KRUGER NAMIBIE KAAPSTAD

    
                                            In de zandduinen van Namibië

NAAR KRUGER

Nadat de Lady op de wal gezet was met de travellift met handtakels vertrokken we in november 2015 met Rob en July naar Kruger Wildpark. Een lange dagrit van bijna 1000 km in onze huurauto. We bleven 2 keer 3 dagen in lodges in het park. Deze waren prima en goed betaalbaar mede door de lage waarde van de rand. Vanuit ons huisje maakten we dagtochten met onze auto door het park. We zagen veel wildlife, de big 5 en een afwisselend landschap.


                                                                   

Inschrijven in een park

Hongerig Nijlpaard

                                                         
                                                         Olifanten        

                                                            Langnek
                                                              

                                          Vogel op Wildebeest

                                                           

                                                                Wildebeest

                                                            

Luipaard

BEZOEK HOLLAND

December 2015 was het, nadat we de boot op het droge hadden,  tijd om naar Nederland te gaan. Daar brak een drukke tijd aan omdat we een appartement kochten, wat gemoderniseerd moest worden. Verder een leuke tijd met familie en vrienden.

AAN DE BAK

Half juni 2016 lieten we Holland weer achter ons met een appartement wat op de nieuwe keuken na klaar is. In Richards Bay vinden we de boot in goede staat terug op de wal. Nu kunnen de werkzaamheden weer beginnen. De vaste buiskap aan de binnenzijde verder afwerken,  de veranderde kuip afwerken, het kajuitdak en dek opnieuw schilderen, nieuwe antislip laag, romp schilderen, antifauling en talloze normale klusjes. Oei! Een hele lijst!. Behalve werken is het leven  op de “Hard” ook  sociaal interessant. Vele anderen zijn bezig aan hun boot, waaronder onze buren  Chris (Zwitseland) en Olga (Rusland). Iedereen heeft zijn eigen verhaal.

Klaar voor in het water

DE BRAAI

Twee maal in de week is er een “Braai”. De Braai is in Zuid Afrika moeilijk te ontlopen. Het is het belangrijkste evenement in alle clubs. In de supermarkten zijn de koelvitrines gevuld met allerlei worsten in eindeloze rijen. Wij komen meestal met vis aan. Vis wordt wonderlijk weinig gegeten, ofschoon hier allerlei heerlijk roofvis te vangen is. 

MIKE en TRUDY

Ze hadden een boerderij . Maar als zovelen werden ze overvallen. Mike zijn vrouw ontsnapte en sloeg alarm. Mike kwam nog goed weg. Hij ving twee machete slagen op met zijn handen en een met zijn schouder. Doordat de pezen in zijn hand doorgesneden waren heeft het na de operatie een paar jaar geduurd voordat hij zijn hobby gitaarspelen weer op kon pakken. De boerderij verkocht, een zeilboot gekocht. Je moet hier wel blijven werken want pensioenvoorzieningen zijn er bijna niet. Het nieuwe avontuur is nu charteren. Wanneer de nieuwe keerkoppeling na twee maanden eindelijk gearriveerd  en ingebouwd is vertrekken ze met hun eerste betalende passagiers richting Tanzania. Jammer voor de live muziek op de Braai, want na het vertrek van een ukelele -en gitaar virtuoos uit Lisboa, blijven onze enige muzikanten Olga en Bill. Maar de volgende dag wordt Mike weer naar binnen gesleept! De motor heeft het begeven. Reden vuile tanks, alle filters tot in de verstuivers verstopt. Een week later vertrekken ze opnieuw.

                                                      

  
                                       Dat je het maar weet

VAUGHGAN

Ik werk(te)? in de filmindustrie. Mijn baan: locaties zoeken voor scenes. Ondanks mijn eerste grijze haren,die ik blond verf, ben ik een charmeur.Vaughan heeft een catamaran gekocht en wil, ja ook, gaan charteren. Hij heeft geen geld om de boot echt klaar te maken. De veiligheidseisen voor de boot zijn streng in Zuid Afrika. Hij moet ook nog zijn vaarbewijs halen. Verder heeft hij inmiddels uitgevonden dat zijn catamaran toch wel wat aan de kleine kant is om te charteren. Voor het offshore vaarbewijs moet je ook een aantal mijlen gevaren hebben. De wedstrijdjes van de club die hij met ons meevaart tellen mee. Maar om  aan een groot aantal mijlen te komen gaat hij mee op een grote cat naar Mozambique. Waar Vaughan niets aan kan doen gebeurt helaas! De tocht eindigt op een zandbank voor Maputo in Mozambique. Catamaran verloren, zijzelf gered met de helikopter. 
Ja, deze kust is echt gevaarlijk. Dit is de tweede boot die verloren gaat in de twee maanden dat we hier zijn. We denken nog even terug aan ons ankeren achter de vuurtoren bij Maputo om te schuilen in een storm….. en zijn blij dat we hier zijn. Een maand later gaat Vaughan opnieuw naar Mozambique mee als bemanning op een charter- cat. Deze keer gaat alles goed, ofschoon de gasten klagen. Het reisdoel is niet bereikt en door onbekende oorzaak komt er toiletwatet in het drinkwatersysteem.

ONZE TURKSE VRIEND

Meer dan een jaar geleden naar Richards Bay gevlogen om de zeilboot van zijn leven te kopen. Nooit eerder op een boot gevaren. Maar hij heeft een droom….. De stalen boot is niet voor niets goedkoop. Maanden worden staalplaten aangesleept, verslepen en gelast. Verder wordt ook nog een deel van zijn geld gestolen. Uiteindelijk na een jaar gaat de boot in het water. Tenslotte klaar om te vertrekken met een aardige lokale vrouw die hij leerde kennen via een dating-site (lijkt wel Thailand, Maleisië of Indonesië). In het water moet eerst nog de motor gereviseerd worden. Wanneer wij vertrekken is hij nog steeds in de haven, hij heeft nog geen proefrondje gevaren. Een geweldige kerel! Geen fan van Erdogan!

