De Spaanse Ria,s

De kust van Galicia NW Spain

Woendag 16 juli
Na de middag vertrokken met een noordoosten wind uit Coruna. Opnieuw zonovergoten golven met witte kopjes. Bij het ronden van het eilandje Is. Sisargas zijn de witte koppen wat groter. We trekken het eerste rif erin als de wind continu boven de 25 knoop blijft. Maar de wind komt achterop en met de zon erbij ziet het er vriendelijk uit. Als er af en toe een plasje water overkomt blijkt dit akelig koud! Na de punt komt de wind nog steeds achterop en we vervolgen deze heerlijke zeiltocht op alleen het grootzeil. Daar we zo hard opschieten verlaten we ons oorspronkelijke plan Corme aan te lopen. We gaan nog een Ria’tje verder. Begin van de avond zeilen we , nu met halve wind, Ria Camarinas in. Die halve wind valt erg hard van de bergen op het water. Zelfs als we in de beschutting ankeren staat er nog steeds 20 knoop.
Donderdag 17 en vrijdag 18 juli.
Gebruiken we voor diverse klusjes. De watermaker wordt weer in bedrijf gesteld. We verkassen naar de andere kant van de baai om een wat meer beschutte ankerplaats te vinden. Ankeren kost een aantal pogingen. Te veel wier en klappers. Uiteindelijk ligt de zaak vast. In de achterkajuit wordt een klein werkbankje gemaakt, waar het bankschroefje en de boorstandaard op gemonteerd worden. Verder luieren we wat en hebben een echt vakantie gevoel.
Zaterdag 19 juli
Vertrokken vanuit Ria de Camarinas. Er is weer een prima wind achterop. Veel witte koppen met regelmatig 30 knoop, maar zonnig, dus comfortabel zeilend. Ja, dan gaat het ook wel snel met 9 knoop.

Finisterre

Rond de middag ronden we kaap Finisterre. Een kaap is een kaap zul je zeggen. Maar voor elke zeezeiler die het weer uitluistert een veelgehoorde naam. Mallin Head (Noord Ierland) en Finisterre zij plaatsen waar het blijkbaar altijd waait! Toch neemt na de kaap de wind af. En daarmee de warmte toe. Want wat de warmte betreft zijn we nu wel in Spanje! Zo zeilen we half de middag weer al de baai bij Muros in. Tegenover het plaatsje Muros gaan we voor anker. Het is wel warm hier en geen ankerplaats voor meerdere dagen. Dus op de motor verder de Ria in. Verkennend zoeken we een ankerplaatsje met een zandstrandje in een wat natuurlijkere omgeving. Dolfijnen spelen in het door zonlicht overgoten water.

IJskoud!

De warmte doet aan zwemmen denken. Maar voor anker voorzichtig de tenen in het water stekend is dat schrikken, 15 graden C. Voor doorgewinterde zwemmers als Ria en Fons mag dat dan aan de warme kant zijn, voor ons is het ijskoud. Riet vindt me dan ook een held wanneer ik , hetzij heel kort, kopje onder ga.
Zondag 20, maandag 21 juli.
We blijven op bovengenoemde ankerplaats. Daar de mosselvissers in Nederland het leven (wat mosselen betreft) onmogelijk gemaakt is, profiteren de Ieren en Spanjaarden. Met een getij van rond de 3 meter gedijen de mosselen hier als hangcultuur prima! Een meekomend voordeel voor ons is dat er veel wildgroei langs de oevers ontstaat. Daardoor zijn we samen met de lokalen met laag water dan ook mosselen aan het rapen. Het water is hier iets zouter dan in de Oosterschelde, dus voor ons is spoelen in zoet water ipv. zeewater aanbevolen. Serveren met stokbrood en lokale witte wijn. Veel lokalen komen na de siësta hier aan het strandje wat verkoeling zoeken. Echt vakantiegevoel blijft dus.
Dinsdag 22 juli
We zijn voor anker gegaan voor het plaatsje Muros. De plannen voor een jachthaven zijn nog steeds niet gerealiseerd. Vanaf de waterkant zou je het niet zeggen, maar aan wal blijkt Muros een oude kern met nauwe straatjes te hebben. Gezellig oord, niet al te toeristisch. (goede tip Hans). Langs de waterkant bekijken we eens op wat er hier gevist wordt. Makreel o.a..
Woensdag 23 juli en donderdag 24 juli
In de namiddag, na een laatste wandeling door Muros, vertrokken naar de overzijde van de baai. Varen langzaam met 2,5 knoop met een gedeeltelijk uitgerold stagzeil. De reden hiervan is dat we de paravaan slepen. Na het zien van de makreel willen we ook wel eens een kansje wagen. Geen succes. Bovendien is het weer omgeslagen. Zwaar bewolkt en een daling van temperatuur naar 20 graden. De volgende dag besteden we in de haven van Portosin om de boot weer eens flink te wassen met zoet water. WIFI hier, dus kunnen we onze internetzaken bijwerken.
Vrijdag 25 juli

