Nieuwzeeland

NAAR NIEUW ZEELAND

Beetje ongebruikelijk voor een zeilers blog, maar het zeilersleven speelt zich  voor een groot deel op het land af.

Bekomen van de schrik na de “lugubere” aankomst in Bundaberg zo snel mogelijk de vliegvakantie naar Nieuw Zeeland boeken. Toch nog ruim een week voordat we de bus naar Brisbane kunnen nemen. De trein rijdt nog steeds niet betrouwbaar na de overstroming. Inmiddels hebben we al een aantal klussen aan de boot uitgevoerd.

                                                   

                                         Rivierwandeling Brisbane

OP VIER WIELEN

 24 februari zijn we op de luchthaven van Christchurch waar we de volgende morgen onze huurauto afhalen. De trip kan beginnen! We kopen een tent en kampeeruitrusting. Ons plan is om met mooi weer te kamperen en met regen een B&B of zo op te zoeken. Uiteindelijk waren we 7 weken in Nieuw Zeeland en hebben bijna altijd gekampeerd om de eenvoudige reden dat het altijd mooi weer was! Zelfs in het zuidwesten van Zuidereiland, waar het toch zeer regelmatig regent was het droog. De droogste zomer sinds jaren in Nieuw Zeeland!

EEN PRACHTIGE ONTMOETING

Onze eerste overnachting was toch in een hostel omdat we nog in de stad waren. Een prachtige ontmoeting met de eigenaar/ bewoner van dit  voormalige nonnenklooster. Omdat het hele gebouw volgehangen was met schilderijen wilden we hier natuurlijk meer van weten. Zijn moeder had alle schilderijen gemaakt gedurende haar leven.  Zijn vader was klokkenmaker, vertelde hij ons die avond. Grootvader  een geëmigreerde Noor. Grootmoeder een Ierse die eind 1800  als alleenstaande vrouw naar Nieuw Zeeland vertrok. (Zoals we nog vaak zouden merken is de geschiedenis van dit land zo kort dat de meeste mensen nog hun Europese oorsprong weten.  Ook kom je regelmatig  Nederlanders tegen. 20.000 kwamen er hier tussen 1950 en 1965).  Ook vertelt hij zijn ervaringen tijdens de aardbeving van 2010. Het klooster  was oke. Maar twee van zijn kinderen waren in een zwaar getroffen gebied. Op de fiets er naar toe. Maar de grond gedroeg zich als de golven van de zee. Niet overdreven, dit is nog op meerdere plaatsen in het wegdek te zien! Zo lag hij met fiets en al op het wegdek. Houten huizen zijn veilig in aardbevingen, ze schudden mee. Ze hebben nog het karakter van de boom in zich. Over bomen en hout voor huizen later meer.

 

 

Voor het zelfportret van moeder

 

OP WEG

De volgende morgen begint onze rondrit. Na een nacht kamperen bleken de slaapzakken niet voldoende te isoleren. Opgelost door er nog twee bij te kopen. In koude nachten dus een dubbele slaapzak, wanneer warmer een enkele.  We hebben op Zuidereiland ruim 4000m km gereden in drie weken. Veel dag wandelingen gemaakt. Onze kampeeruitrusting was te zwaar voor meerdaagse trekking. We hebben  het boek DAY WALKS IN NEW ZEALAND van Shaun Barnett aangeschaft. Prachtig boek met 100 daytracks in  New Zealand. Prima boek, te gebruiken op Zuider- en Noordereiland. Meestal is op de DOC Campgrounds ook een simpel foldertje van de tracks te koop voor een paar dollar. De DOC. Campgrouds zijn vergelijkbaar met staatsbosbeheer campings in Nederland. Rustig maar primitief. We namen ongeveer elke drie/vier dagen een  luxere camping.

 

 

Wandeling voor Arthur's pass

 

 

 

Milfort Sound

 

 

Nieuwzeelands Nationale trots de boomvaren gebruikt als inspiratie  door de                  Maori's voor tatoeages, de vlag van de Old Blacks en mischien in de toekomst voor de nationale vlag.

