Canarische eilanden

Zeilroute Canarisch
25 sepember 2008
Na bijna een maand in fascinerend Marokko gaan, na naar buiten gemoterd te zijn, twee boten onder zeil, de Rythme of Life en de Lady of the Lowlands. De wind sterkte is net iets beter dan volgens de windgribs voorspeld. De spinaker gaat erop en met de noordoostenwind presteert de Lady optimaal. 5 knoop wind en 5 knoop snelheid, precies een windhoek van 120 gr. Er gaat wel 15 ton door het water! Met meer wind schiet harder op. Eind van de middag gaat hij er af. De afgesproken windgrens van 18 knoop is bereikt. Toch wel meer dan de windgribs voorspelden.

ROLPRBLEEM

Met grootzeil en genua gaan we lekker door. s’Nachts nog een probleem. Bij het wegrollen van de genua draait Riet ongemerkt de loshangende schoot mee in het zeil waarna er niet meer te rollen valt. Met de spival en de reserve genuaval weet ik het loshangende deel redelijk strak rond de voorstag te twisten. We gokken erop dat het bij het eerste morgenlicht even windstil wordt. Op dat moment slagen we erin de zaak te klaren door het zeil naar beneden te halen. Nadat alles weer op orde is blazen we even uit. Ondanks dat we een paar uur hieraan gemodderd hebben, zijn we zo hard gegaan (of net niet hard genoeg?) dat we al s-avonds om ca. 22.00 de Canarisch aan kunnen lopen. Hoe dan ook we willen de aanloop van Graciosa niet in het donker doen. Dus om 12.00 uur beginnen we de rest van de dag af te remmen door zeil te minderen om nog een volgende nacht op zee te blijven. Die nacht kloppen de gribs en de wind gaat eruit tot 5 knoop of minder. We rekenen uit dat met een motersnelheid van 3 knoop bij het eerste morgenlicht de haven te bereiken valt. Er is die nacht niets te zien. Geen maan, geen sterren, alleen zwart! Met de radar erbij wordt het een zeer rustige nacht waarbij we om beurten de gemiste rust van de vorige nacht in kunnen halen. Bij het eerst morgenlicht wordt het beeld van de straat tussen Lanzarote en Gracioza op de radar nu ook buiten waarneembaar. Kaart en radar kloppen weer, we zijn er!

GRACIOZA

27 september 2008
Eenmaal in de haven zien we de Laaxum afgemeerd aan een kopsteiger. Voor de rest blijken de meeste boxen afgezet met een touw. Door de bewaking wordt een touw weggenomen en we hebben een box. Daar worden de landvasten aangepakt door Bert en Annette van de Aventyr. Een boot uit Colijnsplaat! De havenmeester blijkt op vakantie. Er hoeft dus niet betaald te worden, want daar gaat de bewaking niet over. Vooraf hadden we een idee van grote toeristische havens. Dat beeld moeten we hier direct bijstellen want dit is een geweldig leuk klein haventje voor een schilderachtig dorpje met witte huisjes. Gracioza is een klein vakantie eilandje. Er zijn geen verharde wegen en alleen de vaste bewoners beschikken over 4-wheel drives. Het dorpje met zijn zandstraten wordt hoofdzakelijk bewoond door Spaanse toeristen. Deze komen en gaan met de pont, waarop geen auto´s kunnen. Een soort Vlieland dus.

DE GELE BERG

Een paar dagen later liggen we 3 mijl verder in een ankerbaaitje. De zandstrandjes liggen aan de voet van een berg met vulkaankrater. Aan de andere kant van de straat kijken we uit op de ruige Noorwest kust van Lanzarote. We vermoeden dat we niet veel mooiere ankerplekjes tegen gaan komen op de Canarisch. Dus blijven we hier 8 dagen. We wandelen door de zandduinen waarvan het zand vermengd is met vulkanische brokken en as. Beklimmen de gedoofde vulkaan. We bewonderen deze berg toch vooral om zijn gele kleur met paarse gloed over de vulkanische brokken.

