VAN RODRIGUES NAAR ZUID AFRIKA

RODRIGUES

                                      Haven en ankerbay Rodrigues

17 mei 2015

Nu kunnen we heerlijk uitrusten na onze overtocht vanuit Cocos. Al snel hebben we door  dat Rodrigues daar heel geschikt voor is. Keuze tussen ankeren voor de kade of afmeren aan de kade. De gebruikelijke papierwinkel is zeer relaxed. De mensen op straat zijn een mengeling van vele rassen en erg vriendelijk nadat je hen zelf als eerste aangesproken hebt, ze lijken een beetje verlegen. Spoedig ontdekken we het openbare busnet over het eiland. Je kijkt je ogen uit in de bussen. Prachtig geklede vrouwen en kinderen, speciaal wanneer ze op zaterdag op familie bezoek gaan of naar de mis. De belangrijkste godsdienst is Rooms Katholiek. Het eiland is niet groot. Je neemt een bus naar een eindpunt van een lijn en wandelt een aantal uren. Vanuit een ander dorp de bus terug. Het openbaar vervoer kost bijna niets en is behoorlijk frequent. Alles inclusief de werktijden van de middenstanders is hier “easy-going”. Niets begint voor 9.00 in de morgen en om 16.00 is de werkzame dag weer over. Marijn kan hier dus lekker een weekje uitrusten van zijn belevenissen in Nepal en de toch wel heftige oversteek. Een week is zo om en dus weer afscheid voor een onbepaalde tijd.

AAN DE WANDEL MET IVAN

Ondertussen heeft de havenmeester ( Ivan) zich ontfermd over de “jachtjes “. Er zijn op dit moment 8 boten. Allemaal verschillende nationaliteiten. Gezamenlijke wandeling met Ivan over het eiland. De kustwandelingen zijn schitterend! 

                                      Uitzichten tijdens kustwandelingen

                                     Lunch tijdens de wandeling

Groepsverkenningen met Ivan in de lokale restaurants, eten met de hele groep in Ivans hotel appartement. Hij heeft een aanstelling voor 6 maanden, later zullen we vernemen dat deze niet verlengd is. Er is een boot binnen gekomen, “ Silver Girl”, die op weg van Chagos naar Rodrigues de mast verloren heeft. De oversteek van Rodrigues naar Mauritius, waar technisch meer mogelijk is, is maar 340 NM. en met achterlijke wind. We stellen voor om een houten noodmast op te tuigen zodat ze mogelijk grotendeels zeilend Mauritius kunnen bereiken. Ze hebben ook een goed werkende motor en andere boten zijn bereid begeleiding te geven. Ze kiezen  ervoor om een mast naar Rodrigues te laten komen.  In oktober zijn ze nog steeds in Rodrigues, horen we. Onze vrienden van de Badoc komen ook aan. In plaats van 2 personen aan boord zien we er 4, ze hebben 2 mensen opgepikt van hun boot in de |Indische Oceaan. Die boot had grote schade opgelopen aan het roer zodat deze onbestuurbaar werd. Tijd voor de laatste verse inkopen van de markt en voorbereidingen voor de korte trip naar Mauritius.

