RAPA NIE
VAN PUERTE MONTT NAAR VALDIVIA
Eindelijk is het zo ver. Na 8 maanden vertrekken we op 30 dec. 2011 richting Valdivia. Lichtelijk gespannen na zo’n lange tijd niet gevaren te hebben! Na overnacht ankeren in Caleta Abtoa aan het begin van Canal Chaco, de straat tussen het vaste land van Chile en Chiloe, gaan we met een flinke eb de Pacific op. Het wordt een rustige tocht met een groot aantal uren de motor aan. Na 1.5 etmaal gaan we via de aanloopbaai de rivier op richting Valdivia. De rivier slingert zich door een prachtig bebost landschap naar de stad, die we al een beetje kennen van ons eerdere busbezoek. Het eerste wat we doen , afgemeerd in Club de Yates de Valdivia, is Bram en Vivians gezinsuitbreiding bewonderen. Bram, Vivian en Fleur gaan een paar maanden na ons, nu met zijn drieën, de Pacific in. Valdivia vinden wij een van de leukste stadjes in Chile. Groot deel van de bevolking is van origine Duits wat dan ook de tweede taal is. We brengen een 3 daags bezoek aan Wolfgang en Gabi in Villarica. Wolfgang onderhoudt het Patagonia cruisers radio netwerkje. Ze hebben een schitterend stuk land van 12 ha. Naast hun huis hebben ze nog een huis en een cabin, verscholen onder de kastanjebomen, die ze selectief verhuren. Er is prachtig uitzicht op de Villarica vulcaan. Erg gezellige dagen maar we moeten de Pacific in.
DE TUIN VAN EN DE VULCAAN
Na een veiligheidsinspectie door de Armada, verlaten we op16 jan. 2012 zwaar beladen met voedsel en diesel Valdivia. Na een overnacht ankeren in de buitenste baai Puerte Molinos begint de eerste dag op zee spectaculair. Tweemaal een tonijn aan de lijn en we zien een walvis. De wind is over het algemeen licht, maar we kunnen zeilen! Prachtige sterren-nachten om van te genieten. De spinaker wordt sinds lange tijd gebruikt.
DE SPINAKER TOT ZONSONDERGANG
Riet heeft als eerste op 55 mijl het hoge eiland
ontdekt (extra oorlam wanneer we er zijn). Om niet in de nacht aan te komen en
omdat de wind op is, moteren we langzaam de laatste 50 mijl. Om 8.00 uur liggen
we aan de boei in Bahia Cumberland op Robinson Crucoe eiland. Deze San Fernadez
eilanden behoren tot Chile. Uitzicht op een schitterend bergachtig eiland. De
volgende morgen is het een drukte van belang op de pier. Het bevoorradingsschip
uit Chile is aangekomen. Deze boot komt 1 keer per maand. Alles moet aangevoerd
worden van het vaste land. Er leven hier 450 mensen in de zomer. Bestaansrecht
wordt ontleend aan werkverschaffing door de overheid. Armada (Chileense
marine), Conaf (beheerder van het eiland omdat het voor een natuurpark is), Ministerie van
agricultuur(SAG) de caribinieras en bibliotheek en basis school. Ook wij doen
ons onvermijdelijke papierwerk bij de armada. We bezoeken de Conaf voor een
wandelkaart. En ja, natuurlijk moet je hier lobster eten!!
PACIFIC LOBSTER ZONDER SCHAREN
De eigenaar van het
restaurantje belooft ons dat we de volgende dag zijn internet kunnen gebruiken.
Achteraf blijkt dit zo traag als een slak. De volgende dag gaan we een
wandeling maken naar de mirador, uitzichtpunt. Een klim waarna je bovenop de
rim komt en naar twee zijden uitzicht over het eiland hebt. Werkelijk magnifiek
!!