De gele berg

Detail gele berg
De baai ligt er beschut voor de noordoostpassaat die hier meestal waait. Af en toe zet hij in de loop van de middag wel eens door tot boven de 25 knoop.

Detail vegetatie Gracioza

Een opgebrachte smokkelboot ligt te vergaan in de haven van Gracioza
BOOT GERED

Er ligt een Franse Ovni 43 naast ons voor anker. De schipper heeft een 2e anker uitgebracht. Ik overweeg dit ook al enige tijd, maar bij ons blijft er in de middag steeds 1 aan boord. Gisterenavond is tussen ons en het strand nog een Zwitserse boot voor anker gegaan. Beide opvarenden zijn vanmorgen naar het dorp vertrokken. De Fransen zien de boot langzaam op zich afkomen. O jee, anker los! Wonderlijk genoeg gaat de boot langzaam langs de Ovnie, zonder hem te raken. De Fransman is nu inmiddels overgegaan tot actie, want de Zwitserse boot gaat langzaam op de rotskust af. Eenmaal aan boord probeert de Fransman uit te vinden hoe de motor te starten en hoe het slepende anker binnenboord te krijgen is. Ik probeer eerst vanuit ons bijbootje het anker te lichten, maar dat blijkt een onmogelijke opgave. Dus probeer ik vol gas met het bijbootje de boot van de rotsen af te duwen. Op het allerlaatste moment slaagt de Fransman erin de motor aan te krijgen. De boot wordt weer ten anker gelegd. De inmiddels gealarmeerde reddingsbrigade kan alleen nog constateren dat de boot weer ten anker ligt. Hulde aan deze handige Fransman dus!
Ik heb zelf nog een half uur langs de wal in ons bijbootje, tergend langzaam tegen de golven in, moeten roeien om onze eigen boot weer te bereiken. Vanaf twee ander voor anker liggende Engelse boten werd de hele operatie vanuit de kuip bekeken zonder een hand uit te steken. Teatime? Nu brengen ook wij natuurlijk een 2e anker uit. Maar dan is het nadeel weer dat je niet snel kunt vertrekken indien nodig. Ook dat ondervinden we, maar gelukkig in windstil weer.
7 oktober 2008
Met een prachtig zeiltocht rondom Gracioza vertrekken we naar de Oostkust van Lanzarote. Ik heb inmiddels van Bert en Lars grote visverhalen gehoord en we moeten tot onze schande bekennen dat bij ons de pan droog staat. Nu kon ik nog steeds als excuus aanvoeren dat we na de geur in Marokko even genoeg hadden van vis. Maar nu moet toch echt de eer gered gaan worden. Na een bezoek aan de hengelwinkel op Gracioza en het bestuderen van lokale vangtechnieken moet het wel gaan lukken.

WAT VOOR VIS IS DIT ?

Toch zijn we nog blij verbaasd wanneer bij het ronden van de Noordkop van Lanzarote de hengel krom gaat. Ofschoon niet direct duidelijk wat voor vis het is, zit er wel een mooi exemplaar aan. Later zullen we aan de hand van nagekregen informatie tot de conclusie komen dat we een tonijnhaai(tje) gevangen hebben. Vanaf nu wordt er af en toe wat gevangen, Tonijn en Dorade. De Dorade is een gevangen wonder. Goudglinsterend komt hij uit het water. Nadat het leven hem ontnomen is, verandert in een uur zijn kleur in mat zilver! Na een prachtige zeiltocht ankeren we in de havenkom bij het plaatsje Aricife. De volgende morgen zeilen we verder langs de Oostkust. Dat gaat allemaal met de wind achter. Als je bij de te bezoeken eilandvolgorde zoveel mogelijk uitgaat van een windrichting tussen Oost en Noord is het zeilen hier wel erg gemakkelijk. Dus zeilen we door naar Marina Rubicon aan de zuidkust van Lanzarote. Zoals we vermoeden blijkt dit een resorthaven te zijn. Alle faciliteiten, winkelcentrum, vakantiebungalows rond de haven enz. Maar wel een haven waar je je boot even achter kunt laten. Dus huren we een auto om een dagtocht over het eiland te doen. Een prachtige tocht door Parque Nacional De Timanfaya.