MAURITIUS

                                      De aankomst in Port  Louis

20 juni 2015
De meest ideale oversteek in de Indische oceaan tot nu toe! 15 tot 20 knoop achterop en prachtig zonnig weer. Van die dagen waarvan je zegt: “hier doen we het voor”. Ofschoon Rodrigues en Mauritius 1 land zijn, zijn er grote verschillen. Mauritius is de economische motor, en Rodrigues het relaxte kleine broertje. Opmerkingen over en weer krijgen we te horen. Na het inklaren in Port Louis, waar je in een klein jachthaventje in de stad kan afmeren, willen we zo snel mogelijk naar Grand Bay verkassen. We gaan hier aan de boot werken. In deze bay is het prima ankeren. Vooraf kopen we de benodigde materialen. Uiteindelijk besteden we 6 weken om o.a. een nieuw vast doghouse op de boot te bouwen, we zijn er trots op! Aflakken lukt niet helemaal omdat we er niet in slagen de juiste 2 componenten lak aan te schaffen. Van nu af aan wordt het gezegde: “dat komt in Zuid Afrika wel”. Verder is het leven in Grand Bay niet slecht. We zijn voor een maand gratis lid van de jachtclub, waar we de warme douche kunnen gebruiken. Het lidmaatschap lijkt  meer  een poging om ons in het restaurant te krijgen. Maar na een paar pogingen vinden we prijs, kwaliteit en bediening niet geweldig. Vooral wanneer je in het dorp Grand Bay zelf voor de helft van de prijs beter eet. We huren nog een dag een auto om wat van het eiland te zien. Maar 1 ding is zeker voor ons, Mauritius heeft niet de charme van Rodrigues. Dan verschijnt opeens Ivan weer op het toneel. Zijn contract als havenmeester is niet verlengd. Hijzelf vindt dit weer wel een reden voor een etentje met een aantal boten. We willen nu weg uit Mauritius, we willen door naar Reunion. Maar dat is niet zo eenvoudig. De havenmeester daar (Jeromme) blijft mailtjes sturen dat er geen plaats is. We moeten wachten tot de nieuwe jachthaven open is. Omdat we dit nu al 2 maanden horen en de tijd begint te dringen besluiten we dan maar rechtstreeks naar Madagaskar te gaan. Vrijdagmorgen klaren we uit. Een uur later terug aan boord, en jawel een mailtje dat de nieuwe haven as. maandag open gaat. We zijn van harte welkom! Omdat de overtocht maar  een etmaal duurt, verblijven we nog twee dagen illegaal in Mauritius.

REUNION

Eind aug. 2015

Na een prima overtocht moeten we nog van 3.30 uur tot 9.30 wachten en rondvaren tot Jeromme op kantoor is. Dan kunnen we echt naar binnen en als 1 van de eerste jachten in de nieuwe jachthaven afmeren. De haven is ondanks 16 miljoen Europese subsidie ongeveer een jaar te laat opgeleverd. Maar goed, er is een mooie, maar veel te kleine haven om rendabel te maken, betaald van ons zure belastinggeld. Jeromme voelt, ofschoon hij er persoonlijk niets aan kon veranderen, zich erg schuldig, aan de te late oplevering. Hij doet er alles aan om ons leven in Reunion zo aangenaam mogelijk te maken.

                                     In de nieuwe jachthaven van Reunion

Wanneer we voor 2 weken een auto willen huren brengt hij ons persoonlijk naar het verhuurbedrijf. Verder helpt hij ons geweldig met te vertellen hoe en waar we de mooiste wandelingen kunnen doen. Dat is uiteindelijk ons vakantiedoel hier na al het harde werk in Mauritius. We willen in de 14 dagen die we hier zijn zo veel mogelijk zien.  We doen een aantal dagwandelingen waarbij we de auto gebruiken voor het beginpunt. Je moet rond half 7 starten, want om 12 uur komen de wolken binnendrijven en daarna heb je geen uitzicht meer. Verder een 2 daagse wandeling met overnachting in een bergdorpje. Dan zie je pas wat Reunion zo bijzonder maakt. Het jong vulkanische berglandschap bestaat uit scherpe toppen en diepe dalen. Bedekt met een deken van groene tinten. Ofschoon dit eiland bekend staat als Frans vakantie-eiland, is het erg rustig op de perfect aangegeven trails. Ook in het dorpje waar we overnachten staat de meeste accommodatie leeg. 

                             
                                               In het landschap van Reunion

De rest van het eiland zien we vanuit de auto, onderbroken met korte wandelingetjes naar uitzichtpunten. De La Fournaise- vulkaan is al enige dagen  lava aan het spuwen. Dus een attractie  waar behalve de toeristen ook de lokale bevolking iets van wil zien. Het probleem is dat er vaak bewolking is waardoor de stromende lava aan het gezicht onttrokken blijft. Om uitzicht te krijgen moet je eerst ruim 2 uur wandelen. De eerste poging die we ondernemen, waaraan ook nog een autorit van 5 uur vooraf ging, mislukt. 