POLITIEK

Hoe langer we hier zijn hoe minder we van dit land begrijpen. Maar hoe langer je op de braai komt hoe meer je ook hoort! Het onderwijzerspaar ….   Is totaal gefrustreerd geraakt in het onderwijs. Het ANC is de grote boosdoener! Al het geld gaat naar gecreëerde baantjes voor partijleden. Die staan niet voor de klas maar zijn actief in het  “Management “, zelf weten ze niet eens wat het betekent. Ja en zo komen we steeds weer op het kernprobleem van Z.A. 40% van arbeidsgeschikte bevolking is werkeloos, er is diefstal en corruptie. Een kleine bovengroep van rijke witten en zwarten, geen grote middenklasse en veel zwarte maar tegenwoordig ook witte armen. Wij snappen dan ook maar niet hoe de mensen hier rondkomen. De lonen zijn heel laag maar de prijzen in de supermarkt wijken niet veel af van de Europese. Onze mannetjes van de travellift verdienen 10 euro per dag! Ze wonen in zelfgebouwde hutten buiten de stad, zonder elektrisch. Ze kunnen rond komen omdat ze met meerdere gezinnen als een familie leven. Iedereen brengt in naar vermogen  en  kippen, geiten en groentenverbouw doen de rest. Veel mensen leven hier in een ‘’ extended family”. Toch hebben de drie mannen veel plezier in hun werk, want in tegenstelling tot Europa is de werkdruk hier laag.
Het ANC verliest met de lokale verkiezing erg veel. Vele mensen hebben hun hoop gevestigd op de nieuwe democratische middenpartij. Een menging van zwarte en witte mensen met een zekere opleiding. De naweeën van de apartheid zijn nog steeds voelbaar in dit land. Hoop krijg je wanneer je zwarte en witte tieners samen uit school ziet komen. Een ander geluk is dat noch wit noch zwart af wil glijden tot het niveau van Zimbabwe.

TAXI DRIVER

De provincie Kwa Zulu Natal waar Richards Bay in ligt is wel een van de conservatiefste delen van het land, maar het kan nog erger.

In de taxi: “hallo van waar zijn jullie”. Nederland.  O wat leuk, dan kunnen we elkaar verstaan! Ik kom uit Oranje Vrijstaat, waar mijn ouders een boerderij hebben. Vrij snel gaat het gesprek over in een klaagzang. Het hele land maken ze kapot. Wie? De zwarten. Vroeger noemden we ze kaffers, maar dat mag niet meer! De grootste fout die onze regering gemaakt heeft is het kiesrecht aan de zwarten! Is Oranje Vrijstaat ook niet een beetje conservatief, de apartheid  kon toch niet blijven doorgaan? Ja misschien . Wanneer bij mijn grootvader iemand binnen kwam die 1 woord Engels sprak, werd hij buiten gegooid! Ook bij ons thuis mocht nog geen Engels gesproken worden, En een zwarte verpleegster aan zijn bed accepteerde mijn vader absoluut  niet toen hij in het ziekenhuis op sterven lag.

DE CLUB

Anders dan in Nederland bestaan de leden van een watersportvereniging hier niet alleen uit watersporters. Een groot aantal leden is lid vanwege de faciliteiten op de wal. En vooral de mogelijkheid om in weekeinde een braai te houden met gereduceerde prijzen voor voedsel en drank. Wanneer je voldoende eet en drinkt haal je je lidmaatschap er dus wel uit. Het wedstrijdseizoen is na onze terugkomst uit Nederland even gesloten. De Commodore van de club wordt elk jaar opnieuw gekozen. Zodra de nieuwe bekend is wordt het seizoen geopend.

Op een Zondag kunnen we  het nieuw jaar inwijden. De Commodore vaart uit op een motorboot. Met een aantal jongens van de zeilopleiding vaar ik uit met de L 26 om een saluut aan de Commodore uit te brengen. Daarna zeilen en moteren alle boten rond in de baai om elkaar te bekogelen met ballonnen gevuld met water.  Wanneer de ballonnen op zijn gaan we verder met emmers water. Advies: Probeer bovenwinds van een andere boot te komen, dan blijf je het droogste. En is er na afloop natuurlijk weer een Braai.

VISUM PERIKELEN NAMIBIE

Ons visum loopt af en we willen een verlenging tot half december. Dat gaat niet in Richards Bay. Het kan wel via een agent in Durban (tegen betaling van 200 euro). Maar uiteindelijk wordt het verzoek behandeld in Pretoria. Dat kan heel lang duren en dan is het nog maar de vraag of het lukt. Al met al hebben we weinig zin in dit soort bureaucratische avonturen. We willen naar Namibië vliegen om daar rond te trekken en wanneer we terugkomen in Zuid Afrika een nieuw visum voor drie maanden krijgen.  Nu zijn er weer mensen op de braai die zeggen dat dit niet op gaat. Alleen wanneer je naar Europa of de US vliegt. We laten het gepraat voor wat het is en boeken een retourvlucht naar Windhoek. Wat ons direct opvalt  in Windhoek is dat alles er wat beter uitziet dan in Z.A. Nu is lands welvaart ook eenvoudiger te delen onder 2 miljoen inwoners dan onder 50 miljoen. Namibia heeft de diamant industrie op orde, veel (vooral Duitse) toeristen bezoeken het land en het rondreizen  is er relatief veilig.  We huren een 4X4 met een tent op het dak voor 10 dagen en trekken het land door. Namibië is een groot land, dun bevolkt. De noord-zuid verbinding is asfalt van meestal goede kwaliteit. Voor de rest veel ongeasfalteerde  wegen.  Grootste deel van het land is woestijn. We genieten in het zuiden van de Fish River Canyon, in het westen van prachtige zandduinen, eigenlijk van het hele stuk Namibie wat we zien. De campings zijn van goede kwaliteit, de mensen meestal vriendelijk. Geweldige vakantie na een paar maanden hard werken aan de boot. Wel triest is het feit dat het land (behalve het noorden) kurkdroog is. Alle rivierbeddingen staan droog…… En dan….landen in Johannesburg. Jawel, zonder enige moeite een stempel voor weer drie maanden, YESS!!! Met een laatste Braai nemen we afscheid van Richards Bay.

                                         Namibië is vooral woestijn 

                                                   

Maar wel Koffie 

Fish River  Canyon

Op het randje

Gemsbok 

Zeebra steekt over

Giraf in de berm



Morgenlicht

  

Social weavers nest

Zandsteen plastiek

Verwanten van de Himbastam

Weinig schaduw

   

NAAR DURBAN

We gaan nu een kustlijn volgen met snel wisselende weersomstandigheden. Wanneer een front overkomt gaat de wind plotseling van Noordoost naar Zuid. Door de Agulhas stroom, die in zuidelijke richting loopt (3 tot 10 knoop), wordt de zee met zuidelijke wind dus snel gevaarlijk. Uiteraard  onderwerp van gesprek in yachtclubs en met medezeilers. Richards Bay- Durban is maar 90 nm., dus goed te overzien. We vertrekken met lichte ZO wind die, zoals het moet, naar het NO doordraait. Toch wordt het veel motoren. Er staat een hoge swell,  oei!, dat is even wennen na een lange walperiode. Beiden een beetje katterig….   

DURBAN

Durban is voor ons niet de “place to be”. Riet voelt zich (eigenlijk voor het eerst) onveilig op straat, dus samen boodschappen doen. De Yachtclub is hier geen ligplaatsverhuurder. Je wordt lid voor de toiletten en douches en andere walfaciliteiten. De ligplaatsen worden verhuurd door een andere onderneming. We ervaren wrijving tussen die 2 organisaties, wat consequenties heeft voor de plek waar we veilig kunnen liggen. We moeten het volgende weergat afwachten, maar er is voor ons niet veel te doen in Durban. Dus huren we twee dagen een autootje om naar de Drakensbergen te gaan. Nu we in Durban zijn is dat maar 250 km. Prachtig gebergte wat aan de kant van ZA. onverwacht groen is. Grote boerderijen met koeien van Nederlands sperma. Een boerderij heeft 800 tot 1400 koeien. Het regent hier blijkbaar meer omdat de wolken tegen de bergen blijven hangen. Prachtig gebied met een pas naar Leshoto. Het laatste stuk mag alleen met 4X4 gedaan worden, niet met ons mini-Fordje dus. We stoppen aan de grens en wandelen dan een eind de pas op. Prachtige omgeving!

                                                  
                                                         Drakensbergen

                                                                

NAAR EAST LONDEN

Terug in Durban dient zich het volgende weather window aan. Deze keer vertrekken we in de nacht, samen met de “On Verra”. Alicia (US) en Alfredo (IT) zeilen al 22 jaar en zijn op weg  naar de US. Alfredo is eigenlijk ernstig ziek, dus gaan ze de boot verkopen. De afstand is nu een beetje groter, 320 nm. Opnieuw motorend vertrokken, maar in de loop van de dag kunnen we zeilen. Deze keer ervaren we echt de Agulhas-current. De snelheid over de grond komt regelmatig over de 10 knoop, 3 knoop stroom mee. We komen dus niet  
s ’nachts aan, maar de volgende middag al. De laatste 4 uur tot de haven trekt de wind behoorlijk aan tot 35 knoop, maar gelukkig nog uit de goede richting. De barometer is hier erg belangrijk, de laatste 3 uur zakte hij 10 hpa’s! We stuiven de haven binnen en gaan we voor anker in East Londen. De volgende morgen draait de wind naar het zuiden. Wachten op het volgende weather window dus.  Op de wal blijkt de club op de fles. Geen faciliteiten op dit moment. Maakt ons niet uit en het voordeel is het missen van heel de papierwinkel. In ZA. moet je in  iedere haven een vaarplan indienen, naar de immigratie, douane en de havencontrole. Een bureaucratie van papieren en stempels.

MOSSEL BAY

Volgende weatherwindow. Prachtige zeiltocht naar Mossel Bay. Zoals vele plekken hier een echte Nederlandse naam. We zijn nu in de Provincie East Cape. Opvallende verschillen met Kwazulu Natal. Gezellige jachtclub met veel zeiltraining voor de jeugd! We zijn nu in een toeristisch stadje waar je opeens vrijwel alleen witte mensen ziet.  Koloniale Engelse huizen, veel restaurantjes een vakantie sfeer. Museum Diego Dias en Vasco Diez Gama. Deze kust is vol Portugese en Nederlandse geschiedenis. Maar de Portugezen waren er eerst. Met Alfredo en Alicia laten we ons met een taxi naar het eindpunt van de kust- wandel- trail brengen. Daarna wandelen we de 13 km. langs de ruige kust terug naar Mossel  Bay

                                                      

Walvissen zien vanaf de kustwandeling

 Op een aantal plaatsen verreizen mega bungalows met prachtig uitzicht over de rotsen ede zee. Ook is er een grote golfbaan aangelegd. DeTownships waar het grootste deel van de  zwarte bevolking woont, zijn meer in het binnenland. 

Opnieuw op weg nu naar Simon’s Town. Wanneer we Falls Bay in zeilen is de kaap in zicht. Op het ronden van de kaap na hebben we de wispelturige oostkust van 1000 mijl achter ons! Het is inmiddels wel wat frisser geworden sinds we Richards Bay verlaten hebben.

SIMON’S TOWN

                                                     

Fals Bay inzeilen

Pinquin kolonie Simon's Town

Nu we in de West Cape provincie zijn is alles nog een beetje meer westers. De grootste jachthaven waar we tot nu toe in gelegen hebben. Het kan hier erg winderig zijn, vooral wanneer de zuidooster waait. Dit is typisch voor de zomermaanden. Valwinden van af de berghellingen achter de haven. Heel de club loopt  uit om onze boot te bewonderen. Snel worden we weer opgenomen in het clubgebeuren. Ja door de braai en het wedstrijdzeilen, wat hier 2 avonden per week een sociale happening is. Maar ook de laatste klusjes aan de boot, voor de aanstaande oversteek moeten gebeuren. Nieuwe membranen in de watermaker, verstaging controleren, zeilen na laten zien, toiletpomp schoonmaken en een aankooplijst voor de inkopen voor de oversteek. Na 1,5 week zijn we zo’n beetje klaar en wordt het tijd om een autootje te huren om wat van de omgeving te zien. Iedereen had het ons al aanbevolen, bekijk de West Kaap. Niets te veel gezegd, een prachtige provincie!
                                                 

 Houtbaai

Cape Point bij de vuurtoren

Zicht op Kaap de Goede Hoop

Stellenbos

De stad en de tafelberg

Standbeeld spelen

Straatdans

Simon's Town ligt tegenover Cape Town. Tot nu toe bezocht met de auto en trein. Maar nu is het grote moment echt aangebroken! We gaan de kaap ronden om onze laatste paar dagen in Cape Town door te brengen. Helaas hebben we na dagen van te harde zuid oosten wind nu op eens helemaal geen wind. Onder motor in nevelig weer ronden we Kaap de Goede Hoop. De nevel geeft af en toe spectaculaire zichten op de kust.

                                                              

                                               Cape Point en Cape de Goede Hoop 

Na het ronden van de kaap krijgen we het laatste stuk nog wind, zodat we zeilend het water front, met op de achtergrond de Tafelberg passeren. En dan liggen we opeens in de Royal Yacht Club Cape Town! Uitzicht vanuit de kuip op deTafelberg. Toch wel indrukwekkend om hier afgemeerd te liggen. Voor het eerst in Zuid Afrika loopt niet de hele haven uit om onze boot te bewonderen. Niet verwonderlijk hier liggen genoeg boten boven de 45 voet. Volop bedrijvigheid in de voorbereiding voor de Cape Tow- Rio race. De laatste zaterdag in Z.A. gaan we met een stadswandeling mee naar het 6e district. Leerzame wandeling met goede historische toelichting van deze begeleider. Morgen de laatste dingen aan boord in orde brengen, dit blog de lucht in slingeren. En Dan?? Op weg naar Brasil!!