Krater en lavavlakte

Gedeeltelijk moet dit met de bus daar auto´s niet op alle wegen mogen. Ofschoon massaal toeristisch opgezet toch erg indrukwekkend. We staan op de Noordwestpunt en kijken op ons ankerbaaitje en het haventje van Gracioza.

Kijkend naar onze voormalige ankerbaai op Grazioza


CEZAR MANRIQUE

Cezar Manrique was een architect met heel veel invloed op de bebouwde omgeving hier. Je vind hier, op een enkele uitzondering na, geen hoogbouw. Alle huizen en dorpen worden nog steeds opgezet in traditioneel wit met groene of blauwe deuren, ramen en kozijnen. Als je de kustbebouwing van de andere eilanden ziet ben je dankbaar voor de invloed die de man had op dit eiland. We bezoeken ook zijn privé-woning. Gebouwd in een vulkanische grot.

In de woning van Cezar Manrique

Na zijn overlijden wordt dit beheerd door de Fundation Cesar Manrique en is museum. Werk van Picasso en Miro is aanwezig. Ook bijzonder op Lanzarote is de wijnbouw en cactusteelt voor likeur. De druivenstammen worden kort gehouden, niet aangebonden. Uit de vulkanische ondergrond worden van de grove brokken muurtjes gestapeld die beschutting geven tegen de Noordoostpassaat. Vierkante en ronde varianten. Bij de ronde staat de druif in een kuil en groeit in de fijne vulkanische as. Naar de zuidkant wordt de cirkel opengehouden waardoor een warme binnenruimte ontstaat. Natuurlijk hebben we ook een witte en rode gekocht. De witte smaakt uitstekend bij zelfgevangen vis!
11 Oktober 2008
Voor het krieken van de dag zijn we op weg naar onze volgende bestemming. De wind is vandaag west, een wat ongewonde richting hier. Maar dat geeft ons toch weer de mogelijkheid bezeild naar het zuiden te gaan. Met behoorlijk wat wind, terwijl het langzaam licht wordt, steken we de straat over tussen Lanzarote en Fuente ventura.
Eenmaal aan de Oostkant van Fuenteventura zitten we aan hoger wal. We zijn van de hoge onregelmatige golven af. Het wordt opnieuw een prachtige zeildag. We lijken van de bewolking weg te zeilen, de zon tegemoet. Dolijnfijnen rond de boot, een Dorade aan de haak. Maar aan het eind van de middag haalt de bewolking ons onnieuw in. Ankeren in 1 van de twee baaien blijkt niet mogelijk door de valwinden van de bergen. We zeilen door naar de zuidkant. Eenmaal om de punt krijgen we de wind pal op de kop. Even later gaat het zelfs een beetje regenen! Maar dan gaat ook de wind ver weg. En met de laatste paar mijl op de motor bereiken we Gran Tarajal.

BEDROEVENDE ANTIFOULING

We willen proberen hier uit het water te gaan voor de vervanging van het Volvo seal.
Dat is na de motoruurtjes van 4 jaar versleten. De antifouling van Hempel die we dit voorjaar aanbrachten is erg slecht. Nadat we de waterlijn hebben schoongemaakt laadt het steeds sneller aan natuurlijk. In de haven worden we weer opgewacht door Bert en Annette. Ook hier is de havenmeester weer op vakantie en kan niet betaald worden. Nederlanders hebben daar geen hekel aan want onze natie is weer rijkelijk vertegenwoordigd.! Na het weekeinde en een extra feestdag op maandag komen we er achter dat bij deze coöperatie ``op de wal gaan`` gaan niet zo direct gaat. Vele papieren en faxen naar Las Palmas zijn nodig. We zijn op het laatst licht geïrriteerd daar de haven wederom geheel aangelegd is met Europese subsidie. Kom je daar als Europeaan en kun je geen gebruik maken van je eigen geïnvesteerde belastinggeld!

NAAR GRAN GANARIA

Dus verlaten we de haven een dag later dan de twee andere Nederlandse boten. De Aventyr en De Rhytme of Life liggen in al in Morro Jable als we daar aankomen. Net nog een plekje aan de steiger.
15 oktober 2008
De drie Nederlandse zeilboten vertrekken om 6.00 uur voor de dagtocht naar Gran Ganaria. Wij hebben uit de pilot begrepen dat vier havens in aanmerking komen voor uit het water gaan. Twee commerciële en twee coöperatie havens. Dat moet gaan lukken. We willen dit hier per se doen omdat de Kaapverden of Gambia ons minder geschikte plaatsen lijken voor een dergelijke operatie. Vandaag komt de wind net 10 graden te achterlijk in om heel de tijd met beide zeilen te profiteren van de NO wind van 17 tot 22 knoop. Dus zeilen we een tijd wat hoger met genua en grootzeil, en later een deel alleen op het grootzeil. Het wordt een snelle oversteek, dus het vroege vertrek was achteraf wat ``pessimistisch`` ingeschat. Maar de dagen zijn tamelijk kort en aankomen in het donker is ook niet alles op een onbekende kust. Bij het naderen van de wal neemt de wind niet noemenswaardig toe. Wel worden de golven op de ondieper wordende kust hoger en steiler. Nadat ik naar Riets mening de vislijn wat laat ingehaald heb, moet het grootzeil er nog af omdat dit toch wel erg hard op de onbekende ingang af gaat. Aan het eind van de betonmuur vinden we uiteindelijk de ingang van de in aanleg zijnde haven. Ankeren lijkt ons oncomfortabel gezien de valwinden.

ZANDSTORM

Door de bemanning van een werkboot wordt ons aangeboden aan een steenstortbak af te meren. Dat doen we. Even later komen de Aventyr en de Rhytme of Life binnen en die kunnen weer aan ons afmeren. We liggen nu prima aan hoger wal in de haven. Vrachtwagens laden steenstort van een hoop waarachter we uit de wind liggen. De daarbij opwaaiende stofwolken van fijn zand bedekken al spoedig de drie boten. Boot was net grondig schoongemaakt en alle lijnen waren in zoet water gewassen. Toch vieren we s-ávonds in de kuip gezessen de verjaardag van Bert met door Annette eigengebakken tompoezen en thee. Na het gooien van 50 emmers zeewater over het dek en een glas wijn vallen we spoedig in slaap.
16 oktober 2008
We gaan met de afgenomen wind elders in de haven voor anker om de schoonmaakklus zo goed mogelijk af te maken. We willen geen zand in lijnen en blokken. Na een paar uur hard werken en koffie gaan we anker op. Zo verlaten we als laatste boot deze in aanbouw zijnde haven in Baya Arigana aan de oostkust van Gran Ganaria. Later zullen we merken dat altijd na een schaarse regenbui er fijn Saharazand aan dek ligt. Het wordt ook een regelmaat dat zo’n buitje altijd komt nadat de boot zijn wasbeurt gekregen heeft.