 

 

Uitrusten op Gertruda's Sadle Gertruda trail Milfort Sound

 

 

Voetbal met  Moeraki boulders uit de prehistorie bij Dunedin

 

 

Het blauwe meer bij de aankomst bij Mt. Cook

 

 

Tijdens de klim naar Mueller hut bij Mt. Cook

 

 

Neerkijkend op de door de gletsjer uitgesleten valei

 

 

Uitrusten na de klim naar Mueller hut met zicht op Mt. Cook

 

 

Sandfly bestrijding met rook op de campground bij de Heapy Trail

 

 

Sunset campground Heapy Trail

 

Wij genoten van de volgende tracks op Zuidereiland:

Arthur's pass: korte wandeling

Fox glacier: korte wandeling (voor wie glaciers in Patagonie gezien heeft misschien een beetje teleurstellend).

Milfort Sound: Key Summit

Milfort Sound: Lake Marian

Milfort Sound: Gertrude Sadle (steil maar adembenemend uitzicht) aanrader!

Otago Peninsula: Sandflybay

Aora Mount Cook: Sallly Tarns to Meuller Hut (steil veel trappen) aanrader!

Heaphy Coastline: Heaphy trail. (wij deden 1 dag, kan ook 4 dagen met tent mee) aanrader!

Nelson Lakes:  Lake  Kerry bay to Mt. Robert

Alle routes zijn prima aangegeven en meestal goed onderhouden.

De meeste zijn bergwandelingen,  veel klimmen en dalen………….De meeste wandelingen duren 5-7 uur en dan zijn wij echt nog behoorlijk snel.

Na ruim drie weken toeren en wandelen door de natuur van  Zuidereiland de auto achtergelaten in Christchurch. De stad is nog niet hersteld van de aardbeving van 2010. Met de spectaculaire kusttrein naar Picton. Voor het eerst weer in een hostel. Gezellig etentje met Chris en  Irene in de Irisch pub met prachtige live muziek! Samen nagenieten van onze gezamenlijke avonturen in de Pacific.

                                                   

 

Live muziek

 

De Cuttyhank is bijna verkocht. Na 4 jaar zeilen gaan Chris en Irene  weer werken. De laatste avond aanboord van de Cuttyhank afscheid-etentje. De volgende middag, de ochtendferry valt uit omdat het s’nachts te hard gewaaid heeft, varen we over naar Wellington, Noordereiland. Onze tweede huurauto staat op ons te wachten op het parkeerterrein van de ferry.

In Wellington  het Te Papa Tongarewa Museum bezocht. Iets meer over de Maori cultuur te weten komen. Je merkt eigenlijk weinig hiervan in het dagelijks leven, behalve toeristische dorpjes en souvenier winkels.  Toch is er een officiële taal en die wordt ook onderwezen. De meeste Maori’s maken deel uit van de samenleving, maar tegelijkertijd distantieren ze zich er ook van. Er worden ook nog steeds eigendomrechten uitgevochten voor de rechtbank en in de politiek.

 PRACHTIGE NATUUR MAAR HOOFDZAKELIJK GEMAAKT

Zo rijden we  door een landschap wat lieflijker overkomt dan het ruigere Zuideiland. Nieuw Zeeland : “prachtige natuur”. Maar is het eigelijk wel natuur. Met natuur bedoel je meestal “oernatuur”. Voordat de blanke kolonisten kwamen waren beide eilanden volledig bebost. In het Te Papa Tongarewa- museum ontdekten we dat nu nog 15 % van het oppervlak uit bos bestaat. Daarvan is niet alles oerbos, maar een groot deel aangeplante dennen. Dat had een noodzaak.