Bedevaart


Santiago de Compostela

Vandaag is het St. James Feest in heel Galicia. In Santiago de Compostela betekent dit speciale festiviteiten. Daar we zo wie zo al van plan waren Santiago de Compostela met een bezoek te vereren, lijkt het een aardig idee om dit vandaag te doen. Omdat het een nationale feestdag is rijden er minder bussen. We kunnen om tien uur met een bus naar Noia. Daarna is er pas om 12.00 uur een bus die verder gaat naar Santiago. Bij de bushalte ontmoeten we Ank en Dennis. We hadden hun boot al in Coruna gezien. Ook zij hebben hun stalen v.d. Stadt zeilboot zelf gebouwd. Ze blijken bovendien zendamateurs te zijn. Reden genoeg om morgen afspraken aan boord te maken. Het is vandaag jammer genoeg een beetje regenachtige dag. Gelukkig zijn er ook droge momenten. Vanaf de bushalte zijn we met behulp van een Spaanse vrouw met haar zoontje in 5 minuten in het oude stadscentrum. Door de late bus verbinding hebben we de processie van 10.00 gemist, maar er is nog genoeg te zien. Politiek en religie zijn dicht bij elkaar in Spanje. Dus deze dag wordt ook gebruikt voor een manifestatie van de communistische partij. Dat brengt dan weer een aantal veiligheidstroepen op de been. Maar zo te zien minder dan bij een beladen voetbalwedstrijd. Straten en pleinen dicht bevolkt door enorme mensenmassa’s. Eenmaal in de kathedraal vinden we de rij voor de tombe van St.James wel een beetje te lang om in te gaan staan. In een kleine kapel zien we mensen wensbriefjes in de handen van een beeld stoppen. Ze hopen dat die hun wens doorgeeft aan de hoger machten.

Relekwieen

We bedenken dat wij ook onze eigen relekwieen aan boord hebben. De hals van de champagne fles die ma Zandee tegen de romp kapot smeet, Het koperen naamplaatje van Ria en Ad en de klompjes van Roos en Dave! O ja, we moeten nog steeds het prachtig door Ria geschilderde bord van “De Werf” ophangen.

Onze eigen Relekwieen

We dwalen verder door de oude straatjes. Nooit zoveel souvenirwinkels en eet-en drinktentjes bij elkaar gezien! Voor de Spaanse jongere generatie is het toch vooral een feest van gezellig op straat zijn en eten en drinken. Daar het weer begint te regenen gaan wij ook een tappatje en een biertje halen. Daar komen we weer in gesprek met een paar uit België met twee pleegkinderen uit Salvador. En al spoedig verhuizen we in het gesprek naar Centraal Amerika vermengd met Vlaamse en Nederlandse literatuur. Het is een kleine wereld.
Zaterdag 26 en Zondag 27 juli.
Waarin we ingewijd worden door Dennis in de wereld van zendamateurs. Dennis chat elke avond om 22.30 met zijn vader en een vriend in Oostenrijk en soms nog anderen met zijn SSB zender. Aan onze gediplomeerde zendamateur Riet wordt dit alles uitgelegd en zij wordt uitgenodigd zondagavond deel te nemen aan de volgende sessie. Ank en Dennis moeten weer terug naar Nederland. Ze hebben 3 maanden onbetaald verlof. Zondagmiddag zwaaien we ze uit. ’s-Avonds probeert Riet nog contact te krijgen met de zendgroep. Maar voorlopig zonder succes. Maar toch weer aardig wat bijgeleerd! Bovendien heeft Dennis “Winlink” op onze laptop geïnstalleerd. Naast Airmail nu dus ook windgribs en weerkaartjes zonder abonnement. Bovendien kan op internet van alle “Winlink” gebruikers de positie op de wereldbol gevolgd worden. Dus dat gaan we zeker uitproberen. De vakantie in de Ria’s bevalt prima. Maar we willen ook eens een grove planning gaan maken. Zo van: wanneer waar? We hebben inmiddels weer E-mail contact met Goof en Evelien. Dus willen we hen ook wel even opzoeken in zuid Portugal.