WALBEURT

We vervolgen de tocht van haven naar haven om te bekijken of er walmogelijkheden zijn. Havencapitano niet aanwezig, kraan niet geschikt e.d. Bij de 3e haven gaan we voor anker. Daar zou de havencapitano de volgende morgen om 8.00 uur aanwezig zijn. We zijn nu inmiddels aan de zuidkust van Gran Ganaria. Elke baai is volgebouwd met appartementen. De volgende dag is het inmiddels weer vrijdag. Met het weekeinde voor de deur mogen we dus blij zijn met een mogelijkheid voor a.s. maandag. Om negen uur zou het kantoor open moeten gaan, dus niet! Gepensioneerde vissers denken dat de capitano zijn kind naar school brengt, maar 10.00 uur wel komen zal. Om 11.30 zie ik een heftruck op het haventerrein rijden. Iedereen rijdt niet op een heftruck, dus die moet wat weten! De capitano is vandaag naar Las Palmas, komt misschien om 16.00 uur nog terug. “Wat is mijn probleem?” Ik wil vier tot zes uur uit water en daarna terug. Bij mijn vraag naar de papierwinkel en hoeveel tijd dat gaat kosten begint hij te lachen! Dat gaan we doen voor de capitano terug is!

Walbeurt bij COOP

ZWAAR VAATJE

Eindelijk de goede vent. Vervolgens wordt ik naar zijn vriend die visser en handelaar in van alles en nog wat blijkt te zijn. “Ja ik heb prima antifouling” Toevallig een vaatje teveel gekocht voor mijn eigen boot. Speciale prijs! Onderweg verkoopt de vriend nog hier en daar een zak vis aan een restaurant. Dan zien we de antifouling. Ha, eindelijk een product van Sigma! 15 liter weegt 40 kilo. Waar hebben we zo’n een vaatje eerder gezien? Eens even aan Dolf vragen? Om 15.00 gaan we uit het water. We kunnen de volgende morgen om 10.00 uur terug! We staan al op de wal als in de namiddag de capitano komt. Gelukkig dit keer ook een geschikte vent, die natuurlijk niet anders meer kan doen dan instemmen. ``Papieren maak ik wel klaar, kom morgenochtend de zaak maar afhandelen``. We werken door tot het donker is en de volgende morgen gaan we verder net voor het licht is. Uiteindelijk liggen we de volgende morgen om 12.00 uur weer in het water. Volvoseal vervangen en het hele onderwaterschip voorzien van antifouling. Na betaling van de capitano nog een boekje met alle vissen van de Canarisch gekregen. Zo weten tenminste eindelijk, indien we wat vangen, wat we eten!
23-10-2008
Ik lees achteraf in het door Riet bijgehouden logboek dat we om 8.00 vertrokken zijn naar Tenerife. Verder leest ik 9.25 1e rif. En 10.40 2e rif. Dat hebben we nog niet vaak gestoken. De gleuf in het zeil waar de smeerreep doorgaat is door de zeilmaker te kort gemaakt. En omdat we het nog al flink aanlieren scheurt het onderlijk in. Vervelend nu, weer wat te repareren! Om de zaak verder heel te houden strijken we het grootzeil. Maar alleen de stagfok blijkt toch te weinig voor 30 knoop. Dus gaan we verder op een beetje ingerolde genua, waarna het log weer opklimt naar 7 knoop.

ACCELERATIEZONES

Tussen de eilenden kan de wind vooral in een zone van 30 tot 40 mijl onder de kust nogal aantrekken. Het is natuurlijk een terugkerend onderwerp van gesprek tussen de zeilers in de havens. We steken nu een paar keer over met wind tussen half en aan. De boot krijgt af en toe veel water over en de kuip verandert een paar keer in een badkuip met zout water. Het is dus wel terecht dat de pilot voor deze zones waarschuwt! De effecten ontstaan door de tunnelvorming tussen de eilanden en temperatuurverschillen van hoog in de bergen en het water. Eenmaal dicht onder de kust van het Tenerife wordt de wind minder. Om de zuidpunt valt de wind volledig weg. Daarna krijgen we lichte westenwind, aan de wind over de andere boeg dus. Zo merkt Riet dus terecht op in het logboek dat we vandaag zo´n beetje alles gehad hebben. Veel wind, weinig wind, geen wind en/of uit alle richtingen!