VAN RODRIGUES NAAR ZUID AFRIKA

RODRIGUES

                                      Haven en ankerbay Rodrigues

17 mei 2015

Nu kunnen we heerlijk uitrusten na onze overtocht vanuit Cocos. Al snel hebben we door  dat Rodrigues daar heel geschikt voor is. Keuze tussen ankeren voor de kade of afmeren aan de kade. De gebruikelijke papierwinkel is zeer relaxed. De mensen op straat zijn een mengeling van vele rassen en erg vriendelijk nadat je hen zelf als eerste aangesproken hebt, ze lijken een beetje verlegen. Spoedig ontdekken we het openbare busnet over het eiland. Je kijkt je ogen uit in de bussen. Prachtig geklede vrouwen en kinderen, speciaal wanneer ze op zaterdag op familie bezoek gaan of naar de mis. De belangrijkste godsdienst is Rooms Katholiek. Het eiland is niet groot. Je neemt een bus naar een eindpunt van een lijn en wandelt een aantal uren. Vanuit een ander dorp de bus terug. Het openbaar vervoer kost bijna niets en is behoorlijk frequent. Alles inclusief de werktijden van de middenstanders is hier “easy-going”. Niets begint voor 9.00 in de morgen en om 16.00 is de werkzame dag weer over. Marijn kan hier dus lekker een weekje uitrusten van zijn belevenissen in Nepal en de toch wel heftige oversteek. Een week is zo om en dus weer afscheid voor een onbepaalde tijd.

AAN DE WANDEL MET IVAN

Ondertussen heeft de havenmeester ( Ivan) zich ontfermd over de “jachtjes “. Er zijn op dit moment 8 boten. Allemaal verschillende nationaliteiten. Gezamenlijke wandeling met Ivan over het eiland. De kustwandelingen zijn schitterend! 

                                      Uitzichten tijdens kustwandelingen

                                     Lunch tijdens de wandeling

Groepsverkenningen met Ivan in de lokale restaurants, eten met de hele groep in Ivans hotel appartement. Hij heeft een aanstelling voor 6 maanden, later zullen we vernemen dat deze niet verlengd is. Er is een boot binnen gekomen, “ Silver Girl”, die op weg van Chagos naar Rodrigues de mast verloren heeft. De oversteek van Rodrigues naar Mauritius, waar technisch meer mogelijk is, is maar 340 NM. en met achterlijke wind. We stellen voor om een houten noodmast op te tuigen zodat ze mogelijk grotendeels zeilend Mauritius kunnen bereiken. Ze hebben ook een goed werkende motor en andere boten zijn bereid begeleiding te geven. Ze kiezen  ervoor om een mast naar Rodrigues te laten komen.  In oktober zijn ze nog steeds in Rodrigues, horen we. Onze vrienden van de Badoc komen ook aan. In plaats van 2 personen aan boord zien we er 4, ze hebben 2 mensen opgepikt van hun boot in de |Indische Oceaan. Die boot had grote schade opgelopen aan het roer zodat deze onbestuurbaar werd. Tijd voor de laatste verse inkopen van de markt en voorbereidingen voor de korte trip naar Mauritius.

MAURITIUS

                                      De aankomst in Port  Louis

20 juni 2015
De meest ideale oversteek in de Indische oceaan tot nu toe! 15 tot 20 knoop achterop en prachtig zonnig weer. Van die dagen waarvan je zegt: “hier doen we het voor”. Ofschoon Rodrigues en Mauritius 1 land zijn, zijn er grote verschillen. Mauritius is de economische motor, en Rodrigues het relaxte kleine broertje. Opmerkingen over en weer krijgen we te horen. Na het inklaren in Port Louis, waar je in een klein jachthaventje in de stad kan afmeren, willen we zo snel mogelijk naar Grand Bay verkassen. We gaan hier aan de boot werken. In deze bay is het prima ankeren. Vooraf kopen we de benodigde materialen. Uiteindelijk besteden we 6 weken om o.a. een nieuw vast doghouse op de boot te bouwen, we zijn er trots op! Aflakken lukt niet helemaal omdat we er niet in slagen de juiste 2 componenten lak aan te schaffen. Van nu af aan wordt het gezegde: “dat komt in Zuid Afrika wel”. Verder is het leven in Grand Bay niet slecht. We zijn voor een maand gratis lid van de jachtclub, waar we de warme douche kunnen gebruiken. Het lidmaatschap lijkt  meer  een poging om ons in het restaurant te krijgen. Maar na een paar pogingen vinden we prijs, kwaliteit en bediening niet geweldig. Vooral wanneer je in het dorp Grand Bay zelf voor de helft van de prijs beter eet. We huren nog een dag een auto om wat van het eiland te zien. Maar 1 ding is zeker voor ons, Mauritius heeft niet de charme van Rodrigues. Dan verschijnt opeens Ivan weer op het toneel. Zijn contract als havenmeester is niet verlengd. Hijzelf vindt dit weer wel een reden voor een etentje met een aantal boten. We willen nu weg uit Mauritius, we willen door naar Reunion. Maar dat is niet zo eenvoudig. De havenmeester daar (Jeromme) blijft mailtjes sturen dat er geen plaats is. We moeten wachten tot de nieuwe jachthaven open is. Omdat we dit nu al 2 maanden horen en de tijd begint te dringen besluiten we dan maar rechtstreeks naar Madagaskar te gaan. Vrijdagmorgen klaren we uit. Een uur later terug aan boord, en jawel een mailtje dat de nieuwe haven as. maandag open gaat. We zijn van harte welkom! Omdat de overtocht maar  een etmaal duurt, verblijven we nog twee dagen illegaal in Mauritius.

REUNION

Eind aug. 2015

Na een prima overtocht moeten we nog van 3.30 uur tot 9.30 wachten en rondvaren tot Jeromme op kantoor is. Dan kunnen we echt naar binnen en als 1 van de eerste jachten in de nieuwe jachthaven afmeren. De haven is ondanks 16 miljoen Europese subsidie ongeveer een jaar te laat opgeleverd. Maar goed, er is een mooie, maar veel te kleine haven om rendabel te maken, betaald van ons zure belastinggeld. Jeromme voelt, ofschoon hij er persoonlijk niets aan kon veranderen, zich erg schuldig, aan de te late oplevering. Hij doet er alles aan om ons leven in Reunion zo aangenaam mogelijk te maken.

                                     In de nieuwe jachthaven van Reunion

Wanneer we voor 2 weken een auto willen huren brengt hij ons persoonlijk naar het verhuurbedrijf. Verder helpt hij ons geweldig met te vertellen hoe en waar we de mooiste wandelingen kunnen doen. Dat is uiteindelijk ons vakantiedoel hier na al het harde werk in Mauritius. We willen in de 14 dagen die we hier zijn zo veel mogelijk zien.  We doen een aantal dagwandelingen waarbij we de auto gebruiken voor het beginpunt. Je moet rond half 7 starten, want om 12 uur komen de wolken binnendrijven en daarna heb je geen uitzicht meer. Verder een 2 daagse wandeling met overnachting in een bergdorpje. Dan zie je pas wat Reunion zo bijzonder maakt. Het jong vulkanische berglandschap bestaat uit scherpe toppen en diepe dalen. Bedekt met een deken van groene tinten. Ofschoon dit eiland bekend staat als Frans vakantie-eiland, is het erg rustig op de perfect aangegeven trails. Ook in het dorpje waar we overnachten staat de meeste accommodatie leeg. 

                             
                                               In het landschap van Reunion

De rest van het eiland zien we vanuit de auto, onderbroken met korte wandelingetjes naar uitzichtpunten. De La Fournaise- vulkaan is al enige dagen  lava aan het spuwen. Dus een attractie  waar behalve de toeristen ook de lokale bevolking iets van wil zien. Het probleem is dat er vaak bewolking is waardoor de stromende lava aan het gezicht onttrokken blijft. Om uitzicht te krijgen moet je eerst ruim 2 uur wandelen. De eerste poging die we ondernemen, waaraan ook nog een autorit van 5 uur vooraf ging, mislukt. 

                                      Op weg naar de vulkaan

We arriveren op het uitzichtpunt wanneer het donker wordt, maar het is zwaar bewolkt. Niets te zien. Meestal klaart het in de loop van de nacht op. Nieuwe poging in het midden van de nacht. Voor dat we het uitzichtpunt bereikt hebben zien we 2 minuten de lava stroom. Dan weer wolken er voor. Overal tussen de rotsen zie je schijnsel van zaklichtjes. Veel mensen zijn het pad kwijt. Best gevaarlijk, wanneer je te veel naar links gaat kom je bij de kraterrand of in een onherbergzaam gebied. Om 4.00 uur staan we weer op het uitzichtpunt en het begint te regenen, niets meer te zien dus. Gelukkig zijn we beter op de regen en kou voorbereid na onze eerste poging. Ondanks dat zijn we drijfnat en hebben we het ijskoud. De veertien dagen zijn om, we hebben ons visum voor Madagaskar, tijd om door te gaan.

HOE NAAR ZUID AFRIKA?

Gaan we wel, gaan we niet. Onder de zeilboten op weg naar Zuid Afrika een hot item! Rechtstreeks van Reunion naar Zuid Afrika of via Madagaskar. Dit twijfelen heeft te maken met het heersende weersysteem in deze streken.  Lage drukgebieden komen met bijna wekelijkse regelmaat langs de oost Afrikaanse kust naar boven, het Mozambique  kanaal in, waar ze dan in het noorden afzwakken en verdwijnen.  Het grootste gevaar is zo’n  “rat” te treffen in de Agulhas stroom, die in zuidelijke richting langs de oost Afrikaanse kust loopt. Stroomsnelheden van 4 tot 6 knoop tegen de zuidelijke stormwind kunnen een zeer gevaarlijke zee creëren met monstergolven! Zo praten de zeiler elkaar moed in! Het alternatief via Madagaskar wordt ook als twijfelachtig  gezien. Diefstal, corrupte autoriteiten en het onberekenbare water in het Mozambique kanaal!  Uiteindelijk kiest 90% van de boten voor deze route. Vanuit Reunion naar de oostkust van  Madagaskar, om de noordpunt, dan langs de westkust naar beneden. Daar zal ergens bepaald moet worden waar de Mozambique straat wordt overgestoken.

AANKOMST EILAND SAINTE MARIE

4 sept. 2015

Inmiddels is, sinds de route via het Suezkanaal naar de Middellandse zee door onze Somalische vrienden is afgesloten, de route via Madagaskar enigszins ontwikkeld. Verdeeld in overzichtelijke etappes, waardoor het weer en de wind aardig gecontroleerd kunnen worden. Onze 1^e etappe naar het kanaal tussen het eiland St. Marie en de vaste wal verloopt opnieuw voorspoedig in prachtig zeilweer. In het kanaal ankeren we voor St. Marie waar we prima beschutting hebben voor de oost passaat en vlak ankerwater. Nu kan het inklaren beginnen. Wow!! Aan wal gekomen ben je meteen in Afrika! Straten gevuld met tuf-tufs, prachtig geklede vrouwen, veel niets doende mensen, straathandel. Een kleurrijk geheel.

                                      We zijn in Afrika beland

De autoriteiten zitten op verschillende plaatsen. De heren zijn zeer,zeer relaxed en hebben  een blik in de ogen: ha, daar komt er weer een, eens even zien hoe veel we die onnozelaar uit de zak kunnen kloppen!  Ofschoon de bedragen voor westerse begrippen niet hoog zijn gaat het hier om maandsalarissen voor hen. De laatste jaren verdubbelen deze bedragen constant, dus enig onderhandelen kan geen kwaad. De douanebeambte probeert ons nog een reçu  van een boot die voor ons in klaarde in de maag te splitsen. Op deze manier probeert hij het geld in zijn zak en de boten uit de administratie te houden. Eigenlijk is het allemaal zeer gemoedelijk en lachwekkend, de overheid-salarissen zijn zo laag, dat ze wel wat moeten bijverdienen. Voorzien van alle stempels en papieren zijn we ingeklaard!  Je kijkt je ogen uit in St. Maria, overal kun je heerlijk eten voor weinig. We wandelen veel, dan zie je pas hoe primitief de leef-woonomstandigheden hier nog zijn. We huren moutainbikes om een stuk van het eiland te verkennen.

                            Schuilen voor de regen 

Kano's uit 1 stam op het strand

De huisvesting is zeer basic 

                                             

                                           

                                               Kinderen blijven kinderen

VERDER LANGS DE OOST KUST

Weer op weg komen we uit de beschutting van het eiland terug in de swell van de Indische oceaan. Er zijn nog een aantal baaien die je aan kunt lopen voor de noordpunt van Madagaskar gerond gaat worden. Onze eerste stop is in Baie DÁngosty. Alleen een middagstop om niet in de nacht in Vohemar aan te komen. Dag en nacht gaan rustig voorbij met wind en stroom achterop. Een grote Mahi Mahi aan de lijn! Drie dagen vis, vissoep en vis op toast bij happy hour. De rest wordt gewekt. De ankerplaats in Vohemar is geweldig. Op de achtergrond olietanks en daarvoor een voortdurende bedrijvigheid op het strand. Zeilkano’s varen af en aan, mensen verwerken wier op het strand, kinderen rennen rond, we genieten! Wanneer we de volgende dag met de dingy aan land gaan, op uitdrukkelijk verzoek van de captain of port, kijken we onze ogen uit. Wat een lokale markt! Maar wat armoedig! We kunnen weer verse groente en fruit kopen. En de mensen op de markt kijken hun ogen uit naar ons. Ze vinden het geweldig wanneer je wat bij hen koopt. Prijzen zijn niet zo eenvoudig, want, hoewel Madagaskar een eigen munteenheid heeft, zijn hun prijzen nog in oude Franse franken! Die prijs moet je dan weer door 5 delen. Dan weet je hoeveel het in Madagaskar valuta is. Blijkbaar niet al te veel vertrouwen in de eigen munteenheid. 

                                      Onderhandelen op de markt

Wanneer je een aantal producten koopt kunnen ze het vaak niet meer optellen. Normale bussen kunnen hier niet komen. Indrukwekkende 4-wiel drive vrachtwagens zijn  omgebouwd voor de verbindingen met de rest van het land. Nog een biertje op het marktterras, waarboven je door het half ingezakte dak waarschijnlijk s’avonds de sterren kan bewonderen. Kan het nog romantischer?   We zeilen verder langs de kust, waar spelende walvissen onze tegenliggers zijn. Totdat we proberen in Baya Rogny komen. Veel wind en geen goede ankerplek. 1^e nacht met ankerwacht achter in de baai. De volgende morgen is de situatie niet meer te houden. We motoren terug naar de ingang van de baai. Daar vinden we een klein ankerplekje naast een rif en pal achter een klein eilandje. Niet comfortabel maar wel beter dan achter in het kanaal, dat zich gedroeg als een windtunnel. Het blijft wel 25 tot 30 knoop waaien. Ons sterke Chileense bugel- anker redt ons weer van verdere ellende.

TRADITIONEEL

                                      Dow onder zeil

Overal dows en zeilkano’s. Alle transport over water gaat onder zeil. Voor de zeilen wordt alles gebruikt wat beschikbaar is. Van jutte zakken tot oude tafellakens. Lappendekens. Onder zeil  worden onze nachten voorzien van een prachtige sterrenhemel. Zo komen we uiteindelijk, weer met harde wind, maar wel achterop, aan in Baie Diego Suarez. De gelijknamige stad in deze baai was onder het Franse bewind eens de hoofdstad. We willen niet bij de stad voor anker, omdat deze als “zeer diefstal lustig” bekend staat. We proberen in een zijbaai te ankeren, maar daar waai het erg hard en de ankergrond blijkt niet goed. Terug zeilen naar de ingang van de baai. Daar is een oud Frans fort met allerlei verlaten militaire gebouwen en woningen. Goed ankeren voor klein strandje. Officieel is het nu militair gebied van Madagaskar. Maar dit leger heeft geen geld voor wapens, vervoermiddelen of wat dan ook. De hele bezetting bestaat uit een paar poortwachters die de paar toeristen wat geld uit de zak kloppen. Twee dagen wachten op redelijk weer om de noordkaap, Cape dÁmbre, te ronden. Het wordt tijd dat we vertrekken. De poortwachters ruiken geld en sturen een visser met kano er op uit. We begrijpen van deze man dat de wachters ons aan de wal willen zien. Zelf hebben ze zo als gewoonlijk geen boot. En het is voor hen natuurlijk te min om in een naar vis stinkende zeil kano te stappen. We gaan uiteraard niet meer aan wal, onze dingy blijft ingepakt.

DE NOORDKAAP

We doen de ronding van de kaap in de nacht. Onze ervaring is inmiddels  dat de wind dan meer van de landzijde komt. Uiteindelijk valt, de als vreselijk beschreven ronding, alles mee. Met 25 knoop wind van achteren en 3 knoop stroom mee, is het water redelijk vlak. Wanneer het licht wordt is de ronding compleet. Opeens zeilen we in vlak water onder de westkust van Madagaskar. In het eerste ochtendlicht kijken we uit op een wat kaal, verlaten maar prachtig landschap met veel rood tinten van de zandsteen formaties. In dagetappes, van ankerbaai of eiland naar het volgende, zakken we de kust af. Zodra we ankeren komen de kano’s op ons af. Erg dom van ons dat we geen zak met kleding meegenomen hebben, zoals we in Indonesië deden. Totaal vergeten! Maar al spoedig krijgen we door dat er veel meer begerenswaardige artikelen zijn. Vooral vislijn, vishaken, en touw kunnen we ruilen voor vis en soms fruit. Vaak zijn de mensen niet in geld geïnteresseerd. Daar we het een beetje gênant vinden om hun vis te vangen, ruilen we die meestal met hen. Ook kunnen we op die manier aan kreeft komen. Een win-win situatie noemen ze dat in de westerse wereld, geloof ik.  De boomstamkano’s waar ze in rond peddelen, moeten voortduren leeggehoosd worden. Prachtig te zien hoe simpel en functioneel ze zijn. Het zeiltje is in 1 minuut gezet of gestreken.

                                      Ruilhandel

HELVILLE

Eind sept. 2015

Dows en anders getuigde vrachtbootjes zijn bij het 1^e morgenlicht onder zeil. In dit middengebied aan de westkust is de wind veelal licht. Enorme lappen zeil compenseren dit. Tussen de eilandjes wordt gevaren met natuurstenen blokken en zand. Het havenfront is een  bonte schakering van gekleurde boten die droog zijn gevallen met de eb. Zand en stenen worden, nadat ze aan de wal zijn gesjouwd, met ossenkarren verder in de stad getransporteerd. We doen met een groep mede zeilers een rondtoer met gids over het eiland. Arabische, Portugese en Franse historie. De ruïnes stellen niet veel voor, maar de rondrit is prachtig. 

                                      Overblijfselen uit Arabische periode

                                     Traditioneel gekleed tijdens de tour

                                               In een modeshow beland?  

                                    Na de apen de traditionele versieringen 
                        
De gids vertelt ons dat animisme de grootste godsdienst is op Madagaskar. Vaak onder de dekmantel van Rooms Katholiek of Islamitisch. Opnieuw verbaasd hoe weinig deze mensen hebben en hoe primitief de huisvesting is. Erg vriendelijk, een foto nemen moet je vragen. Soms willen ze het wel, soms niet. We bezoeken ook een oude rum stokerij. Uit de Franse tijd. We mogen alleen de gebouwen op afstand zien. Alles staat op instorten. Vage plannen om de zaak weer op te starten. Dit lijkt niet erg waarschijnlijk….

UITKLAREN

We zijn van plan om voor de oversteek naar Zuid Afrika de westkust nog een stuk af te zakken. Maar waar klaar je uit? Helville en St. Marie zijn de beste plaatsen om dit te doen ivm. corruptie. Omdat de ervaring leert dat autoriteiten meestal niet over boten en marifoon beschikken, besluiten we dus alvast hier maar uit te klaren. Dit gaat vrij probleemloos en volgens vaste tarieven die op een lijst aan de muur hangen. Zegt niet altijd iets. Toen we fietsen huurden in St. Marie was er ook een keurig gesealde prijslijst. Toen we opperden dat de prijs wat hoog was, kwam zonder blikken of blozen een tweede lijst boven de toonbank met gehalveerde prijzen.

OOSTENRIJKSE ONDERNEMER

We zijn weer op weg en na een dagje zeilen, condities weer fantastisch, ankeren we Russian Bay. Eenmaal op het prachtige strand belanden we in een rieten overkapping die restaurant en winkel is. Zo komen we in gesprek met een Oostenrijker die deze dwaze onderneming heeft. Altijd weer gek dat dergelijke initiatieven niet uitgaan van de plaatselijke bevolking. Meestal Chinezen of Indiërs, maar in dit geval dus een Oostenrijker. Het uitzicht is een plaatje! 

                                      Uitzicht vanaf eetzaal

                                      Lichtweer zeilen

Maar de levensvatbaarheid van de handel begrijpen we niet. Meer hobby denken we. Er zijn hier geen wegen, dus je kunt hier alleen over het water komen. Hij ruilt en handelt wat met lokale vissers. En in “het seizoen”, nu dus, af en toe een zeilboot. De 1^e dag, omdat we niet gereserveerd hebben, eten we met de pot mee. Pasta met een heerlijk goulash. Volgende dag hebben we gegrilde vis besteld. Fantastisch eten. Hij heeft geen elektrisch en koelkast, dus het bier is een beetje lauw. Er leven hier weinig mensen. Wanneer je ernstig ziek wordt, kun je niet op medische zorg rekenen. Het is dus een bewuste keuze (voor hem) dat je dan overlijdt aan iets wat in de bewoonde wereld eenvoudig op te lossen is. De president heeft grote stukken land verkocht aan Chinezen. De Chinezen doen voorlopig niets met het land. Er schijnt volgens hem een wet te zijn die het mogelijk maakt om de huisvesting te claimen wanneer je aan kunt tonen dat je er langer dan 10 jaar woont. Je moet dan ook nog getrouwd zijn met een vrouw uit Madagaskar. Hij zelf is inmiddels weer gescheiden, omdat hij geen geld had om de hele familie van zijn vrouw te onderhouden. Lijkt wat dat betreft sterk op Azië. Zou een leuk projectje voor Floortje Besselink zijn . Na nog een aantal baaien belanden we uiteindelijk in Majunga.

LAATSTE VOORRADEN INNEMEN

Majunga heeft, zoals de meeste steden, een slechte reputatie. Pas op je lijnen, voordat je het weet zijn ze in de nacht verdwenen. Dus ankeren we maar 1 nacht met ankerwacht. Met de dingy wordt de volgende morgen Riet aan wal gezet voor de laatste verse groenten en fruit en 25 liter diesel. We willen vol diesel vertrekken, omdat er een kans is dat er behoorlijk veel gemotord moet worden.  Daarna  liggen we in Baie de Baly. Van hieruit willen we beginnen aan onze  oversteek. De volgende dag komen de Badoc (Spaans) en de Galatea (Duits) de baai in. We leggen ons vaarplan uit, en beide boten besluiten met ons mee te gaan op dezelfde route.

RICHTING MOZAMBIQUE

14 okt. 2015

Er is onder de jachten een radio netje. Dat volgen we sinds enige tijd.  De boten voor ons hebben de afgelopen weken erg weinig wind gehad, en bijna alles moeten motoren. Dan is er nog het grillige stroompatroon in het Mozambique kanaal. Je kan in de stroomatlassen kijken, je kan stroomfiles op datum downloaden, maar in de praktijk is het meestal anders. Al die verschillende stroomrichtingen, snel wisselende windrichtingen, en diepe lage druk gebieden die over komen, maken van het Mozambique kanaal een onrustige plas. Onze tactiek is daarom: oversteken in het smalste deel en dan verder 20 mijl uit de kust van Mozambique afzakken naar het zuiden. Totaal traject: 1200 mijl. Voordeel, langs deze kust zijn een drietal noodstop-anker mogelijkheden, wanneer een “laag” (= harde zuidenwind) over komt. We zijn op weg, de 1^e 90 mijl zeilen we nog steeds dicht onder de kust waar het water lekker vlak is. s’Avonds brengt de koers van 270 graden ons van de kust naar dieper water. Precies op de grens waar de bodem valt van 100 naar 800 meter krijgen we 2 tot 3 knoop stoom tegen. Gelukkig houden we een snelheid van 3 tot 4 knoop over de grond over. Na 1,5 dag houdt de stroom even abrupt op als begonnen. Daarna bereiken we eenvoudig het piepkleine eilandje Ilhas Casuarina  van de Primera groep. Het 1^e doel is na 370 nm. bereikt en met niet meer dan 4 uur gebruik van de motor zijn we zeer optimistisch gestemd. We denken nu zelfs dat we, wanneer we de overige 850 nm. zouden moeten motoren, voldoende diesel  hebben.

CASUARINA

Direct nadat de pin in het zand gevallen is komen er luid schreeuwend een paar kano’s op ons af gepeddeld.  Gebedel om T shirts. Helaas hebben we er zelf ook maar een paar meer. Ze willen geld anders informeren ze de autoriteiten op de vaste wal!! We hebben geen visum voor Mozambique, dus zijn we illegaal hier. We laten het allemaal een beetje overwaaien. De volgende dag wordt de verhouding beter. Ze zijn erg blij met alles wat te eten of drinken valt, behalve vis. Aan wal zien we pas onder wat voor omstandigheden ze leven. Ze worden hier met een boot overgezet voor de periode van 1 maand. Alles wat ze bij zich hebben is jerrycans met water, en meel. Ze slapen in afdakjes van takken. Met de kano’s vangen ze vis, die ze drogen in de zon. Helaas is gedroogde vis op de markt nog veel goedkoper dat verse. Ook moeten de kosten van 2 keer de overtocht er nog af. Pure armoede voor deze Mozambique vissers dus. Ze vinden de gecondenseerde melk en fruit in blik fantastisch. Wij hebben inmiddels ook niets vers meer. Grote waardering voor vislijn en haken! Na drie dagen is de zuidenwind uitgeblazen. We nemen afscheid van dit prachtig eilandje en wenden de boeg naar het zuiden.

                                      Huisvesting zeer primitief

                                      De gevangen vis wordt in de zon gedroogd

                                      Het strand van Casuarina

WAT IS DE VOLGENDE STOP

Ons plan voorziet nu nog in 3 noodstoppen. Voor 80 % zeker zullen we er 1 daarvan moeten gebruiken. Gemiddeld elke 8 dagen komt er een laag over. Het begint met sterke NO wind. Daar kun je niet al te lang van genieten. Na meestal een dag draait die snel naar het zuiden, harde wind en golven tegen stroom. Dan moet je schuilen. Tussendoor lichte wind, gelukkig vaak ZO, waardoor je aan de wind kunt zeilen. Voor de wind met minder dan 10 knoop is niet mogelijk door het rollen van het altijd onrustige water. Met wind tussen zuid en zuid-oost weten we toch aardige vooruitgang te boeken. De motor wordt nog steeds niet veel gebruikt. We zouden nu de Mozambique current mee moeten hebben. Maar daar merken we voorlopig niets van, in ieder geval ook niet tegen. De schuilmogelijkheden zijn nu Bazaruto, Inhambane en Maputo.

OP HET WEER BLIJVEN LETTEN

We gebruiken naast onze eigen windgribs nu ook het SammNet. Sam is een radio amateur die de boten voorziet van weergegevens voor een periode van 48 uur. Iedere morgen kun je updaten. Al spoedig hebben we door dat hij ook alles baseert op de grib gegevens die we zelf soms ook hebben via de SSBzender. Hij waagt zich niet aan lange termijn voorspellingen, die zijn hier niet betrouwbaar volgens hem. Maar soms is het lastig zelf gribs te ontvangen, dus toch wel handig en hij is een erg aardige vent. Sailmail werkt in de Indische oceaan al niet meer  sinds mei. Gelukkig doet Winlink het hier wel. We kunnen Bazarute laten voor wat het is want een nieuw laag blijft even uit. We zijn met drie boten en omdat wij de grootste zijn, liggen we wat voor op de andere twee. Wij denken dat Maputo zonder een tussenstop in Inhambane binnen bereik ligt. Voor de Galatea lijkt dit twijfelachtig, daar een volgend laag op de loer ligt. De kust van Mozambique is er 1 van zandbanken. Uit onze eigen geschiedenis weten we dat deze niet altijd op de zelfde plaats blijven. Erg ondiep, dus wij gaan in Inhambane niet naar binnen. Er is nog wel een ankermogelijkheid buiten, achter de vuurtoren. Hoeft niet meer, want de volgende morgen heeft ook de Galatea uitgerekend, dat wanneer hun snelheid niet onder de 5 knoop komt, Maputo gehaald kan worden!

MAPUTPO

De laatste noodstop voor Richard Bay in Zuid Afrika. Van af hier maar 180 nm. meer. Twee ankermogelijkheden. Achter de vuurtoren op de punt. Goede bescherming bij wind tussen zuid en zuidwest. Of binnen, achter het eiland Inhaca. Hier goede beschutting bij wind tussen zuidoost en oost. Maar normaal draait de wind van zuid naar zuidoost wanneer hij afneemt, dus is dat het moment dat je doorgaat. Na enig overleg ankeren we achter de vuurtoren. Helaas veranderd het weerbericht de volgende dag in wind met een beetje zuidoostelijk trekje. En neemt de 1^e 24 uur nog niets af.  Opnieuw overleg, omdat er nu swell verwacht wordt uit het oosten. Helemaal niet goed!

Er komt teveel swell

(foto Badoc)

Naar binnen achter het eiland. De 1^e 6 mijl tot de kop van de zandbank zijn in 30 knoop op de fok snel gevaren. Maar dan moeten we nog 8 mijl tegen wind van 30 tot 35 knoop in. De 3 boten doen dit met stagzeil en motor. 

                                     Badoc in 35 knoop op stagzeil en motor

Met de stroom tegen dat was nooit gelukt in deze golven! Maar opnieuw geluk. 3 knoop stroom mee! De vloed loopt de baai van Maputo in. Af en toe ramt de boot met enorme klappen in de getijdegolven. Maar we komen met 4,5 knoop tegen de wind in. Grappig genoeg is de snelheid van de boot maar 1,5 knoop en de rest krijgen  we voor niets van de stroom. De stuurautomaat snapt dit af en toe niet waardoor de boten van koers gaan. Precies op hoog water op de ankerplaats. Maar wel 30 knoop wind en geen goede beschutting. Gelukkig is hier binnen in de baai het water vlakker. De volgende dag gaat de wind naar het zuidoosten. Nu liggen we wel beschut, maar ook tijd om aan  laatste stukje van de Mozambique straat te beginnen. We hebben ruim tijd, het volgende laag komt over 4 dagen. Dit “laag” is erg serieus, in de gribs lezen we 47 knoop en hevige regen. Het uitzeilen van de baai gaat vlot met de eb mee, maar buiten krijgen we de stroom tegen.

AHULGAS STROOM

De 1^e dag schieten we dus weinig op. Maar de tweede dag gaat het beter. Eindelijk gaan we de kracht van de Ahulgas stroom voelen. In het begin 1 knoop stroom mee en langzaam meer. We berekenen dat we vrijdagavond om 22.00 Richards Bay moeten kunnen halen. Heel de nacht geen wind. Maar dat is geen probleem, we hebben bijna al onze diesel nog. Met 5 knoop op de motor komen we er nu 6.5 vooruit. Dan begint  vrijdagmorgen de noordoosten wind die de komst van het laag aankondigt. We zeilen weer en de wind neemt toe tot 25 knoop. Nu gaat het opeens hard. 8 knoop bootsnelheid, 2 tot 3 knoop stroom mee. Met 10 knoop over de bodem varen we vrijdag middag om 18.00 precies voor donker Richards Bay binnen!!!

                                     Op naar Richards Bay (foto's Badoc)

EVEN WENNEN

30 okt. 2015

Het is donker wanneer omstanders onze lijnen aanpakken aan de douane kade. Het geruis of, beter gezegd, het gebulder van de zee wordt nu in 1 keer vervangen door de 60 en 70er jaren muziek die van de terrassen schalt. Een uur later horen we niets meer, want dan zijn we  "onder zeil". De volgende dag komt iedereen ons feliciteren dat we op tijd binnen zijn voor de storm. Verhalen over de windkracht en schade tijdens vorige stormen in de twee jachthavens zijn niet van de lucht. Na het inklaren  moeten we beslissen wat we doen. We mogen aan de betonkade blijven liggen tot na de storm. Dat lijkt een erg veilige plaats. Maar het is nog bijna 2 dagen voor het zo ver is. Er gaan nog meer boten komen zodat je minimaal dubbel gaat liggen. De jachthaven direct voor ons geeft ons geen enkel vertrouwen. Na een wandeling naar Zululand jachtclub besluiten we, na toezegging van een box, zondagmorgen te verkassen. Op het moment dat dit geschreven wordt gaat de wind tekeer met 30 tot 50 knoop wind, maar de box lijkt safe. Inmiddels is er  schade in de andere haven aan steigers en boten. Wanneer deze storm is uitgeraasd  moeten we de boot op de wal zien te krijgen. Om uit te rusten gaan we eerst op safari met vrienden die hier ook liggen en dan…. naar Nederland.