Zijn we verzekerd?

Wanneer ging onze bootverzekering ook al weer over van Europese- naar werelddekking? 1 september. Bij het nazien van de polis blijk Europa bij Delta-Loyd op te houden halverwege de Franse kust. Dus we zijn niet meer verzekerd! Na een mailtje gaat de verzekering per direct over in werelddekking bij Unigarant. Nu dit geregeld is zijn we in ieder geval vrij Europa te verlaten wanneer we zelf willen.
Maandag 28 juli, dinsdag 29 juli en woensdag 30 juli
Na het bevestigende mailtje ontvangen te hebben verlaten we Portosin. Haast hebben we niet en ver hoeven we ook niet. Het is opnieuw prachtig weer. Maar de beroemde Portugese noordenwind laat het opnieuw afweten. We kruisen op in erg lichte wind naar het eiland Ons. Onderweg probeer ik de windvaan uit.

Het uitproberen van de windvaan

In dit lichte weer met redelijk succes. We laten aan de oostzijde ons anker vallen in een zanderige bodem in helder blauw water. Tenminste als het niet omgewoeld wordt door de talrijke visbootjes die op elke mogelijke plaats hun kreeftenkooitjes in het water smijten of ophalen. Heel de nacht door zijn deze vissers in de weer, wat ze zelf moeten weten. Alleen zijn wij niet zo blij met de hekgolven die ze rond onze ankerplaats trekken. De volgende middag gooien ze hun anker voor een paar uurtjes naast ons uit om siësta te houden. Op zich zelf een goed idee daar het behoorlijk “blommig” is. Gelukkig ben ik vanmorgen vroeg al een wandeling op dit prachtige eiland gaan doen. In de loop van de middag komt er met een lichte zeewind wat verkoeling. Aan het begin van de avond gaan we nog ankerop om bij het dorpje Almacen aan een mooring (afmeerboei) te gaan. We hopen hier op wat meer rust als de laatste pont vertrokken is naar de vaste wal. Maar ook hier blijven de vissers in de weer. De volgende morgen is het bewolkt.

Nationaal park

Lijkt goed weer voor een wandeling. Aan wal ontdekken we dat we in een natuurreservaat zijn. Er mag hier niet gevist worden. Alleen door vissers met vergunning op traditionele wijze! We moeten hartelijk lachen na wat we van de beroepsvissers gezien hebben de afgelopen dagen. Het eiland is een paradijs voor wandelaars. Ochtendwandeling rond de zuidkant. Lunch in het dorp (die inktvis smaakt hier echt wel!! Heel anders dan die diepvries kauwgum die je in Nederland geserveerd krijgt). Na de lunch maken we de wandeling naar de noordpunt van het eiland. Het laatste stuk naar de kaap is een smal pad waar het stikt van de meeuwen. Een ware plaag op dit eiland lijkt het. Ze zouden toch eens wat natuurlijke vijanden voor deze vogels moeten importeren.