UITZICHT VANAF DE RIM
VOOR ANKER OP ROBINSONCRUSOE
Er is hier een plaquette in de rots waar het verhaal van Alexander Selkirk
beschreven staat. Hij leefde 4,5 jaar alleen op dit eiland. Het boek Robinson
Crusoe is hier op gebaseerd. Maar het heeft niets te doen met hoe Selkirk hier
in 1704- 1709 werkelijk leefde. We gaan
aan de andere kant ook nog een eind naar beneden. Uiteindelijk hebben we 6 uur
gelopen. Genoeg, omdat het al lang geleden is dat we zo iets gedaan hebben. De
avond van de laatste dag gaan we ons opnieuw te buiten aan de lobster. We
ontmoeten een Amerikaan die al jaren aan het schatgraven is op het eiland.
Vooraf studie gedaan van vermiste schepen in Spanje en Engeland. Maar tot op
heden niets gevonden. Opeens begint hij Nederlands te spreken. Hij blijkt als
vier- jarige met zijn gehele familie
naar Chicago geëmigreerd te zijn. Bernhard Keizer uit Amsterdam. Ja die bounty
eilanden gaan nog een hoop romantiek op leveren!
NAAR PAASEILAND
8.30
23-01-2012 is het zo
ver. Nu wordt het opeens 1650 mijl varen. Toch een heel stuk naar Paaseilend.
Het eerste etmaal begint goed. Ondanks de lichte wind, die half invalt, kunnen
we 150 mijl afleggen. Maar het tweede etmaal wordt de wind nog minder en gaat
beneden de 10 knoop. Recht van achteren, dus de snelheid wordt een stuk minder.
Het hoge druk gebied wat op onze weg ligt breidt zich helaas steeds verder naar
het noorden uit. We hebben onze koers vooraf al er omheen bepaald. Maar nu het
zich steeds meer uitbreid is nog verder omvaren geen optie meer. We zullen enige
dagen moeten moteren. 26 jan. Is het zo ver, een spiegel gladde zee met lichte
deining. Geen wind!!
SPIEGELGLAD GEEN WIND
Gelukkig wordt het leed dat we niet kunnen zeilen een
beetje verzacht door de gevangentonijn.
TONIJN AAN DE LIJN
Snij een stuk rauw in blokjes, in een
marinade van olijfolie, citroensap en peterselie. Na een paar uur weet je niet
wat voor lekkernij je proeft!! Goed, op deze manier blijven de gewekte
voorraden voorlopig op peil. Wat niet op peil blijft is onze dieselvoorraad. We
kunnen op dit traject maximaal 6 dagen de motor gebruiken, maar het zou zonde
zijn om de hele voorraad te moeten gebruiken.
27-01-2012
Waar
blijft de wind……. Vanmorgen konden we een uur aan de wind zeilen over bakboord.
Toen was het weer op. Nu weer lichte wind
zodat we over stuurboord kunnen zeilen. We proberen alle beetjes wind te
benutten. Maar we kunnen niet meer
maken dan er is. Dus de motor weer maar aan. Motorzeilen nu. Deze combinatie
geeft wat extra snelheid met het zelfde
toerental van de motor. We zullen aan de noordzijde van het hogedrukgebied
moeten zien te komen. Helaas heeft het zich de laatste paar dagen nog iets
uitgebreid naar het noorden! Maar dan krijgen we s ’middags “lichte wind”!!, waarmee we toch aan de
wind kunnen zeilen. Zonsondergangen, eerste kwartier van de maan, waarvan je
hier een “d” kunt maken i.p.v een
“p”. We zeilen over de Stille
oceaan! In de middag van de 28e krijgen we opnieuw wind die gedurende de
nacht doorzet tot 13 knoop. Niet veel maar omdat hij half is lopen we gemiddeld
toch 7 knoop gedurende 12 uur. Dus weer een 24 uur gemiddelde van 140 ml. Het
water bruist heerlijk langs de boot. Af en toe uitschieters naar 8 knoop.
Opnieuw een fantastisch heldere nacht waarbij je goed kunt zien bij het licht
van duizenden sterren. Zondag morgen om 9.00 is de wind weer op. Er is nog 5
knoop wind, maar de overgebleven golven van afgelopen nacht maken zeilen
voorlopig onmogelijk. We zijn inmiddels wel bijna op de helft van onze 1860 NM.
Brood bakken nu we de motor aan hebben en onder het zonnetentje. Want het wordt
weer al pittig warm!
31-01-2012. 4.59 uur. Vannacht is er maar 3 tot 6 knoop
wind. Schrijven om de slaap te verdrijven in de tweede wacht.
Het water is rustig, golven van buien van gisterenmiddag
zijn verdwenen. Dus zeilt de boot met 4,5 knoop aan de wind onder de
sterrenhemel. We hadden die middag de spinaker op en vingen de 4e
tonijn. De visvangst gaat het beste
zeilend met een snelheid van 6 tot 7 knoop. Vissen weer afgelopen tot alles op
is. Vorige nacht voor het eerst sinds ons vertrek een schip gezien. Riet haalde
me uit bed omdat hij rakelings langs kwam. Om ons te bekijken? De zee is hier
toch echt groot genoeg! Veel gedachten over
zin en onzin in de onvergetelijke sterren nachten. Wat is het trouwens een goede mop dat meisje
Laura naar Nieuw Zeeland gaat en zo een middelvinger opsteekt naar bemoeiziek
Nederland. Tot onze verwondering
ontdekken we opeens dat we al 10 dagen onderweg zijn. Tijdbesef schijnt
verloren gegaan in het ritme van dag en nacht. Brood bakken, het yoghurt
plantje doet het in de warmte goed. 32 gr. C overdag in de boot In de nacht 25 graden. De dagen vliegen om
en het wachtsysteem s’nachts is een routine geworden.
3-02-2010 We zijn Paaseiland genaderd tot 520 mijl. We
worstelen nog steeds met lichte weer omstandigheden. Overdag kunnen we nu
meestal spinakeren
met 6 tot 10 knoop wind. Gelukkig kan de boot
met deze condities een prima snelheid ontwikkelen. We zijn 150 mijl
omgevaren om wind te zoeken boven het hoge druk gebied. Maar dit systeem is
helaas steeds opnieuw naar het noorden uitgebreid. In de nacht is er meestal
geen wind. Om diesel te sparen zoemt de motor dan stationair. De maan wast. De zee om ons heen is nu s’nachts
helder verlicht. De sterrenhemel verbleekt hierbij. Het
is genieten onder deze omstandigheden. Maar we zouden toch ook nog graag een
paar dagen meemaken van de volksfeesten gedurende de eerste twee weken van
februari op Paaseilend. Nog zoveel te doen…… “Nog zwemmen in de stille oceaan.”
Van wie was dat liedje ook al weer? Niet vergeten deze kans waar te nemen in de volgende windstilte!! De maan is
inmiddels vol. Het zicht gedurende de nacht is nu prima. Af en toe valt er lichte
regen. De wolkenfabriek heeft vandaag zijn werk weer gedaan. Prachtige en
grillige formaties.
UIT DE WOLKENFABRIEK
De verdamping door de brandende zon op deze immense zee is
geweldig. Wanneer er veel luchtdrukverschil is worden de wolken met vaart naar
het continent vervoerd. Maar nu in dit enorme gebied met hoge luchtdruk lijken
ze doelloos rond te hangen. Wij hebben
dus ook nog steeds weinig wind. Af en toe kunnen we toch opeens weer een eind
zeilen. Windrichting is vaak een verassing. Wanneer de lichte wind pal van achteren komt is het moeilijk
zeilen. Onder de kleine kabbelende golfjes ligt een patroon van oude verwarrende golven. Daardoor ligt de boot te
rollen. Motoren met een slakkengangetje om op nieuwe wind te wachten. Vliegende
vissen worden af en toe opgejaagd door roofvissen. Het gaat niet snel maar op 6
februari is het maar 200 mijl meer!!
RAPA
NUI
In navolging van Jacob Roggeveen zie ik op 8 febr. om 10.30 land aan de horizon!! Met diep respect voor de zeilers van weleer. Ten slotte is ook Rappa Nui (Paaseiaend),door Nederlanders ontdekt. Wij zien nu met onze moderne navigatie middelen dat we op 45 NM. van Rappa Nui zijn.