                                      Op weg naar de vulkaan

We arriveren op het uitzichtpunt wanneer het donker wordt, maar het is zwaar bewolkt. Niets te zien. Meestal klaart het in de loop van de nacht op. Nieuwe poging in het midden van de nacht. Voor dat we het uitzichtpunt bereikt hebben zien we 2 minuten de lava stroom. Dan weer wolken er voor. Overal tussen de rotsen zie je schijnsel van zaklichtjes. Veel mensen zijn het pad kwijt. Best gevaarlijk, wanneer je te veel naar links gaat kom je bij de kraterrand of in een onherbergzaam gebied. Om 4.00 uur staan we weer op het uitzichtpunt en het begint te regenen, niets meer te zien dus. Gelukkig zijn we beter op de regen en kou voorbereid na onze eerste poging. Ondanks dat zijn we drijfnat en hebben we het ijskoud. De veertien dagen zijn om, we hebben ons visum voor Madagaskar, tijd om door te gaan.

HOE NAAR ZUID AFRIKA?

Gaan we wel, gaan we niet. Onder de zeilboten op weg naar Zuid Afrika een hot item! Rechtstreeks van Reunion naar Zuid Afrika of via Madagaskar. Dit twijfelen heeft te maken met het heersende weersysteem in deze streken.  Lage drukgebieden komen met bijna wekelijkse regelmaat langs de oost Afrikaanse kust naar boven, het Mozambique  kanaal in, waar ze dan in het noorden afzwakken en verdwijnen.  Het grootste gevaar is zo’n  “rat” te treffen in de Agulhas stroom, die in zuidelijke richting langs de oost Afrikaanse kust loopt. Stroomsnelheden van 4 tot 6 knoop tegen de zuidelijke stormwind kunnen een zeer gevaarlijke zee creëren met monstergolven! Zo praten de zeiler elkaar moed in! Het alternatief via Madagaskar wordt ook als twijfelachtig  gezien. Diefstal, corrupte autoriteiten en het onberekenbare water in het Mozambique kanaal!  Uiteindelijk kiest 90% van de boten voor deze route. Vanuit Reunion naar de oostkust van  Madagaskar, om de noordpunt, dan langs de westkust naar beneden. Daar zal ergens bepaald moet worden waar de Mozambique straat wordt overgestoken.

AANKOMST EILAND SAINTE MARIE

4 sept. 2015

Inmiddels is, sinds de route via het Suezkanaal naar de Middellandse zee door onze Somalische vrienden is afgesloten, de route via Madagaskar enigszins ontwikkeld. Verdeeld in overzichtelijke etappes, waardoor het weer en de wind aardig gecontroleerd kunnen worden. Onze 1^e etappe naar het kanaal tussen het eiland St. Marie en de vaste wal verloopt opnieuw voorspoedig in prachtig zeilweer. In het kanaal ankeren we voor St. Marie waar we prima beschutting hebben voor de oost passaat en vlak ankerwater. Nu kan het inklaren beginnen. Wow!! Aan wal gekomen ben je meteen in Afrika! Straten gevuld met tuf-tufs, prachtig geklede vrouwen, veel niets doende mensen, straathandel. Een kleurrijk geheel.

                                      We zijn in Afrika beland

De autoriteiten zitten op verschillende plaatsen. De heren zijn zeer,zeer relaxed en hebben  een blik in de ogen: ha, daar komt er weer een, eens even zien hoe veel we die onnozelaar uit de zak kunnen kloppen!  Ofschoon de bedragen voor westerse begrippen niet hoog zijn gaat het hier om maandsalarissen voor hen. De laatste jaren verdubbelen deze bedragen constant, dus enig onderhandelen kan geen kwaad. De douanebeambte probeert ons nog een reçu  van een boot die voor ons in klaarde in de maag te splitsen. Op deze manier probeert hij het geld in zijn zak en de boten uit de administratie te houden. Eigenlijk is het allemaal zeer gemoedelijk en lachwekkend, de overheid-salarissen zijn zo laag, dat ze wel wat moeten bijverdienen. Voorzien van alle stempels en papieren zijn we ingeklaard!  Je kijkt je ogen uit in St. Maria, overal kun je heerlijk eten voor weinig. We wandelen veel, dan zie je pas hoe primitief de leef-woonomstandigheden hier nog zijn. We huren moutainbikes om een stuk van het eiland te verkennen.