Bijna ontvoerd

We vervolgen het pad tussen konijnenbotjes en meeuwenkadavers. Een doordringende mestgeur hangt, ondanks de lichte wind, in de lucht. De meeuwen worden akelig agressief. Wanneer hebben die beesten het broedseizoen ook al weer? Ik voel met redelijk veilig onder mijn Nepaleese strohoed. Op dat moment duikt een meeuw naar Riet! Ze weegt niet veel, maar hij krijgt ze toch net niet van de grond. Toch heeft hij met klauw of snavel een wondje op haar hoofd weten te realiseren! Hier houdt ook het pad op. Het uitzicht is overweldigend! In het vervolg eerst de folder van de boswachter lezen! 1 augustus is het broedseizoen over! Dus we zijn net te vroeg. De meeuwen zijn in Spanje precies op datum afgericht. Verder staat ook nog in de folder dat dit pad het enige verboden pad is! Juist tot 1 augustus! Riet blijft hevig verontwaardigd.Eind van de middag verlaten we de mooring en zeilen 10 mijl de baai in naar Combarro. Daar kunnen we niet meer ankeren. Er is sinds enige maanden een jachthaven van de baai gemaakt. Goede grote haven maar faciliteiten nog niet af. Toch 37 euro per nacht. In ieder geval loop je, met de boot op een veilige plaats, zo het oude vissersdorpje in. Heel bijzonder waterfront met veel Horreos. (droogvoorraadschuurtjes van graniet voor mais e.a. producten). Ook de wijndruiven worden opgebonden op granieten palen! Maar ook veel toeristen en restaurantjes, leuke nauwe straatjes. Ook wij laten ons de schaaldierpaella opdienen. Die is samen met de lokale witte wijn een waar genot!
Donderdag 31 juli
Vandaag gaan we Combarro nog eens op het gemak bekijken. Maar niets verandert zo snel als het weer in Galicia. Vaak begint de morgen met bewolking, waar eind van de morgen de zon doorbrandt. Een paar uur later is dan meestal alles verdampt (zo lijkt het).

De voorraadschuren van Combarro

Regen en geen internet

Maar vandaar regent het! Dus maken we wat korte wandelingetjes tussen de buien door. Eindelijk vinden we het café met internet acces. Maar met dit slechte weer zijn twee jongetjes niet weg te slaan achter de twee aanwezige p.c’s. Dus na een paar solo’s (kopjes zwarte koffie), vertrekken we weer naar de boot. Via de zender toch windgribs. Half de middag zou het droog moeten worden. Dat klopt en met goede weersvooruitzichten vertrekken we om begin van de avond voor anker te gaan voor een strandje tussen Santaxenxo en Porto Novo. De twee vissersdorpjes zijn volgebouwd met twee grote jachthavens en het strandje ertussen is een boulevard die met Blankenberge kan wedijveren! Ongelooflijk hoeveel hier de laatste 10 jaar gebouwd is. Toch hebben we er een prima ankerstek.
Vrijdag 1 augustus
We zijn gewend vroeg in de morgen (soms tijdelijk) gewekt te worden door het rollen van de boot. Ook hier door de vertrekkende vissersvloot uit de twee havens waar we tussen liggen. De diesel kan hier blijkbaar nog opgebracht worden, want het gas gaat er steeds maximaal op! Er is bijna geen wind. We hebben geen haast, kruisend zeilen we in 4 tot 6 knoop wind en Atlantische deining de 15 mijl in meer dan 4 uur. Af en toe helemaal geen wind.

De eilendengroep Cies

Eind van de middag ankeren we bij Praia de Arena aan de Oostkant van het Noord-eiland van de Cies. Samen met een Zweedse en Franse boot liggen we zacht te wiegen voor het witte zandstrandje. Maar niet voor lang! De eilanden Cies, Ons, Savora en de Cortegada Archipel zijn sinds 1 juli 2002 Nationaal park geworden. En daarmee is uiteraard de regelgeving op gang gekomen. Dus krijgen we van 5 park-officials in een speedboot te horen dat hier niet (meer) geankerd mag worden. Dus vertrekken we naar het strand Playa Arena das Rodas, waar dit wel mag. Ook dit is een prima ankerplek met de huidige NW windrichting. Maar wel drukker, ca. 15 boten. Het strand is hier dik bezaaid met badgasten. Die worden in grote getale aan- en afgevoerd met catamaran ferry’s. Maar om 21.00 uur is de laatste vertrokken en is de rust op het strand weergekeerd. Het zijn niet allemaal dagrecreanten want er zijn hier ook 2 grote campings.
Zaterdag 2 augustus , Zondag 3 augustus en maandag 4 augustus.
Ochtendwandeling gemaakt op het zuidelijk deel o.a. naar de vuurtoren. Van af hier heb je een prachtig uitzicht over de archipel en de omgeving. Druk op deze wandelroute maar wel erg mooi! Terug aan boord heeft Riet het zeil gerepareerd. Na de lunch is er hier van alles te zien. Niet alleen de Ferry’s die af en aan varen. Maar, omdat het weekeind wordt, neemt het aantal ankeraars maar toe en toe!