RAPA NUI IS DAAR
We hebben vandaag noorden wind die wat aantrekt. Met een
snelheid van 8 NM. worden de twee
bergen die uit het water oprijzen samengevoegd tot één eiland. Omdat we met NW. wind de swell niet vertrouwen bij
Hanga Roa, besluiten we overnacht te ankeren aan de zuidkust bij Vinapu. De
volgende morgen worden we bezocht door een boot van de Armada. Big brother is
watching you. Of we gaan inklaren in
Hanga Roa. Dat waren we al van plan nu de wind wat minder is dan
gisterenmiddag. We hebben inmiddels contact met Andy McDonald. Eenmaal voor anker voor Hanga Roa is het verre van
comfortabel. De boot ligt te rollen. Riet blijft op de boot. Henk gaat met de
papieren, alles waterdicht verpakt, in de dingy naar de wal. Eerst gaat het
goed, maar dicht voor de wal wordt het dingytje opgepakt door een golf en surf
ik met oncontroleerbare snelheid op de kust af. Bijna over de kop, grote angst
voor het motortje. Wanneer het motortje onder water gaat, moet het direct
totaal gedemonteerd, schoongemaakt met
zoet water, en met olie in elkaar gezet. Zo niet…. motortje onherstelbaar
verloren. Maar op het laatste moment toch niet over de kop en bereik ik de wal.
Andy Mc Donald staat al te wachten. We
hebben hem in Puerte Montt leren kennen en hij zal ons de komende dagen met
alles helpen. Eerst brengt hij met naar de Armada, waar we vriendelijk en snel
ingeschreven worden. Daarna gaan we naar Hanga Pika (Verborgen Baai). Daar is
namelijk een klein haventje. We bekijken met Andy, of en hoe we daar in kunnen en afmeren. Het lijkt mij goed
mogelijk mits we vooraf een aantal voorzieningen treffen. Voor medezeilers die
het plan op vatten hier af te gaan meren som ik nog even de aandachtspunten op. Het
haventje wordt gevaarlijk met swell uit zuidwest tot noordwest.(Informeer bij
Armda voor swellhoogte en richting). De windrichting kan anders zijn dan de
swellrichting! Enorme brekers voor de haven en pittige golven rollen de haven
in bij een afgeven swellgolfhoogte van meer dan 3 meter uit verkeerde richting Voor die tijd moet je er uit zijn. Het
kanaal tussen de rotsen waar je naar binnen vaart is met hoog water niet ondieper dan 3 meter. Twee palen in 1 lijn
houden. Schrik niet dat deze koers twee keer rakelings lang een rots gaat. (de
armada eist officieel dat je een loods aan boord hebt bij deze invaart). Wij
hadden Andy aan boord die daar bevoegd voor is. Eenmaal binnen meer je af met
lijnen door de ogen van een ketting. De lijnen
kun je, al snorkelend door de ketting krijgen. Beter is je anker achter
de ketting te haken. De lijnen schavielen nl. snel door in de ketting. Dan heb
je ook nog twee zware lijnen naar de wal nodig. Kettingvoorloop is
noodzakelijk, de lijnen schavielen door op de betonblokken. De mensen zijn super behulpzaam. Iemand leende ons twee
zware manilla trossen met stalen veren. Bij swell kun je ook nog een lange lijn
naar de zuidelijke kademuur leggen. Dagelijks lijnen controleren!! Toch met de
meeste windrichtingen goed afgemeerd heel wat comfortabeler dan achter het
anker liggen rollen. Het kost eenmalig 150 US dollar ongeacht hoe lang je
blijft. Diesel is binnen loopafstand en de prijs is 15% lager dan op het vaste
land van Chile (wordt gesubsidieerd). Er is een watertappunt op de kade in dit
schilderachtige haventje. Achter de kade staat een Ahu (beeld paaseiland), die
over land en water waakt.