                            Schuilen voor de regen 

Kano's uit 1 stam op het strand

De huisvesting is zeer basic 

                                             

                                           

                                               Kinderen blijven kinderen

VERDER LANGS DE OOST KUST

Weer op weg komen we uit de beschutting van het eiland terug in de swell van de Indische oceaan. Er zijn nog een aantal baaien die je aan kunt lopen voor de noordpunt van Madagaskar gerond gaat worden. Onze eerste stop is in Baie DÁngosty. Alleen een middagstop om niet in de nacht in Vohemar aan te komen. Dag en nacht gaan rustig voorbij met wind en stroom achterop. Een grote Mahi Mahi aan de lijn! Drie dagen vis, vissoep en vis op toast bij happy hour. De rest wordt gewekt. De ankerplaats in Vohemar is geweldig. Op de achtergrond olietanks en daarvoor een voortdurende bedrijvigheid op het strand. Zeilkano’s varen af en aan, mensen verwerken wier op het strand, kinderen rennen rond, we genieten! Wanneer we de volgende dag met de dingy aan land gaan, op uitdrukkelijk verzoek van de captain of port, kijken we onze ogen uit. Wat een lokale markt! Maar wat armoedig! We kunnen weer verse groente en fruit kopen. En de mensen op de markt kijken hun ogen uit naar ons. Ze vinden het geweldig wanneer je wat bij hen koopt. Prijzen zijn niet zo eenvoudig, want, hoewel Madagaskar een eigen munteenheid heeft, zijn hun prijzen nog in oude Franse franken! Die prijs moet je dan weer door 5 delen. Dan weet je hoeveel het in Madagaskar valuta is. Blijkbaar niet al te veel vertrouwen in de eigen munteenheid. 

                                      Onderhandelen op de markt

Wanneer je een aantal producten koopt kunnen ze het vaak niet meer optellen. Normale bussen kunnen hier niet komen. Indrukwekkende 4-wiel drive vrachtwagens zijn  omgebouwd voor de verbindingen met de rest van het land. Nog een biertje op het marktterras, waarboven je door het half ingezakte dak waarschijnlijk s’avonds de sterren kan bewonderen. Kan het nog romantischer?   We zeilen verder langs de kust, waar spelende walvissen onze tegenliggers zijn. Totdat we proberen in Baya Rogny komen. Veel wind en geen goede ankerplek. 1^e nacht met ankerwacht achter in de baai. De volgende morgen is de situatie niet meer te houden. We motoren terug naar de ingang van de baai. Daar vinden we een klein ankerplekje naast een rif en pal achter een klein eilandje. Niet comfortabel maar wel beter dan achter in het kanaal, dat zich gedroeg als een windtunnel. Het blijft wel 25 tot 30 knoop waaien. Ons sterke Chileense bugel- anker redt ons weer van verdere ellende.

TRADITIONEEL

                                      Dow onder zeil

Overal dows en zeilkano’s. Alle transport over water gaat onder zeil. Voor de zeilen wordt alles gebruikt wat beschikbaar is. Van jutte zakken tot oude tafellakens. Lappendekens. Onder zeil  worden onze nachten voorzien van een prachtige sterrenhemel. Zo komen we uiteindelijk, weer met harde wind, maar wel achterop, aan in Baie Diego Suarez. De gelijknamige stad in deze baai was onder het Franse bewind eens de hoofdstad. We willen niet bij de stad voor anker, omdat deze als “zeer diefstal lustig” bekend staat. We proberen in een zijbaai te ankeren, maar daar waai het erg hard en de ankergrond blijkt niet goed. Terug zeilen naar de ingang van de baai. Daar is een oud Frans fort met allerlei verlaten militaire gebouwen en woningen. Goed ankeren voor klein strandje. Officieel is het nu militair gebied van Madagaskar. Maar dit leger heeft geen geld voor wapens, vervoermiddelen of wat dan ook. De hele bezetting bestaat uit een paar poortwachters die de paar toeristen wat geld uit de zak kloppen. Twee dagen wachten op redelijk weer om de noordkaap, Cape dÁmbre, te ronden. Het wordt tijd dat we vertrekken. De poortwachters ruiken geld en sturen een visser met kano er op uit. We begrijpen van deze man dat de wachters ons aan de wal willen zien. Zelf hebben ze zo als gewoonlijk geen boot. En het is voor hen natuurlijk te min om in een naar vis stinkende zeil kano te stappen. We gaan uiteraard niet meer aan wal, onze dingy blijft ingepakt.

DE NOORDKAAP

We doen de ronding van de kaap in de nacht. Onze ervaring is inmiddels  dat de wind dan meer van de landzijde komt. Uiteindelijk valt, de als vreselijk beschreven ronding, alles mee. Met 25 knoop wind van achteren en 3 knoop stroom mee, is het water redelijk vlak. Wanneer het licht wordt is de ronding compleet. Opeens zeilen we in vlak water onder de westkust van Madagaskar. In het eerste ochtendlicht kijken we uit op een wat kaal, verlaten maar prachtig landschap met veel rood tinten van de zandsteen formaties. In dagetappes, van ankerbaai of eiland naar het volgende, zakken we de kust af. Zodra we ankeren komen de kano’s op ons af. Erg dom van ons dat we geen zak met kleding meegenomen hebben, zoals we in Indonesië deden. Totaal vergeten! Maar al spoedig krijgen we door dat er veel meer begerenswaardige artikelen zijn. Vooral vislijn, vishaken, en touw kunnen we ruilen voor vis en soms fruit. Vaak zijn de mensen niet in geld geïnteresseerd. Daar we het een beetje gênant vinden om hun vis te vangen, ruilen we die meestal met hen. Ook kunnen we op die manier aan kreeft komen. Een win-win situatie noemen ze dat in de westerse wereld, geloof ik.  De boomstamkano’s waar ze in rond peddelen, moeten voortduren leeggehoosd worden. Prachtig te zien hoe simpel en functioneel ze zijn. Het zeiltje is in 1 minuut gezet of gestreken.

                                      Ruilhandel

HELVILLE

Eind sept. 2015

Dows en anders getuigde vrachtbootjes zijn bij het 1^e morgenlicht onder zeil. In dit middengebied aan de westkust is de wind veelal licht. Enorme lappen zeil compenseren dit. Tussen de eilandjes wordt gevaren met natuurstenen blokken en zand. Het havenfront is een  bonte schakering van gekleurde boten die droog zijn gevallen met de eb. Zand en stenen worden, nadat ze aan de wal zijn gesjouwd, met ossenkarren verder in de stad getransporteerd. We doen met een groep mede zeilers een rondtoer met gids over het eiland. Arabische, Portugese en Franse historie. De ruïnes stellen niet veel voor, maar de rondrit is prachtig. 

                                      Overblijfselen uit Arabische periode

                                     Traditioneel gekleed tijdens de tour

                                               In een modeshow beland?  

                                    Na de apen de traditionele versieringen 
                        
De gids vertelt ons dat animisme de grootste godsdienst is op Madagaskar. Vaak onder de dekmantel van Rooms Katholiek of Islamitisch. Opnieuw verbaasd hoe weinig deze mensen hebben en hoe primitief de huisvesting is. Erg vriendelijk, een foto nemen moet je vragen. Soms willen ze het wel, soms niet. We bezoeken ook een oude rum stokerij. Uit de Franse tijd. We mogen alleen de gebouwen op afstand zien. Alles staat op instorten. Vage plannen om de zaak weer op te starten. Dit lijkt niet erg waarschijnlijk….

UITKLAREN

We zijn van plan om voor de oversteek naar Zuid Afrika de westkust nog een stuk af te zakken. Maar waar klaar je uit? Helville en St. Marie zijn de beste plaatsen om dit te doen ivm. corruptie. Omdat de ervaring leert dat autoriteiten meestal niet over boten en marifoon beschikken, besluiten we dus alvast hier maar uit te klaren. Dit gaat vrij probleemloos en volgens vaste tarieven die op een lijst aan de muur hangen. Zegt niet altijd iets. Toen we fietsen huurden in St. Marie was er ook een keurig gesealde prijslijst. Toen we opperden dat de prijs wat hoog was, kwam zonder blikken of blozen een tweede lijst boven de toonbank met gehalveerde prijzen.

OOSTENRIJKSE ONDERNEMER

We zijn weer op weg en na een dagje zeilen, condities weer fantastisch, ankeren we Russian Bay. Eenmaal op het prachtige strand belanden we in een rieten overkapping die restaurant en winkel is. Zo komen we in gesprek met een Oostenrijker die deze dwaze onderneming heeft. Altijd weer gek dat dergelijke initiatieven niet uitgaan van de plaatselijke bevolking. Meestal Chinezen of Indiërs, maar in dit geval dus een Oostenrijker. Het uitzicht is een plaatje! 

                                      Uitzicht vanaf eetzaal

                                      Lichtweer zeilen

Maar de levensvatbaarheid van de handel begrijpen we niet. Meer hobby denken we. Er zijn hier geen wegen, dus je kunt hier alleen over het water komen. Hij ruilt en handelt wat met lokale vissers. En in “het seizoen”, nu dus, af en toe een zeilboot. De 1^e dag, omdat we niet gereserveerd hebben, eten we met de pot mee. Pasta met een heerlijk goulash. Volgende dag hebben we gegrilde vis besteld. Fantastisch eten. Hij heeft geen elektrisch en koelkast, dus het bier is een beetje lauw. Er leven hier weinig mensen. Wanneer je ernstig ziek wordt, kun je niet op medische zorg rekenen. Het is dus een bewuste keuze (voor hem) dat je dan overlijdt aan iets wat in de bewoonde wereld eenvoudig op te lossen is. De president heeft grote stukken land verkocht aan Chinezen. De Chinezen doen voorlopig niets met het land. Er schijnt volgens hem een wet te zijn die het mogelijk maakt om de huisvesting te claimen wanneer je aan kunt tonen dat je er langer dan 10 jaar woont. Je moet dan ook nog getrouwd zijn met een vrouw uit Madagaskar. Hij zelf is inmiddels weer gescheiden, omdat hij geen geld had om de hele familie van zijn vrouw te onderhouden. Lijkt wat dat betreft sterk op Azië. Zou een leuk projectje voor Floortje Besselink zijn . Na nog een aantal baaien belanden we uiteindelijk in Majunga.

LAATSTE VOORRADEN INNEMEN

Majunga heeft, zoals de meeste steden, een slechte reputatie. Pas op je lijnen, voordat je het weet zijn ze in de nacht verdwenen. Dus ankeren we maar 1 nacht met ankerwacht. Met de dingy wordt de volgende morgen Riet aan wal gezet voor de laatste verse groenten en fruit en 25 liter diesel. We willen vol diesel vertrekken, omdat er een kans is dat er behoorlijk veel gemotord moet worden.  Daarna  liggen we in Baie de Baly. Van hieruit willen we beginnen aan onze  oversteek. De volgende dag komen de Badoc (Spaans) en de Galatea (Duits) de baai in. We leggen ons vaarplan uit, en beide boten besluiten met ons mee te gaan op dezelfde route.

RICHTING MOZAMBIQUE

14 okt. 2015

Er is onder de jachten een radio netje. Dat volgen we sinds enige tijd.  De boten voor ons hebben de afgelopen weken erg weinig wind gehad, en bijna alles moeten motoren. Dan is er nog het grillige stroompatroon in het Mozambique kanaal. Je kan in de stroomatlassen kijken, je kan stroomfiles op datum downloaden, maar in de praktijk is het meestal anders. Al die verschillende stroomrichtingen, snel wisselende windrichtingen, en diepe lage druk gebieden die over komen, maken van het Mozambique kanaal een onrustige plas. Onze tactiek is daarom: oversteken in het smalste deel en dan verder 20 mijl uit de kust van Mozambique afzakken naar het zuiden. Totaal traject: 1200 mijl. Voordeel, langs deze kust zijn een drietal noodstop-anker mogelijkheden, wanneer een “laag” (= harde zuidenwind) over komt. We zijn op weg, de 1^e 90 mijl zeilen we nog steeds dicht onder de kust waar het water lekker vlak is. s’Avonds brengt de koers van 270 graden ons van de kust naar dieper water. Precies op de grens waar de bodem valt van 100 naar 800 meter krijgen we 2 tot 3 knoop stoom tegen. Gelukkig houden we een snelheid van 3 tot 4 knoop over de grond over. Na 1,5 dag houdt de stroom even abrupt op als begonnen. Daarna bereiken we eenvoudig het piepkleine eilandje Ilhas Casuarina  van de Primera groep. Het 1^e doel is na 370 nm. bereikt en met niet meer dan 4 uur gebruik van de motor zijn we zeer optimistisch gestemd. We denken nu zelfs dat we, wanneer we de overige 850 nm. zouden moeten motoren, voldoende diesel  hebben.

CASUARINA

Direct nadat de pin in het zand gevallen is komen er luid schreeuwend een paar kano’s op ons af gepeddeld.  Gebedel om T shirts. Helaas hebben we er zelf ook maar een paar meer. Ze willen geld anders informeren ze de autoriteiten op de vaste wal!! We hebben geen visum voor Mozambique, dus zijn we illegaal hier. We laten het allemaal een beetje overwaaien. De volgende dag wordt de verhouding beter. Ze zijn erg blij met alles wat te eten of drinken valt, behalve vis. Aan wal zien we pas onder wat voor omstandigheden ze leven. Ze worden hier met een boot overgezet voor de periode van 1 maand. Alles wat ze bij zich hebben is jerrycans met water, en meel. Ze slapen in afdakjes van takken. Met de kano’s vangen ze vis, die ze drogen in de zon. Helaas is gedroogde vis op de markt nog veel goedkoper dat verse. Ook moeten de kosten van 2 keer de overtocht er nog af. Pure armoede voor deze Mozambique vissers dus. Ze vinden de gecondenseerde melk en fruit in blik fantastisch. Wij hebben inmiddels ook niets vers meer. Grote waardering voor vislijn en haken! Na drie dagen is de zuidenwind uitgeblazen. We nemen afscheid van dit prachtig eilandje en wenden de boeg naar het zuiden.

                                      Huisvesting zeer primitief

                                      De gevangen vis wordt in de zon gedroogd

                                      Het strand van Casuarina

WAT IS DE VOLGENDE STOP

Ons plan voorziet nu nog in 3 noodstoppen. Voor 80 % zeker zullen we er 1 daarvan moeten gebruiken. Gemiddeld elke 8 dagen komt er een laag over. Het begint met sterke NO wind. Daar kun je niet al te lang van genieten. Na meestal een dag draait die snel naar het zuiden, harde wind en golven tegen stroom. Dan moet je schuilen. Tussendoor lichte wind, gelukkig vaak ZO, waardoor je aan de wind kunt zeilen. Voor de wind met minder dan 10 knoop is niet mogelijk door het rollen van het altijd onrustige water. Met wind tussen zuid en zuid-oost weten we toch aardige vooruitgang te boeken. De motor wordt nog steeds niet veel gebruikt. We zouden nu de Mozambique current mee moeten hebben. Maar daar merken we voorlopig niets van, in ieder geval ook niet tegen. De schuilmogelijkheden zijn nu Bazaruto, Inhambane en Maputo.

OP HET WEER BLIJVEN LETTEN

We gebruiken naast onze eigen windgribs nu ook het SammNet. Sam is een radio amateur die de boten voorziet van weergegevens voor een periode van 48 uur. Iedere morgen kun je updaten. Al spoedig hebben we door dat hij ook alles baseert op de grib gegevens die we zelf soms ook hebben via de SSBzender. Hij waagt zich niet aan lange termijn voorspellingen, die zijn hier niet betrouwbaar volgens hem. Maar soms is het lastig zelf gribs te ontvangen, dus toch wel handig en hij is een erg aardige vent. Sailmail werkt in de Indische oceaan al niet meer  sinds mei. Gelukkig doet Winlink het hier wel. We kunnen Bazarute laten voor wat het is want een nieuw laag blijft even uit. We zijn met drie boten en omdat wij de grootste zijn, liggen we wat voor op de andere twee. Wij denken dat Maputo zonder een tussenstop in Inhambane binnen bereik ligt. Voor de Galatea lijkt dit twijfelachtig, daar een volgend laag op de loer ligt. De kust van Mozambique is er 1 van zandbanken. Uit onze eigen geschiedenis weten we dat deze niet altijd op de zelfde plaats blijven. Erg ondiep, dus wij gaan in Inhambane niet naar binnen. Er is nog wel een ankermogelijkheid buiten, achter de vuurtoren. Hoeft niet meer, want de volgende morgen heeft ook de Galatea uitgerekend, dat wanneer hun snelheid niet onder de 5 knoop komt, Maputo gehaald kan worden!

MAPUTPO

De laatste noodstop voor Richard Bay in Zuid Afrika. Van af hier maar 180 nm. meer. Twee ankermogelijkheden. Achter de vuurtoren op de punt. Goede bescherming bij wind tussen zuid en zuidwest. Of binnen, achter het eiland Inhaca. Hier goede beschutting bij wind tussen zuidoost en oost. Maar normaal draait de wind van zuid naar zuidoost wanneer hij afneemt, dus is dat het moment dat je doorgaat. Na enig overleg ankeren we achter de vuurtoren. Helaas veranderd het weerbericht de volgende dag in wind met een beetje zuidoostelijk trekje. En neemt de 1^e 24 uur nog niets af.  Opnieuw overleg, omdat er nu swell verwacht wordt uit het oosten. Helemaal niet goed!

Er komt teveel swell

(foto Badoc)

Naar binnen achter het eiland. De 1^e 6 mijl tot de kop van de zandbank zijn in 30 knoop op de fok snel gevaren. Maar dan moeten we nog 8 mijl tegen wind van 30 tot 35 knoop in. De 3 boten doen dit met stagzeil en motor. 

                                     Badoc in 35 knoop op stagzeil en motor

Met de stroom tegen dat was nooit gelukt in deze golven! Maar opnieuw geluk. 3 knoop stroom mee! De vloed loopt de baai van Maputo in. Af en toe ramt de boot met enorme klappen in de getijdegolven. Maar we komen met 4,5 knoop tegen de wind in. Grappig genoeg is de snelheid van de boot maar 1,5 knoop en de rest krijgen  we voor niets van de stroom. De stuurautomaat snapt dit af en toe niet waardoor de boten van koers gaan. Precies op hoog water op de ankerplaats. Maar wel 30 knoop wind en geen goede beschutting. Gelukkig is hier binnen in de baai het water vlakker. De volgende dag gaat de wind naar het zuidoosten. Nu liggen we wel beschut, maar ook tijd om aan  laatste stukje van de Mozambique straat te beginnen. We hebben ruim tijd, het volgende laag komt over 4 dagen. Dit “laag” is erg serieus, in de gribs lezen we 47 knoop en hevige regen. Het uitzeilen van de baai gaat vlot met de eb mee, maar buiten krijgen we de stroom tegen.

AHULGAS STROOM

De 1^e dag schieten we dus weinig op. Maar de tweede dag gaat het beter. Eindelijk gaan we de kracht van de Ahulgas stroom voelen. In het begin 1 knoop stroom mee en langzaam meer. We berekenen dat we vrijdagavond om 22.00 Richards Bay moeten kunnen halen. Heel de nacht geen wind. Maar dat is geen probleem, we hebben bijna al onze diesel nog. Met 5 knoop op de motor komen we er nu 6.5 vooruit. Dan begint  vrijdagmorgen de noordoosten wind die de komst van het laag aankondigt. We zeilen weer en de wind neemt toe tot 25 knoop. Nu gaat het opeens hard. 8 knoop bootsnelheid, 2 tot 3 knoop stroom mee. Met 10 knoop over de bodem varen we vrijdag middag om 18.00 precies voor donker Richards Bay binnen!!!

                                     Op naar Richards Bay (foto's Badoc)

EVEN WENNEN

30 okt. 2015

Het is donker wanneer omstanders onze lijnen aanpakken aan de douane kade. Het geruis of, beter gezegd, het gebulder van de zee wordt nu in 1 keer vervangen door de 60 en 70er jaren muziek die van de terrassen schalt. Een uur later horen we niets meer, want dan zijn we  "onder zeil". De volgende dag komt iedereen ons feliciteren dat we op tijd binnen zijn voor de storm. Verhalen over de windkracht en schade tijdens vorige stormen in de twee jachthavens zijn niet van de lucht. Na het inklaren  moeten we beslissen wat we doen. We mogen aan de betonkade blijven liggen tot na de storm. Dat lijkt een erg veilige plaats. Maar het is nog bijna 2 dagen voor het zo ver is. Er gaan nog meer boten komen zodat je minimaal dubbel gaat liggen. De jachthaven direct voor ons geeft ons geen enkel vertrouwen. Na een wandeling naar Zululand jachtclub besluiten we, na toezegging van een box, zondagmorgen te verkassen. Op het moment dat dit geschreven wordt gaat de wind tekeer met 30 tot 50 knoop wind, maar de box lijkt safe. Inmiddels is er  schade in de andere haven aan steigers en boten. Wanneer deze storm is uitgeraasd  moeten we de boot op de wal zien te krijgen. Om uit te rusten gaan we eerst op safari met vrienden die hier ook liggen en dan…. naar Nederland.