Het strand voor het arriveren van de dagferry;s

Ankerstekvermaak

Gisterenavond ankerden een groepje jongens met een zeilboot van een meter of 7. Nu het middag windje opsteekt zien we het bootje gaan krabben. Niemand aan boord.! Wat nu! Het bootje ophalen zal zeker verlies van onze ankerstek betekenen. We zijn wel een beetje sociaal, maar zo? Het anker van het jachtje heeft inmiddels de bodem geheel verlaten, daar het in dieper water is gekomen. Niemand maakt aanstalten om wat dan ook te doen. Net als ik op het idee kom om via de marifoon de kustwacht op te roepen zien we door de verrekijker een slaperig hoofd komen. Gelukkig er is iemand aan boord! Weer wat later begrijpen we dat deze persoon niet snapt, hoe hij een zeilboot met overboord hangend anker, weer aan de praat moet krijgen. Gelukkig is inmiddels de rest van de bemanning terug van de wandeling. Met op het strand geleende bijboot komen ze weer aan boord, en de zaak is gered. Een Portugees jacht arriveert. Het water om te ankeren is hier 7 m. diep. 5 maal de diepte is minimaal de ketting lengte. 6 pogingen worden gewaagd, vaak angstvallig dicht bij anderen. 12 meter ketting op 7 meter diepte gaat natuurlijk nooit lukken. Het blijft vermakelijk maar ook wij moeten met ankeren voorzichtig blijven. We herinneren ons nog het verhaal van de rond-de-wereld-zeilers, ankerend voor het prachtige rif. Zo mooi en helemaal verlaten, niemand te zien. Zittend op het rif ging de boot aan de haal. Gelukkig werd die een dag later opgemerkt door een vrachtschip. Keurige aflevering aan het rif was het vervolg van het verhaal. Dan moet je wel geluk hebben dat er op een vrachtschip iemand aan boord is die dit snapt en zoveel affiniteit heeft met zeilers dat hij dit doet! Wij hebben inmiddels een Portugees motorjacht naast ons. Veel te dicht naast ons geankerd natuurlijk. We hopen dat ze vanavond een haven gaan opzoeken. Zondag herhaling van een groot deel van het gebeuren. Weer gaan er 2 jachten aan de haal, maar het loopt steeds goed af. Prachtig weer, in de namiddag steeds veel wind. Zondagavond naar uitzichtpunt aan westzijde eiland gewandeld voor zonsondergang. Prachtig zicht en licht op de ruwe westzijde!

Het licht van een ondergaande zon op de westkust van de Cies.

Maandag nog een dag geluierd en op het strand gezeten. Ook gewerkt aan extra beveiliging op de luiken.
Dinsdag 5 augustus
Om 9.00 zeilend met nagenoeg geen wind vertrokken naar Baiona. We zijn van plan hier boodschappen te doen voordat we verder af gaan zakken naar Portugal. We kunnen de laatste tijd geen Yoghurt kopen. Favoriete dessert blijft Yoghurt met appel rozijnen en bosbessenjam! Maar nu dus maar vaker koffie na. Gelukkig hebben we nog steeds kaneelbrokken van ma Zandee erbij. Tegen de middag komt er wat zeewind, zodat we de gehele tocht toch nog zeilend af kunnen leggen. Nou ja, hele tocht (15 mijl)! Er schijnt in deze haven WIFI te zijn. Als dat klopt dan kunnen we ook wat internetzaken bijwerken.