woestijn in het Noorden van Chili en het Zuiden van Bolivia.
We hebben een prachtige reis gehad. Het begon al goed, na 3
dagen was de rugpijn van Henk helemaal over, wat een heerlijkheid!
Topper was de woestijntrip door Noord-Chili en Zuid-Bolivia. Wel
een eind bussen, maar dat was het zeker waard. In het noorden
eindigde onze busreis in San Pedro de Atacama. Eerst hebben
we daar een dagtocht in de woestijn gemaakt.
San Pedro de Atacama
Het woestijn landschap
Vanuit San Pedro de Atacama hebben we een 4 daagse tour gedaan
met een Toyota Landcruiser. We waren samen met nog 3 andere
luitjes en onze chauffeur. Je moet deze trip wel in georganiseerd
verband doen, want er is geen enkele wegbewijzering in dat grote
gebied. Dus met een huurauto is het geen doen, dan kan trouwens
helemaal niet daar.
Op de grens met Bolivia
Riet en Lincy voor de 4wdr.
Lincy is een Canadees meisje uit Winnipeg van 1,85 en ca 90 kg.
Als bed knuffel heeft ze een met stroo gevuld rendiertje mee. Haar
koffer was zo zwaar dat we hem met twee man op het dak van de
4wdr. moesten tillen. Je rijdt over de woestijnachtige hoogvlaktes,
vele honderden kilometers groot. Prachtige bergformaties met
schitterende kleuren, veel meren die allerlei mineralen bevatten
zodat je de meest prachtig gekleurde meren krijgt, geel, groen, rood.
Borax meer
Voor Lago Azul (blauw)
Bij deze meren wonen heel veel flamingo's, we hebben er
honderden gezien, schitterend. Wanneer je een eind in Bolivia
bent kom je in een woestijnlandschap met geysers en warmwater
bronnen. Het was daar zonnig, maar buiten de auto wel koud op
die hoogvlakte, veel wind dus ook veel stof. Veel niezen en wat
bloedneuzen daarvan. Het is geen zandwoestijn als in Marokko,
maar meer steenachtig, het gebied is duizenden kilometers groot.
De overnachtingen daar waren very basic.
Een wereld van ongelofelijke kleuren!
De eerste nacht was een rampje, want Henk kreeg last van
hoogteziekte. We waren helemaal vergeten dat hij daar boven de 4000
meter last van krijgt, dus hadden we geen hoogteziektepillen
meegenomen. Die hoogteziekte gaat gepaard met hoofdpijn, maar
Henk krijgt ook altijd buikpijn. Hij kreeg midden in de nacht ook last
van diahree. Dus rennen naar de vieze W.C., ( 1 nog werkende W.C.
die je met 20 anderen deelt). De wasbak van de ene W.C. lag onder
de kots van iemand anders, licht was er niet behalve
ons zaklichtje. Dus was het een beetje zooitje..............
Gelukkig gingen we de volgende dag naar beneden tot ongeveer 3500
meter en dat is een betere hoogte voor hem, hij knapte gelukkig weer
op.
Geysers in de woestijn
De 4wdr. hobbelde verder naar onze volgende overnachting. We komen
in de buurt van een gigantisch zoutmeer. Onze slaaphuises zijn
gemetseld van ZOUTBLOKKEN!!! De vloerbedekking was gebroken
zout, heel bijzonder maar niet zo praktisch.
Slaaphuisjes van zoutblokken.
De volgende morgen reden we het zoutmeer op. Ongeveer het
oppervlak van 30% van Nederland. Daar kun je uren en uren overheen
rijden. Het lijkt of je in de sneeuw rijdt. Middenin die zoutvlakte is een
prachtig eiland met tekenfilmachtige cactussen, allemaal een beetje
buitenaards aandoend.................... Al met al een prachtige tocht,
super!
De wonderen van de zoutvlate
Daarna weer een lange vermoeiende tocht terug naar San Pedro de
Atacama, we hadden daar een heel simpel maar leuk onderkomen. Er
werkte een man die heel veel deed denken aan John Cleese, we
hebben wat afgelachen daar. Daarna weer veel bussen door Argentinie,
Salta is een erg leuke stad en in Mendoza heeft Henk een wijntour op
de fiets gedaan, weet nu alles van Argentijnse wijn(?) Nou ja `Toen ik
er was wel, maar de volgende morgen alles vergeten`.
Op de wijn fietstoer
Via Santiago naar Pucon, een toeristisch plaatsje maar ze hebben
daar heerlijke Therms, warme, geneeskrachtige(?) baden, waar je in
een mooie bosrijke omgeving uren door kunt brengen.
De rokende vulcaan bij Pucon
Daarna weer terug naar Puerte Montt. We hebben zeker 4000
kilometer gereisd in deze 3 weken. Busritten varierend van 9 uur tot
18/20 uur, maar de lange afstand bussen zijn gelukkig comfortabel.
Al met al een prima, schitterende reis, ongeloofelijk mooie natuur
gezien. Nu gaan we weer aan de slag. We blijven hier nog ongeveer
2 weekjes in Puerte Montt, we gaan daarna met de boot naar Valdivia
maar weten nog niet wanneer. Is maar 2 daagjes varen van hier. Het
echte zeilwerk begint pas half januari.
Boot klaar maar bijna in de vernieling.
9 dec. Een week nadat we terug zijn van onze rondreis gaat de boot
weer in het water. We eten hele dagen aardbeien en kersen. Toch
een voordeel. 2 zomers na elkaar! Na een paar dagen voltrekt zich
bijna een ramp. Tegenover de haven is een scheepswerf. Daar slaat
een schip los en dat zien we stuurloos op onze haven af komen
drijven!! Mischien gaat hij langs ons wanneer we de boot snel 1
plaats opschuiven. We zien daar net op tijd kans voor. Helaas zijn
we nog steeds niet buiten zijn baan. Maar dan, door een wonder, blijft
zijn boeg hangen op een motorboot aan de kop van de buitensteiger.
Het achterschip draait door en komt tegen Sam´s boot geparkeerd.
Arme Sam, net in het water gaat zijn windvaan dubbel en schade aan
de romp. Dus weer uit het water. Met super veel geluk blijven wij dus
zonder schade.
Naar Valdivia
Met alle klussen, de enorme inkopen en het wekken van meer dan 100
potten zijn we klaar voor de Pacific. We moeten nog wachten tot 30
dec. voor de goede weersomstandigheden. Zodoende vieren we oud
en nieuw op zee. 1 jan. om 16.00 liggen we afgemeerd in het
prachtige haventje van Club yate de Valdivia. Nog even en we gaan
vanuit Valdivia de Pacific in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten