Paaseiland is prachtig maar
de zorg voor de boot in de verborgen baai (Hanga Pika) blijft. Wanneer de
voorspelling voor 2 dagen later is:
“Swell from the southwest waves 3,2 meter”, besluiten we voor die tijd naar
buiten te gaan. Nog een heel gedoe met het op de juiste volgorde losmaken van
alle lijnen en het anker van achter de ketting op te duiken. We ankeren nog op
diverse mooie plekken rondom het eiland, maar op een gegeven moment is de wind
en swell dusdanig dat er nergens nog een comfortabele ankerplaats is! Dus gaan
we weer voor anker voor Hanga Roa. Uitklaren, zodat we elk moment weg kunnen.
De armada en immigratiedienst komen deze keer naar ons toe. Om schade te voor
komen door de grote golven, laten we ze niet afmeren aan ons. Eén van ons
springt over met de scheepspapieren. We mogen na het uitklaren niet langer dan
24 uur blijven en mogen helaas ook geen boodschappen meer aan de wal doen.
Omdat we liggen te raggen achter ons
anker besluiten we dezelfde avond van 25 februari maar zee te kiezen. Wind is
er pas voor de volgende dag afgegeven, maar varen is comfortabeler dan hier nog
een nacht te ankeren. De volgende morgen zijn we na een nacht met weinig tot
geen wind en zware swell nog nauwelijks 10 mijl van Paaseiland weg. Irritant varen! Maar in de loop van de dag zeilen we met de afgegeven
lichte wind tussen Noord en NoordNoordoost aan de wind in NW richting.
OP ZOEK NAAR DE OOSTEN WINDEN
AF EN TOE WEINIG WIND
ZWARE LUCHTEN
Soms neemt de wind
onverklaarbaar binnen 30 sec. toe van 15 tot 30 knoop. De luchten zien er
vaak beangstigend uit. Met al die buien en om niet constant in- en
uit te reven varen we veelal met een
rif in het grootzeil. Maar als er weinig wind is, moet het rif er wel uit. Op weg naar Paaseiland hebben we nog een
keer een schip gezien, hier niets en niemand. De zee is en blijft leeg. Vaak
zijn de golven vele malen groter dan de wind van dat moment kan veroorzaken.
Wanneer de wind minder dan 10 knoop is
het “voor de wind” erg moeilijk om nog te zeilen. Het
voortdurend klapperen van de zeilen is
irritant en er zeker niet goed voor. Koken is soms ook behoorlijk lastig. Maar
met af en toe een kant en klaar
maaltijd, lukt dat toch goed. Het beste varen we onder deze omstandigheden
onder hoeken. Toch maken we goede vooruitgang, met een gemiddelde van 120 mijl
mogen we niet mopperen. In het begin zijn we naar het noorden gezeild om in de oostenwind te komen. Het is nu de vraag of we op deze hoogte zullen
blijven, of nog naar beneden gaan om Pitcairn aan te lopen. Wanneer de
weersinformatie voor de volgende dagen een golfhoogte van 3,6 meter aangeeft
rond Pitcairn is die beslissing niet meer moeilijk. Er zal onder die
omstandigheden niet fatsoenlijk te ankeren zijn. Nog 350 mijl naar Gambier. De
oosten wind zet nu lekker door. Het 24 uurs gemiddelde loopt weer op tot 150
mijl. Woensdagnacht na 10 dagen zeilen zijn we er. We zeilen de
laatste 10 mijl gedurende de nacht op een puntje fok, omdat we niet voordat het
licht is de aanloop willen doen.
OUDE BEKENDEN
Wanneer we de volgende
morgen binnen het rif voor Rikitea voor anker liggen weten we niet wat ons
overkomt. Weg is het rollen vanwege de swell en golven van de afgelopen 2 maanden!! Je kan weer
door en over de boot lopen zonder je overal aan vast te moeten houden! Alles
blijft weer gewoon op de tafel staan!! Rikitea is de hoofdstad, nou ja stad,
nog geen 1000 inwoners, van het eiland Mangareva.
RIKITEA ANKERPLAATS
Gambier bestaat uit een
eilanden groep die omgeven is door een rif. Voor anker liggen een 8 tal
zeilboten. De Theleme, Touareg en
Manguaya zijn bekenden van ons. Een
leuk welkom! De rest van de dag houden we ons gemak, inklaren komt hier niet zo
nauw, dat kan morgen ook. Michelle en Richard
maken ons de volgende dag wegwijs op de wal. Inklaren is inderdaad een
formaliteit vergeleken met Zuid-Amerika. Nadat we van de andere boten over hun
overtocht gehoord hebben, beseffen we dat we geluk gehad hebben met de oosten
wind. De Touareg had alleen NW wind. Ze hebben de koers nog verlegd naar de
Marqueses. Maar ook toen kregen ze
opnieuw de wind tegen. Uiteindelijk hebben ze er 19 dagen over gedaan. We
zitten nog steeds niet in de beroemde passaat winden. Te vroeg in het seizoen
zeggen ze hier. Soms vraag je je af of die vaste pasaat-winden nog wel
RIKITEA
RIKITEA
Een minder leuk bericht ontvangen we van Wolfgang via de radio. La Rose, een Zuid-Afrikaanse aluminium zeilboot van 54 voet is bij het invaren van Hanga Pika op Paaseilend op de rotsen gelopen en total loss!! We hebben met Nicky ( de eigenaar) bijna dagelijks radiocontact gehad. Zij op weg naar Paaseiland en wij naar Gambier. Zo.n radiobabbel is meestal een leuke onderbreking van de wacht. Via een radiomail naar Andy Mc. Donalds, vernemen we dat het een fout van de loods was. We begrijpen het niet want zonder loods is de invaart ook goed mogelijk. Je hoeft alleen twee palen in 1 lijn te houden. Misschien met teveel brekende swell golven naar binnen proberen te varen? De invaart is erg nauw en gaat rakelings langs de rotsen. De in- en uitvaart kun je alleen doen met kalm weer en een vlakke zee!! Later horen we in Gambier van de “Obelisk” ,een amerikaanse boot die een poosje na hen aankwam, dat de boot inderdaad door grote brekers uit koers raakte en op de basaltrotsen als een sardineblikje opengereten werd! Met verkeerde omstandigheden naar binnen gevaren.
VERKENNEN RIKITEA
DE GRAFTOMBE VAN DE LAATSTE KONING
Door de prachtige, met beton
geplaveide dorpsstraat scheuren de scooters. Een groot aantal SUV’s met 8
cilinders. Het hele eiland heeft 35 km weg. De welvaart van een redelijk aantal
mensen is te danken aan de zwarte parel- industrie. Wie niet werkt heeft
blijkbaar ook niet te klagen, want Frankrijk stuurt het maandgeld. Een vochtig tropische indruk met prachtig
bloemenstruiken en fruitbomen: broodvruchten, bananen, papaya’s, citroenen,
manga’s, kokosnoten en grapefruits ( pompelmoenen) als kinderhoofdjes. Het
fruit ligt vaak onder de bomen. Wanneer je vraagt of je het kunt kopen, krijg je
te horen dat je het mee kan nemen want zelf eten ze het toch niet op . Na een paar dagen en een grote stap
voorwaarts in het Frans van Riet, blijkt dit inderdaad wel te kloppen.
Eigenlijk kopen we liever, want het lijkt een soort bedelen. Maar iedereen vindt
het hier heel normaal. Wat eten ze dan zelf? Heel veel olwassen en kinderen met
overgewicht. Vet en snoep dus. Ofschoon het goed mogelijk lijkt, verbouwen de
inwoners bijna geen groenten. Rond de huizen maken de mensen wel veel werk van
hun siertuin. Gras, bloemen en struiken onder de vruchtenbomen. Eén keer per 2
a 3 weken komt een bevoorradingsschip uit Papeete wat aardappelen, uien, kool en wortelen meeneemt voor de paar
kleine winkeltjes. Je moet er snel bij
zijn anders is het op.
BANKOVERVAL
Na een week vernemen we van
de andere zeilers dat het postkantoor gesloten is. Je kan geen euro’s of
dollars meer wisselen. Er is in dit vreedzame en goudeerlijke Rikitea een
serieuze overval op het postkantoor gedaan. Een schip van de Franse marine zet
onderzoekers aan wal. Tot op heden niet opgelost. Geruchten gaan dat de buit
400.000 euro is. Moet een bekende zijn, die weet wanneer er zoveel geld in het
postkantoor aanwezig is. Nou ja, Frankrijk stuurt wel nieuw geld, het gaat daar
economisch toch al prima op het moment! We houden onze zaken toch maar weer wat
beter op slot.
GIFTIGE VIS
In menige tuin wordt
achterin met vier golfplaten een verblijfplaats voor een varken gecreëerd. Vis wordt weinig meer gegeten omdat de
meeste soorten dragers zijn van het
ciguatera micro organisme dat op dood koraal groeit. Alleen roofvis die
buiten het rif gevangen is, kan hier nog veilig gegeten worden. Na het eten van
de besmette vis wordt je ernstig ziek. Voor ons erg jammer want vissen binnen het rif is hierdoor zinloos
geworden. Pierre van de Manguaya (hij was in Frankrijk zelf visser) heeft een
boekje waar 4 vissen in staan die wel gegeten kunnen worden. We nemen foto’s er
van, maar zullen het risico waarschijnlijk niet gaan nemen. Pierre heeft grote
ideeën. Hij wil een oude schoener kopen in
Nederland. Na restauratie wil hij gaan handelen (smokkelen) in wijn en
andere goederen, tussen Chili en Frans Polynesie. Alles is namelijk 3 a 4 keer
zo duur hier vergeleken met Chilie. We vragen ons af of er geen oesters te koop
zijn. Want voor de parelindustrie
moeten die toch volop aanwezig zijn. We vinden wel de prachtige schelpen
maar oesters voorlopig niet.
De eetvoorraden gaan er
sneller door dan berekend in Chilie. Er is niet veel te koop en zoals gezegd:
drie keer de Nederlandse prijs. We leren van Rupert en Judie van de Khaya hoe
je zelf boursin van melkpoeder kan maken en groentesprouts van radijszaad of
ander zaad kan kweken. Rupert is Amerikaan van Britse origine. Jachtontwerper,
bouwde 20 jaar geleden zijn eigen boot. Ze ontwerpen, bouwen en installeren in
Californië, waar ze wonen,
milieuvriendelijke huizen met zonnecollectoren. Half jaar werken, half
jaar zeilen. Ja, iedereen heeft toch geld nodig. ………
ROND EN OVER RIKITEA
DE KERK ACHTER DE BANANEN
We zijn hier nu weer al tien
dagen. Na een aantal dagen van tropische hitte, (38C. buiten, 35C. in de boot en zeewater rond 30C.), is het de
laatste dagen veel gaan regenen. Af en toe enorme wolkbreuken. Maar de
temperatuur is met 28 graden ook een stuk aangenamer geworden. Tot nu toe
hadden we ons water alleen van de watermaker. Maar nu het met zoveel bakken
naar beneden komt hebben we ook maar eens trechters aan ons kuiptentje gemaakt.
Prachtige wandelingen zijn er over het eiland met z’n tropische begroeing te
maken. Een weggetje gaat helemaal rond en er zijn diverse paden over de bergen
naar de andere kant. Aan de andere kant , westzijde, staan overal in het water
de gebouwtjes op palen, deze van de parelboerderijen. Na elke wandeling komen
we met vers fruit terug.
CRAPEFRUITS ALS KINDERHOOFDJES
Na een bergbeklimming (ca 400m. hoog) heb je een adembenemend uitzicht over de eilandengroep en het rif. Op zondagmorgen is het een bijzondere belevenis om de mis bij te wonen in de prachtig gerestaureerde kerk. Zang van gemengd koor in een half Frans-Polynesische taal. Enige dagen na onze aankomst hadden met we de andere yachties onze eerste gezamenlijke barbecue op het erf van Fritz Smack. Hij is een destijds ontsnapte Oost-Duitser die hier voor de 1e keer met het vreemdelingenlegioen kwam. Half de 70er jaren van de vorige eeuw heeft hij zich hier voorgoed gevestigd. Hij wil een soort ontmoetingsplaats voor zeilers zijn. Hij leeft hoofdzakelijk op een krat bier per dag, zegt hij. We kunnen bij hem internetkaarten kopen. Zoals alles in Frans Polynesie zijn die ook kostbaar. Helaas werkt het internet alleen in de nacht. Overdag is de tel. lijn overbezet.
BIJ FRITS SMACK
CRAPEFRUITS ALS KINDERHOOFDJES
Na een bergbeklimming (ca 400m. hoog) heb je een adembenemend uitzicht over de eilandengroep en het rif. Op zondagmorgen is het een bijzondere belevenis om de mis bij te wonen in de prachtig gerestaureerde kerk. Zang van gemengd koor in een half Frans-Polynesische taal. Enige dagen na onze aankomst hadden met we de andere yachties onze eerste gezamenlijke barbecue op het erf van Fritz Smack. Hij is een destijds ontsnapte Oost-Duitser die hier voor de 1e keer met het vreemdelingenlegioen kwam. Half de 70er jaren van de vorige eeuw heeft hij zich hier voorgoed gevestigd. Hij wil een soort ontmoetingsplaats voor zeilers zijn. Hij leeft hoofdzakelijk op een krat bier per dag, zegt hij. We kunnen bij hem internetkaarten kopen. Zoals alles in Frans Polynesie zijn die ook kostbaar. Helaas werkt het internet alleen in de nacht. Overdag is de tel. lijn overbezet.
COCOSNOOT KENNIS
UITZICHT VAN HET BUITENRIF
Het weer is steeds instabiel. Dus ankeren tegen het buitenrif lijkt nog steeds geen goed idee. We besluiten om samen met de Khaya naar het eilandje Aukena te zeilen. Goed ankeren met winden tussen Zuidoost en Noordoost. Rupert woonde een aantal jaren op de Stille Zuidzee-eilanden. En hij leerde alles over de kokosnoot en hoe die te gebruiken is als een basis product. Eerst bezoeken we Bernard. Hij is een van de paar bewoners van het eiland. We willen misschien een varkentje van hem kopen om samen met de andere boten op Polynesische wijze in een grondkuil te bereiden. Het varken wordt een beetje te duur bevonden, dus deze voorstelling gaat niet door. Bernard is voor een onafhankelijk Polynesië. Hij is familie van de laatste koning van Gambier. Zo iets weet je nooit zeker, want er zijn er meer die dat beweren. (In ieder geval kun je de sarcofaag van de laatste koning in Rikatea bewonderen. Ommuurd door een kapel, om de rest van de bevolking duidelijk te laten zien dat hij een christelijke begrafenis gehad heeft). Ofschoon het wat tegenstrijdig lijkt met zijn onafhankelijkheidsgevoel, is Bernard erg trots op zijn nieuwe huis waarvoor hij een behoorlijke subsidie vanuit Frankrijk gekregen heeft. Dit soort systeemhuizen, voorzien van veel kunststof panelen, zijn voor ons niet erg fraai. Wij hebben romantische gevoelens bij de oude hutten met de palmbladerendaken, maar voor Bernard is de romantiek van elke vier jaar een palmbladeren dak vernieuwen ver te zoeken. We maken een prachtige wandeling over het strand en de lavablokken rond het eiland. Riet verzamelt krukels, die later wat moeilijker uit de schelp blijken te komen dan in Holland. Rupert geeft ons kokosnoot les. De meeste gereedschappen die nodig zijn maakt hij van de noot of de boom. Van het palmblad kun je van de kern een reep afsnijden waar je vervolgens een prima klimkoord van maakt. 1. De verse noten drink je eerst uit, waarna je de afgezette pulp opeet. Meestal moet je voor de hiervoor benodigde noten met het koord om de voeten de boom in. 2. Van de oudere noten onder de boom de bast verwijderen, de noot halveren en dan het witte vlees verwijderen en opeten. 3. De kokosnootcream maak je door het witte vlees te pletten of te malen en vervolgens in een doek uit te wringen. 4. Dan de noten waarop al een nieuwe boom ontsproten is. Openen en dan zie je dat zich binnenin een soort schuimbol gevormd heeft die zoet is, erg lekker! 5. Van de kern van de plant kun je ook nog het hart eten. Dan zijn er vervolgens natuurlijk allerlei recepten waarin je de gewonnen producten kunt gebruiken. Rupert duikt ook nog conchs op. Grote prachtige schelpen, waar prachtig op kreeft lijkend vlees in zit. Hij blijft zonder luchtfles eenvoudig een paar minuten onder water. Wij zullen moeten kijken of we ze ook ondieper kunnen vinden, want zo diep en lang kunnen wij niet. Gezellige etentjes met zijn vieren. Judy is een eerste klas kokkin. Riet leert opnieuw op een ander wijze brood bakken. Hoeveel methodes hebben we onderhand al uit geprobeerd? Omdat het weer beter is als verwacht kunnen we toch bij het rif gaan ankeren. We vinden het er prachtig, maken ( op afstandje) kennis met de eerste blacktiphaaien. Op een gegeven moment zijn er zeker 6 in de buurt….even wennen… De geuren van de bomen en de kleuren van de zee en zijn bewoners zijn schitterend. Hier genieten we enorm van!
RUPPERT DUIKT SCHELPDIEREN OP
AANHOUDENDE REGEN MET PASEN
Wanneer houdt het eens op?
Etmalen van over de 100 mm. neerslag volgen elkaar op. We willen zo
langzamerhand richting Tuamotus. Maar de winter wil maar niet beginnen. In het
winterseizoen krijg je hier droger weer en meer oosten wind. Elk keer geven de
gribs hetzelfde beeld. Weinig wind van noord naar zuidoost doorgaand. Dit gaat
gepaard met enorme regenval. Geduld is een schone zaak! Er vertrekt niemand en
er zijn een aantal boten bijgekomen. De
avond voor paasfeest wordt voor de kerk een vuur ontstoken. De mensen ( die vnl. in het wit gekleed zijn)
steken daar een kaars aan en lopen daarmee de kerk in. Het eerst deel van de
dienst wordt bij kaarslicht gehouden. De kerk is overvol. Op het plein voor de
kerk staan ook mensen. Erg mooie bijeenkomst met veel zang. De dienst wordt
deels in het Polynesisch en deels in het Frans gehouden.
16 april 2012
Het lijkt er eindelijk op
dat het weer stabiel gaat worden. Over twee dagen woensdag wordt er oosten wind
voorspeld. Deze keer lijkt het te gaan aanhouden. Op de atollen van de Tuamotus
zal er niet veel meer zijn dan kokosnoten verwachten we. De enige groentes die
we de laatste maand hebben kunnen kopen zijn uien, aardappelen en wortelen. De
prijs daarvan is ongelofelijk. Maar daar staat tegenover dat je alle fruit van
de mensen krijgt. Zelf eten ze er bijna niet van. We zouden inmiddels
supporters voor het Nederlandse elftal kunnen zijn. Je hebt het idee dat de
wortelen uit je oren groeien. Wel is hier is nog veel fruit te krijgen. Dus
voor het vertrek zoveel mogelijk verzamelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten