiland gewandeld voor zonsondergang. Prachtig zicht en licht op de ruwe westzijde!

Het licht van een ondergaande zon op de westkust van de Cies.

Maandag nog een dag geluierd en op het strand gezeten. Ook gewerkt aan extra beveiliging op de luiken.
Dinsdag 5 augustus
Om 9.00 zeilend met nagenoeg geen wind vertrokken naar Baiona. We zijn van plan hier boodschappen te doen voordat we verder af gaan zakken naar Portugal. We kunnen de laatste tijd geen Yoghurt kopen. Favoriete dessert blijft Yoghurt met appel rozijnen en bosbessenjam! Maar nu dus maar vaker koffie na. Gelukkig hebben we nog steeds kaneelbrokken van ma Zandee erbij. Tegen de middag komt er wat zeewind, zodat we de gehele tocht toch nog zeilend af kunnen leggen. Nou ja, hele tocht (15 mijl)! Er schijnt in deze haven WIFI te zijn. Als dat klopt dan kunnen we ook wat internetzaken bijwerken.