LANGER OP TENERIFE DAN GEPLAND

Ankeren blijkt aan de zuidkust van Tenerife door de swell geen comfortabele zaak. In de baai bij Los Christinas zien we vijf boten erg oncomfortabel voor anker liggen. Bovendien zijn we op zoek naar een zeilmaker. Dus varen we terug naar het haventje van Las Galletos. Hier krijgen we wat verschillende dingen te horen, maar uiteindelijk is er geen zeilmaker. We volgen het advies op om naar Puerto Colon te gaan. Daar zal een zeilmaker zijn. De volgende morgen in Puerte Colon worden we verzocht de haven weer onmiddellijk te verlaten, daar er geen plaats voor ons is. Even afmeren om de zeilmaker te bezoeken mag niet! Dus boot voor anker, net buiten de haveningang. Gezien de enorme swell en het in en uitgaande verkeer Riet snel aan wal gezet met het bijbootje en zelf weer terug aan boord. Contact met elkaar via de boot marifoon en de handheld marifoon. Er blijkt ook hier geen zeilmaker te zijn. Uiteindelijk teruggevaren naar het haventje van San Miguel waar we wel uiterst vriendelijk ontvangen worden. Maar ook geen zeilmaker! Ze willen het allemaal wel regelen, maar via via en we zijn bang dat dit even te lang zal gaan duren! We hebben inmiddels besloten het zeil zelf te repareren.

Het repareren en verstevigen van de zeilen onder toezicht van Bert


Maar we missen ook een zeillat! Grondige inspectie van het grootzeil wijst uit dat de stiksels van Hagoorts hier en daar weer loskomen en met name de zeillatzakken baren zorgen. We hebben een handig gereedschapje. Met de Speedy-stichter kun je handmatig steken en aan de onderzijde van je werk de draad lussen. Het werkt prima, maar speedy is erg overdreven! In ieder geval lukt de klus op deze manier zonder nog meer naalden te breken! Na verloop van tijd raken we er redelijk handig in. Echt teamwork. Allebei aan een kant van het zeil. Na vijf dagen hebben we alle zeilzakken vervangen en dubbel doorgestikt. Verder alle nodige versterkingen aangebracht en de slecht gestikte naden opnieuw gestikt. Ook de reefopeningen in het grootzeil zijn vergroot. Ondertussen is het al weer gezellig in de haven. De Aventyr, De Mi Duchi en later ook de Rhytme of Life liggen in de haven. De belangstelling voor de Speedysticher groeit en Bert gaat ook aan de slag.

SNEEUW !

We hebben een auto gehuurd om naar Santa Cruz te rijden. We hebben geluk, de chandler heeft 2 zeillatten. We weten allebei bijna zeker dat we er twee gekocht hebben voor ons vertrek, maar kunnen ze in heel de boot niet vinden! We hebben een tekening met 46 verschillende bergplaatsen met bijbehorende lijst! Maar we zijn ze vergeten erop te zetten. Na ons bezoek een prachtige rondrit over het eiland! Dennebossen, en prachtige lavaformaties rond de hoogste berg de Teide.

Lavaveld op Tenerife

De noordwestzijde van het Tenerife
Op de terugweg kunnen we met moeite het oord waar onze haven ligt terugvinden, omdat we geen naam weten en de haven net nieuw is. Net voor donker slagen we erin de boot terug te vinden. We worden opmerkzaam gemaakt op het feit dat er sneeuw op de top van de Teide ligt. Bij navraag blijkt dat dit niet zo vroeg voorgekomen is sinds 1929. Als dit gebeurt is het meestal minimaal half december. Dus maken we een wel heel bijzondere oktober mee hier! Later gaan we nog een keer naar Santa Cruz. Door de naaiactiviteiten is onze zeildoekvoorraad bijna op gegaan. Maar de chandlers hebben geen zeildoek! Henk en Angela hadden het al eerder voor ons geprobeerd en ook nul op het rekest gekregen. Uiteindelijk lukt het ons adres en naam van de zeilmaker te ontfutselen! Maar er wordt ons verzekerd dat hij bijna niet te vinden is. Na een flinke speurtocht lukt ons dat uiteindelijk toch. Ergens achteraf in een bergdorpje zonder straatnamen. De tweede keer dat we er voorbij rijden zie ik op een geel busje `Neil Pride` staan! Dat is hem! Met zeildoek en na opnieuw een mooie rondrit komen we thuis. Zo hebben we dus al met al 9 dagen in de haven van San Miguel gelegen!!

GOMERA

De rand van de depressie die via Gibraltar de Middelandse zee indook heeft net de Canarisch geschrampd en dus ook de sneeuw op de Teide veroorzaakt. De laatste dagen heeft het ook hier stevig gewaaid. Er wordt nu dus volop gespeculeerd in hoeverre dit normaal is. Met het acceleratie-effect erbij worden de gribs nog even goed nagekeken. Zelfs voor het kleinste oversteekje wat je hier kan doen, 25 mijl van Tenerife naar Gomera.
2 november 2008
Wij gaan vandaag in zonnig weer. Toch nog weer 20 knoop ipv. de beloofde 15. De zee is nog wat ruw van de afgelopen dagen. En deze keer is het aan de wind. Massa´s water over dek, zeilpakken aan. Maar de boot zeilt onverstoorbaar door de golven. Helaas kunnen we weer niet filmen. Er vliegt continu zout water over, dat zou de camera direct om zeep helpen. Onderwaterhuis, voor vertrek uit Nederland niet meer te leveren, komt opnieuw op boodschappenlijst. Opnieuw eenmaal aan de zuidkust, is de wind weg. We vinden een prachtige ankerbaai bij Pt. Gaviosa. Riet is meteen veliefd op Gomera en het dipje van Tenerife is vergeten. De volgende morgen tuffen we op de motor naar de haven van Puerta Valle Rey. We willen kijken of daar inmiddels al iets aan de haven infrastructuur gedaan is.

EUROPESE SUBSIDIE

Zoals bijna alle havens hier is ook deze aangelegd met behulp van geld uit Brussel. In 2005 is het havencasco opgeleverd. Voorwaarde voor de subsidie is o.a. dat er plaats moet zijn voor transit-verkeer. Dat zijn wij toch, dus maar eens even kijken. De betonnen havendammen en kades beginnen al aardig te verkleuren. Maar er is verder niets meer mee gedaan! Geen beroepsvaart, geen vissers en geen pleziervaart! Wel een ankerverbod voor de pleziervaart in de lege havenkom. Helaas is dit niet een op zichzelf staand voorbeeld. Dus tuffen wij, schande uitsprekend, weer terug naar een ankerplaats.

BLIKNOSTALGIE

We liggen voor anker bij de baai van Cantera. Volgens de pilot een baai waar een oude visfabriek staat. We verbazen ons opnieuw dat we de enige ankerende boot zijn. Opnieuw een prachtige ankerbaai tussen de steile klippen van de zuidkust van Gomera. De ruines van de visfabriek zijn de enige bebouwing. Over land niet per weg bereikbaar. Dus alles wat hier gebouwd is en de benodigdheden voor productie moeten ooit over het water aangevoerd zijn. Inmiddels zijn we met twee ankerende boten. Sal Dragado van het ons inmiddels bekende Schotse, altijd ankerende, echtpaar is er bij gekomen. Nieuwsgierig naar de visfabriek roei ik naar de wal, waar ik de dingy vastmaak aan de half vergane kade. Een wonderbaarlijk stukje geschiedenis openbaart zich. De woning van de eigenaarfamilie, half gesloopt maar ook weer ingericht door een voormalige hippie-kolonie. Gordijnen gemaakt van met ijzerdraad aaneengeregen conservenblikdekseltjes! De verblijven langs de rotswand van de seizoenarbeiders, 3 bij 5 meter met gemetselde bedden. Maar echt mooi wordt het pas in de productiehal. Gietijzeren machines, verroeste blikken in verschillende maten en de kookketels. Uit de opzet en de leeftijd van de machines meen ik op te maken dat het om een sardientjesinblikfabriekje gaat. Opgericht in het stoomtijdperk. Ten onder gegaan toen er al elektromotoren waren ingevoerd. In ieder geval vijf kookketels met daaronder gestookte houtvuren om het ingeblikte te steriliseren.
Kijkend vanaf de visfabriek over de ankerbaai naar Hierro


De oost en west zijde van de ankerbaai bij de visfabriek
5 november 2008
De volgende morgen lichten we het anker en moteren langs de windstille zuidkust naar San Sebastian. Hier kunnen we ons voorbereiden op de oversteek van 700 mijl naar de Kaapverden en de boot achterlaten om een paar dagen te wandelen.

NEDERLANDSE KOLONIE

In de haven lijkt een Nederlandse kolonie neergestreken te zijn. Iedereen geniet een laatste weekje van Gomera voor de oversteek naar de Kaapverden. Het valt op dat hier nog veel mensen van plan zijn via de Kaapverden naar de Carieb te gaan. Tegenwoordig is de meer gebruikelijke route wel richting Kaapverden, maar op ca. 2/3 van de afstand met de passaat af te buigen naar het westen. Vanaf de Kaapverden naar de Carieb komt de wind meestal rechtachterop wat de boten nogal doet rollen. Maar ja, als je ook de Kaapverden wilt zien moet je dat maar voor lief nemen. Wij zijn er ook nog niet helemaal uit of we nu eerst naar de Kaapverden zullen gaan, of gelijk door naar Gambia. Bij ons speelt de latere oversteek naar Brazilië een rol. Doen we dit vanuit Gambia, dan hebben we redelijk veel kans eerst terug naar het Noordwesten, richting Kaapverden dus, te moeten om de wind te vinden. Dus zou je ook eerst Gambia kunnen doen en daarna de Kaapverden. Op die manier heb je bij het vertrek van de Kaapverden meer kans de wind te vinden en het is de kortste oversteek. We hebben besloten halverwege op weg van Gomera naar de Kaapverden de uiteindelijke beslissing te maken. Voor de rest is de boot inmiddels helmaal klaar voor de oversteek en de laatste inkopen zijn gedaan.

WANDELEILAND GOMERA

Ondertussen hebben we ook nog tijd gevonden om 2 dagen te gaan wandelen. Een dag in het midden van het eiland in het nationale park GARAJONAY, en een tocht in het noordwesten. De eerste dag door veel sprookjesbossen. Deze nevelige omgeving, met mossen, paddestoelen heeft een sprookjeachtig uitstraling. De tweede dag in het noorden naar boven door een langgerekte kloof met rietvelden, palmbomen en berghellingen met in het verleden aangelegde terrassen. De landbouwterrasjes in de bergen doen ons steeds weer opnieuw verzuchten,´wat moesten die mensen toch vroeger ploeteren´. Daarna over een bergkam met uitzichten landinwaarts en op de kust met op de achtergrond de Tenerife met de Teide. Vervolgens over een uit haarspeldbochten bestaand geitenpaadje terug naar het dal. Opnieuw een prachtige wandeling, nu met klimmen, dalen en fantastische vergezichten!

De reliefkaart van Gomera
Zo vliegen de laatste dagen op de Canarisch om. Het gaat naar volle maan, dus zal er de komende dagen in de lange nachten op zee aardig wat zicht zijn. Tijd om te gaan.