DE MOAI WAAKT OVER DE BOOT
VERBORGEN BAAI
Reken er ook op dat wanneer je bij Hanga Roa voor
anker ligt niet vaak veilig naar de wal kan met je dingy. Je kan wel een
vissersboot inhuren om je te halen en brengen. In ieder geval kunnen wij nu
samen er op uit trekken om het eiland te zien. De boot onbeheerd achter anker
achter laten is voor ons niet zo’n prettig idee. Officieel is het ook niet toegestaan.
TAPATI
We zijn nog op tijd op Rapa Nui om een deel van de Tapati mee te maken. Een feest dat dit jaar duurt van 4 t/m 17 februari. Er is een belangrijk competitie-element in dit culturele feest aanwezig. Twee clans strijden in onderdelen van cultuur en sport tegen elkaar. Uit eindelijk wordt uit de winnende clan de koningin gekroond.
KONINGIN WINNENDE CLAN LILI
In
het culturele deel
zit veel dans en zang. Het sportgedeelte doet denken aan de Highlandgames in
Schotland. B.v. op twee samengebonden bananen stammen een berg af sleeën door
het gras. Maar ook veel watersport. Bodysurfen, roeien, viswedstrijden enz. In
alle onderdelen is zoveel mogelijk opgenomen van traditionele gebruiken en
kleding. Enorm groot van opzet, het hoogtepunt van het jaar voor de eilanders,
ze zijn eigelijk het hele jaar met niets anders bezig volgens Andy. Op onze
gehuurde fietsen naar Maunga Pui. Daar komen de body-gepainte/getatoueerde
krijgers op de bananenstammen de berghelling met grote snelheid afgehobbeld.
Vooraf traditioneel eten voor alle bezoekers (2000?) of meer. Geweldige
belevenis! Tweede hoogte punt van dit
festival is de straatparade. Wordt gehouden op de dag voor de kroning van de
Koningin.
MOAI EN AHU
De
grootste raadsel van Paaseiland zijn natuurlijk de Moai en Ahu. Er is al heel
wat over gespeculeerd. Thor Heyerdahl probeerde te bewijzen dat het volk wat
deze beelden oprichtte uit Zuid Amerika
afkomstig was. Hij zag o.a. overeenkomsten in precisie van de fundament van de
platformen en de Inca muren. Van Danikens fantasie hield het op ruimtevaarders.
Hij zag in de vreemde hoeden die de Moai’s dragen helmen van ruimtevaarders. Tegenwoordig is de meest aanvaarde
theorie dat Polynesië en daarbij behorend
Rapa Nui bevolkt is vanuit Micronesië. Uiteindelijk vanuit Azië via
Indonesië dus. Hoe dan ook……… het zwaarste beeld is 12 ton. Vanaf de groeve
werden de geheel of gedeeltelijk bewerkte blokken over afstanden van 12 km.
verplaatst en opgericht. Ja daar zitten we dan aan zo’n indrukwekkende Ahu met
vijftien Moai’s op. Nooit kunnen
bevroeden. Een geweldige belevenis!!
15 MOAI´S OP EEN AHU
BEELDEN VAN 12 TON
NOOIT KUNNEN BEVROEDEN
Paaseiland wordt over het algemeen als een
kaal eiland zonder bomen beschreven. Wij zijn dan ook aangenaam verrast op onze
fiets- en sqad- tochten een groen eiland met toch aardig wat bomen aan te
treffen.
OVER HET EILAND MET DE SQUAD
Geweldig eiland dus met super aardige mensen. We komen via Andy,
aardig wat te weten. De oorspronkelijke bevolking vermengt zich steeds meer met
de Chilenen (hij is er zelf een voorbeeld van). Rapa Nui kent geen eigen
grondbezit. Alleen wanneer je hier geboren bent heb je recht op een plaats om
je huis te bouwen. Dus de enige manier om hier te wonen is trouw een vrouw die
hier geboren is. Het toerisme wordt van jaar tot jaar belangrijker voor de
werkgelegenheid. Grotere vliegtuigen kunnen sinds enige jaren hier landen.
Geweldig om jullie weer te volgen. Wat een leefwijze!
BeantwoordenVerwijderenPeter Bilteijst en Mieke Loeve