DE  UITROEIING VAN DE KAURI

Er is een prachtig museum in Matakoke op Noordeiland. Wie kan er nu 2000 jaar en ouder worden? Er zijn bomen! Om er een paar te noemen: de  Reuzensequoia, de Japanse cedar, Fitzroy cypres, Moerascypres en 1 soort komt nog sporadisch voor op het Noordereiland. Het is de Kauriboom. Het zijn heel hoge bomen met een rechte stam, met soms een diameter van 4,5 meter. In sommige nationale parken staan er nog een aantal, de oudste is een heel groot exemplaar , de Tane Mahuta.  Vanaf eind 1800 tot ongeveer 1930 zijn er heel veel gekapt, bijna alle Kauri’s zijn nu verdwenen. Het hout is erg duurzaam en recht van draad. Het is hoofdzakelijk opgegaan aan scheepsbouw, huizenbouw en was met de wol belangrijk voor de Nieuwzeelandse export. In de beginjaren was het een enorm karwei om met mankracht en ossen de stammen uit het woeste berglandschap te halen. Daarna werden in de riviertjes houten dammen gebouwd. Voor de dammen dreven duizenden stammen in het stuwmeer. De dam kon geopend worden ( primitief maar heel ingenieus) en dan stroomden alle stammen in een woeste stroom naar het dal. De top was 36000 stammen op 1 dag naar het dal in de Coromandel. Na de intrede van de stoommachines werden spoorlijntjes aangelegd. We hebben resten gezien van heel wat dammen en spoorlijntjes op onze wandelingen. Tegen 1950 waren bijna alle Kauri’s verdwenen. Niets was geleerd van het verleden. Het was een herhaling van de ontbossing van Europa. Tijdens de gehele kapperiode is geen 1 Kauri aangeplant.

 

Een van de weinige restanten van een Kauri dam in de Coromandels

 

 

Op het spoorlijntje in de Coromandels

 

 

Kauristammen op het spoorlijntje

 

 

Ook voor de bruggen van de spoorlijntjes werd veel Kaurihout gebruikt

 

 

Prachtige zeiljachten van Kauri wood

 

 

Wat is een mens vergeleken met een Kauri boom

 

Een wandeling die we nog even vermelden omdat we die zo supermooi vonden:

De Tongariro Alpine Crossing, zwaar maar prachtig, vooral de rode vulkaankrater was geweldig. Dit was wel een toeristische trekpleister, om 5 uur op om op tijd een parkeerplaats te bemachtigen. Maar toch….geweldig. Wegens een vulkaanuitbarsting ½  jaar geleden moesten we op ¾ van de wandeling terug, tja, de natuur kan daar nogal heftig zijn.

                                                      

 

Op weg naar de Vulcaan

 

 

We kijken in de zwart- en rood geblakerde krater

 

 

Rondom het blauwe krater meer is het heet!! Moeder aarde blaast even stoom af

 

 

Heetwater poel in de Thermische vallei

In Whangarei even om de koffie  bij onze Spaanse zeilvrienden.

 

 

Auckland

 

Daarna naar Sydney (leuke stad!)

 

 

 

Op 1 na bekendste gebouw ter wereld

 

Dan via Brisbane ( 2 nachten gelogeerd bij een jong zeilend stel wat daar woont). Dan weer terug naar Bundaberg waar de Lady geduldig ligt te wachten om vaarklaar gemaakt te worden voor onze volgende tocht.  Nu gaan we via het Great Barriere rif naar Indonesie.

VAN HUAHINE NAAR NEW CALEDONIE

 

^{NAAR TAHAA}

Na het vertrek van Jaap en Wilma hebben we nog een aantal klusdagen om de door hun meegebrachte onderdelen in de boot te verwerken. Het meeste werk is het weg halen van het lexaan uit de twee lekkende Rutgerson dek-luiken. Met de meegebrachte primers en kit worden ze opnieuw ingeplakt. We halen de generator tijdens de service nog eens uit zijn hok om ook daaronder alles weer eens goed schoon te kunnen maken (Koop een boot en werk je d….d!). 5 juli vertrekken we naar Tahaa. Een korte zeiltocht in prachtig weer! Lees in het logbook: barometer 1011. Maar we hebben geleerd dat de barometer in dit gedeelte van de wereld niet belangrijk is. Elke dag gaat hij in de middag een paar pascalletjes omlaag en komt in de nacht weer terug. Dat zal in de zomer wanneer een hurricane overkomt toch wel anders zijn? Wij zitten in de winter met ideale temperaturen van 25 tot 30C. overdag en in de nacht koelt het lekker af tot 22C. Wat wil je nog meer? Toch is het zeilen hier niet altijd even aangenaam. De passaatwinden van weleer met de lange deining lijken niet meer te bestaan. Golven uit twee richtingen, vaak swell uit het zuiden en de winden uit de richting van dit moment, maken het zeilen soms oncomfortabel. Het is vaak niet de wind maar de golven die het doen. Maar vandaag was het een zeiltocht uit het boekje!! Tahaa is een prachtig eiland. Het ankeren is hier een probleem. De rifrand loopt bijna overal steil naar beneden van 1 tot 25 of meer meter. De baaien aan de eilandzijde bieden nog de weinige, beste mogelijkheden. Ook zijn hier en daar moorings aanwezig. Wij vonden een prima ankerplaats in het Puehera baaitje.Mooi uitzicht op Bora Bora

 

 

 

                              Bora Bora op afstand in de wolken

 

En een hele goede ankerplaats in het eind van de Hurepiti baai. Vandaar uit wandelend over de weg naar de andere zijde van het eiland. Daarna verder over een onverhard weggetje vanuit het dorpje Hameme naar een uitzichtpunt. Je kunt ook ankeren in de baai van Hamene. Deze is open voor wind uit het oosten, dus meestal de minder keus.

RAIATHEA

08-07-2012 We moteren via binnenwater van Tahaa naar Raiathea. Ook daar is het ankeren op vele plaatsen lastig. Wel vaak moorings aanwezig. Twee nachten gebruiken we een mooring in Baja Apu. Tussendoor doen we grote boodschappen vanaf de kade in Raiathea. Deze gratis kade wordt sterk afgeraden voor overnachten. Hij is niet afgesloten van de openbare weg. Vele diefstallen gemeld. Er is direct aan de kade een grote supermarkt, ideaal om in kopen te doen dus.

BORA BORA

20 juli vertrekken we naar Bora Bora. Een klein oversteekje van 25 mijl. Ofschoon BORA BORA nog steeds de magische klank heeft in de Stille Zuidzee, zijn de verwachtingen niet al te hoog gespannen. Uit blogs van andere zeilers weten we dat het niet meer is wat het was. Door het massatoerisme is de Polynesische sfeer, zoals je die in Gambier en op de Tuamotus vindt, niet meer aanwezig. Je indrukken worden ook vaak gekleurd door het weer wat je hebt wanneer je ergens bent. De eerste 6 dagen treffen we het niet, want het is bewolkt en regenachtig met op onze ankerplaats veel valwind. We zien de, voor de eilanders, toeristische malaise. Er is veel te veel hotel -capaciteit voor de niet meer komende toeristen. Dat heeft o.a. te maken met de Europese malaise. Frans Polynesië is duur inclusief de vluchten vanuit Europa. Een aantal van deze resorts staat leeg in verpauperende staat.

DE ZON KAN OOK IN BORA BORA SCHIJNEN

Met zon gaan we naar de oostkant van het eiland ankeren. Daar ervaar je waarom Bora Bora zo mooi is. Het water tussen het rif met daarop de Motu’s en het eiland is nergens zo breed. Bovendien is het lagune aan deze oostzijde ondiep, waardoor een immense blauwturkoois watervlakte ontstaat (wanneer de zon schijnt …). Op de achtergrond de twee hoge pieken van het eiland, een onwaarschijnlijk plaatje.

 

                                 Wanneer de zon schijnt

Rietje wil graag snorkelen om de mantaroggen te zien. Door de verrekijker volgen we waar de bootjes met snorkelaars en duikers ankeren. Daarna er met de dinky op uit. De roggen zijn prachtig maar helaas is het water niet helemaal helder. Toch leuk dat we deze kanjers nu echt gezien hebben. Het koraal wat we hier zien in Bora Bora heeft een bruine kleur. Is het dood of vervuild?

MOPHELIA

Een dag en overnacht zeiltocht vanaf Bora Bora met prima oosten wind. De pas is erg smal en ligt iets zuidelijker dan de Navionics electronische kaart aangeeft. Tussen twee palen naar binnen met 3 knoop tegenstroom. Waar de meeste stroom staat is het water uiteraard het diepst. Binnen liggen aan bakboord twee groepjes van rode bollen bij wijze van boei. Is niet s’nachts aan te lopen!

                                                            Het atol Mophelia

We steken de plas over. Na 3,5 mijl in water van 15 tot 30 meter diep zijn we in de zuidoosthoek. We zijn op de oversteek geen coralheads tegengekomen, maar op het laatste deel wel boeitjes van een parelkweker. We ankeren in 10 meter diep water en gebruiken de boeitjes op de ankerketting, omdat we wel coralbumps tussen het zand op de bodem zien. De boot wordt onmiddellijk omringd door opgroeiende Blacktip haaien.

 

                                     Vanuit  de mast in Mophelia

                                       
                    Vanuit de mast met rifrand op achtergrond

De volgende morgen maken we kennis met Hina en Edgar Wind. Ze leven een aantal maanden per jaar hier op de motu om hun inkomen uit de copra te vergaren. Ze hebben verschil van mening over het aantal kg.van de laatste partij Copra . En zijn blij dat ze via onze sailmail daarover een berichtje kunnen sturen naar de bewoonde wereld. Een primitief leven, maar gelukkige mensen. Vissen op het rif is hier minder succesvol dan op de Tuamota’s. Prachtige roggen zweven door het ondiepe water boven de zandbodem. Prachtige wandelingen op de motu. Opnieuw verbazen we ons over de vele ruines. Resten van huisjes verwoest door hurricanes of simpelweg verlaten? De boeien die ooit de ingang van de pas markeerden liggen 30 km. verderop diep tussen de palmen op de wal. Edgar vertelde trots dat hun huisje het enige op de motu is wat al 3 hurricanes heeft doorstaan. De complete motu was onder water en hij wijst tot halverwege de gevel hoe hoog het water kwam. Lopend over de motu zien we verwaarloosde copra plantages, ratten en landkrabben. Altijd uitzichten op het blauwe binnenwater met de tegenstelling van de buitenzijde, waar continu de golven op het rif breken.

Aan de buitenzijde beuken zelfs bij windstil weer de golven

 

    Aan de binnenzijde oase met wonderlijke blauwe tinten

Langs de buitenzijde zien we een school dolfijnen en een walvis voedsel verzamelen in het rijke kustwater. Deze motu ligt vier meter boven zeeniveau, een stipje in een onmetelijke oceaan. Over die oceaan gesproken: we moeten verder, het seizoen doet dat ook. Afscheid van Edgar en Hina.

26-07
Na veel wikken en wegen vertrokken naar Suvarov. Je moet steeds keuzes maken, want je kunt niet elk eiland bezoeken. De oversteek begint goed met 18 kn. wind. Ook in de nacht wind 15 knoop. Midden in de nacht opeens bammm!! Een stuk hout tegen de romp? Ik schrik meer dan de boot, die zich er weinig van aan trekt en zijn weg vervolgt. In de eerste 

 

                                 We gaan de 1e nacht in

 

<sup>nacht halve maan en sterren, dus niet aarde donker. De volgende morgen gaat het vrij snel regenen. Wind weg. Eerder dan verwacht. Na de bui weer zeilen, in lichte wind 8-10knoop. Afstand eerste 24 uur toch nog 147 nm. Tonijn verspeeld. Een paar dagen van licht weer. Daarna lijkt het weer op te knappen.

29-07
Om 6-00 uur verbleken de sterren in de donkerblauwe hemel. Het eerste oostelijk licht kondigt een mooie nieuwe dag aan. Maar komt er wind? Weinig dus. Volgende dag. Wind opnieuw weg. Boot laten drijven. Vreemd idee, "geparkeerd liggen" midden in een onmetelijke oceaan. s‘Avonds weer zeilen. Wind opnieuw weg in het begin van de nacht.

31-07: 
Om 4.00 uur lichte wind en opnieuw aan het zeilen. Wanneer het dag wordt nog 165 mijl. Houden nu goede wind. Aankomst Suvarov 01-08 om 10.00 uur.

SUVAROV

Het nationale park waar 2 parkrangers in het seizoen steeds een half jaar blijven. Ze kennen elkaar alleen van een introductieweek in Rara Tonga. In dit geval geeft dit nogal wat spanningen. Ze koken inmiddels apart. Wij moeten natuurlijk opnieuw veel papieren in vullen.</sup>

 

                                  Riet schrijft in

 

                              Toni Neali leefde zijn droom hier

 

 

                                 Het zeilerskwartier

 

 

                                 De "werfvlag" wordt beroemd

 

Aan wal is een gezellig gebouwtje voor zeilers. Wanneer we buiten op het rif vissen, is de rots waar ik op sta omgeven door haaien. De black tips zijn nieuwsgierig maar makkelijk af te schrikken. Dan komt een grijze haai die mijn aas volgt tot bij mijn voet. Heel zijn kop komt uit het water. Alleen een tik met de onderkant van de hengel op zijn kop helpt hem terug in dieper water. Oei!!

04-08: 
Met 1 van de rangers naar een van de motu"s voor rattenbestrijding. We vinden geen ratten want de landkrabben vinden de vallen met Cocos-aas eerder dan de ratten. Lijkt een mislukt Nieuw Zeelands subsidie project. Vergif mag niet in het natuurreservaat. We vangen wel een grote coconutkrab die dezelfde avond op de barbeque gaat.

 

                   Een coconutkrab eet een coconut leeg

                                         
                                   Wij eten coconutcrab 

 

We gaan met het motorbootje van de rangers buiten het rif vissen (lijnen slepen). 1,5 uur benzine levert ons wel een paar vissen op. Geweldige plaats geweldige tijd!! De manta roggen zien we niet. Vorig jaar bezochten 145 jachten Suvarov . Dit jaar tot nu toe pas 40. Met 3 a 4 jachten wel lekker rustig.

14-07
Suwaro verlaten om 10.00 uur. Bijna aan de wind, 90 gr. Afstellen stuurautomaat om hem wat beter te laten sturen. Eindeloos gedoe. Naar Niue eerst lichte wind 90 gr. Tweede dag en nacht meer wind tot 22 kn. Rollen in grote golven die dwars inkomen. Met een 2 e rif wordt het wat comfortabeler.

NIUE

We halen Niue net niet voor donker. Aan de ankerlichtjes van ander boten zien we dat de kaart klopt. We pikken in het donker een vrije mooring op. De volgende dag zien we dat het druk is met jachten. Alle moorings bezet. Om te ankeren is het hier te diep en te vol met koraal. Middag douane en daarna lunch met buren Dennis en Nicky van de Knotty Lady bij Indisch restaurant. Fietsen gehuurd met Dennis en Nicky . Voor 14-08 een auto samen met hen gehuurd. Maar dan ,de avond ervoor: Met een grote klap gaat hun complete ankerbeslag met een deel van de voorpunt er af. Zijn geraakt door walvis. Grote schade. Regelmatig zien we de walvissen tussen de jachten doorzwemmen. Een staartklap van zo’n tonnen zwaar wegend beest veroorzaakt dus enorme schade. De autorit gaat nu samen met Chris en Irene van de Cutty Hank uit Nieuw Zeeland. Mooie rondrit van 2 dagen langs grotten (lijken net filmdecors), strandjes en uitzicht over de mooie riffen. Niue is een geweldige belevenis. Nieuw Zeeland heeft hier de infrastructuur gesubsidieerd 10.000.000 NZ dollar vorig jaar! Overal zijn paadjes en trappen die je naar strandjes, grotten en snorkelbaaitjes brengen.

 

 

                                  Op pad met Irene en Chris

 

 

                                  Prachtige grotten met uitzicht

 

 

                                 Prachtig uitzicht op Irene en Riet 

 

 

 

In de grotten drogen de houten kano's niet te snel uit

 

Geen grote hotels of resorts!! Weinig vis gezien, maar het water is ongelofelijk helder! Het is wel een heel duur eiland. We kopen in een winkel een paar uien ( 4 euro de kilo) en zien dat een mevrouw worst en wat groente inslaat. 2 plastic zakjes vol waar ze 85 euro voor moet betalen…..

20-08 .
We verlaten Niue na nog wat dutyfree gestoord te hebben. Een overtocht naar Tonga in licht weer, zonnig. We zeilen op met 3 boten waaronder de Cuttyhank. 

                                  Oversteek in licht weer

De eerste nacht zijn we de enige boot die nog probeert te zeilen. Bijna onmogelijk door de deining en de zeer geringe wind. Op deze manier wordt het een lange tocht. Bovendien gaan we over de datumgrens waardoor we zo maar een dag van ons leven verliezen. 21 augustus 2021 is voor ons een dag die nooit heeft bestaan. De 22e komen we net voor donker binnen in de Vavau groep Tonga. Een walvis spuit ons welkom en zwaait met zijn staart. We ankeren in de baai Port Maurelle. Even schrikken! Wel 15 boten voor anker! Volgende morgen naar Neiafu om in te klaren. 4 instanties. Douane, gezondheid, min van landbouw en immigratie. Verloopt relaxed maar het heeft zijn tijd nodig. We liggen (met veel andere zeilers) aan een mooring voor het dorp. Wanneer we ons melden om de mooring te betalen blijkt die van Huib te zijn. Een Nederlander die ooit naar Nieuw Zeeland emigreerde. Daar vond hij alles te conservatief. Hij is/was vliegtuigonderhoudkundige. Maar heeft nu een duikschool hier. Er wordt veel "gesocialyst" in cafe Aqarium onder een pilsje en menige pizza. Alles is opeens zo goedkoop na Frans Polynesie. Geweldig sfeertje, een beet je Afrikaans. Er is volop ruilhandel. We ruilen een stuk touw voor een houten masker. Elke morgen gaan wat handelaren met de kano’s de jachten af. Ook brengen ze brood. Het internet is natuurlijk weer verschrikkelijk slow en frustrerend. Elke morgen is op de VHF radio om 8.30. een weerberichtje, reclame en wat is er te beleven is vandaag of morgen Neiafu. Na 3 dagen weet je het wel…. Jachten kunnen inbellen.

 

De R.K. kerk in Neiafu waar we vanaf de ankerplaats prachtig meerstemmig gezang horen

 

 

Traditioneel gekleed op de markt in Neiafu

28-08
Op weg naar een ankerplaats, Oafna island. Zeilen en Moteren. Even spanning in de Ava Fanau Tapu pas. Daar ligt een boeitje. Links of rechts erlangs?? Het blijkt een coralhead te markeren. Blijf er dus een eind vandaan! Ankeren bij dorp Ofu gaat niet. De oever loopt te steil af. Bij een eilandje vlakbij is het wel prima, 10 m. diep. Het eilandje is piepklein en gekocht (dat is hier erfpacht voor 100 jaar), door een jong Amerikaans koppel. Ze hebben eerst eetcafe Aquarium gebouwd, opgezet en verkocht. Nu leven ze hier hun droomarchitectuur uit., ze hebben geweldige ideeen die ze hier kunnen realiseren, want alles mag, er is geen welstandcommissie. In Ofu maken we een begrafenisdienst mee in het kleine kerkje. Prachtig meerstemmig gezang!! Mannen en vrouwen lopen in traditionele rieten rokken.

31-08
Voor anker bij buitenste motu. Het eiland heeft twee passen met golfgeweld.  Donderend   spuit het water uit een paar gaten in de rotsen die onder water met de zee verbonden zijn. Proberen te vissen vanaf de klif. Gaat niet, de lijn blijft hangen aan de rotsen tijdens het ophalen. Het binnenwater is super helder met blauwe zeesterren.
 

 

                                    Het water spuit op uit de rotsgaten

 

 

                                     Proberen te vissen van de klif

 

                                     Blauwe zeester

NIEUW ZEELAND???-AUSTRALIE???

Geen rugby wedstrijd . De kiwi's zijn daar helemaal gek van.                  

Er zijn van die irritante dagen dat alles tegelijk kapot lijkt te gaan. . Watermaker, accu’s, labtop, scepter verbogen, stuurautomaat werkt niet 100%. De boot is erg aangegroeid. Duiken, schoonmaken. Hoe lang gaan die gel accu’s mee? We varen er nu 8 jaar mee. We willen/moeten onderhoud aan de boot doen. In Nieuw Zeeland of Australië, daar is wat we nodig hebben te koop. Wanneer we naar Nieuw Zeeland gaan en willen we onderhoud doen en ook nog naar Nederland en ook nog dit land willen bekijken, dan moeten we daar een extra jaar te blijven. We kunnen dan niet op tijd voor het vaarseizoen 2013 vertrekken.
Opeens wordt Australië aantrekkelijker: Boot achterlaten daar, vliegen naar Nederland voor 2 maanden. Daarna vliegen naar Nieuw Zeeland en een auto of camper huren 2 maanden ( hopelijk met Marijn en Kristen). Daarna in Australië de boot klaar maken. We kunnen dan,omdat we veel noordelijker zitten, ook nog in juli vertrekken. Vanuit Nieuw Zeeland was dat toch april? Op deze manier gaat alles in 1 jaar ipv 2. Eenmaal besloten, moeten we de gegevens en data van Fiji en New Caledonie aanscherpen. Dat kost heel veel tijd met het uiterst trage internet.

NAAR FIJI14-09: Donderdag uitklaring Tonga. Zondag zijn we nog steeds (illegaal) in Tonga. Het weatherwindow/weergat is wat opgeschoven. We ankeren buiten het radaroog van de customs. Prachtige ankerbaaien zat! 

 

 

                            Geen gebrek aan een goede ankerstek

 

Maar dan zijn we eindelijk op weg naar Fiji. Vooraf nog een lijst van Noonside verwerkt in de kaart. Meer dan 40 niet in de kaart opgenomen riffen staan daarop. Doorgegeven door varende schepen en andere zeilers. Je zult er maar op knallen, voor de zekerheid er maar even omheen. Ons abonnement voor lichte wind gaat onverminderd door. In combinatie met zuidelijke swell is dat oncomfortabeler dan een sterkere wind met de golfrichting achterop. De wind trekt aan. Met hoge snelheid twee Mahi- Mahi’s in 10 minuten aan de lijnen.

 

 

                                        Vis aan de lijn

Later een ongewilde gijp. Giekneerhouder kapot. Stalen veer blijkt de dunwandige aluminiumpijp doorgesleten te hebben. Jachtspul hoog geprijsd, slecht in kwaliteit!! 

 

                                  Doorgesleten aluminium

 

Gelukkig zijn we niet de enige, iedereen klaagt op zijn tijd. Maar het is ook niet zo gek dat er dingen kapot gaan na zoveel mijlen in niet altijd de meest rustige zeeen. Zoals altijd wordt er vanaf de tweede nacht in de 2 uur rust van het wacht/slaapritme goed geslapen. Met wisselende winden maken we al met al goede voortgang. We geven ons plan om in 1 keer door te gaan naar Lautoka op omdat zwaar onweer afgegeven wordt. Uiteindelijk hebben we op 6 uur na het hele traject gezeild. De 20e september om 20.30 lopen we in het donker Suva aan. In de pas krijgen we terecht een uitbrander van een sleepboot. We zijn in de drukte totaal vergeten onze navigatieverlichting aan te zetten. Ze melden dit meteen aan de havenautoriteiten die er even moeilijk over gaan doen, maar verder heeft het geen gevolgen. Voor de wal van Suva, naast een gezonken scheepswrak maar veilig achter ons anker worden we de volgende morgen wakker. Grote schrik! Vies water vol met olieresten en plastic. Suva is een redelijk grote stad. Helaas is ook hier de groeiende welvaart nog niet gelinkt aan enig besef voor behoud van het milieu! We genieten hier wel volop van een fantastische bloemen,groenten-fruit-en kruidenmarkt.

 

                                   Ze zijn wel echt!!

 

 

 

 

                                     Naar de markt
　
OP DE WAL IN VUDA MARINA
Inmiddels hebben we op het internet gelezen dat Vuda :Point Marina bij Lautoka hurricane bestendige walplaatsen heeft, hurrican-holes. We overwegen ons plan opnieuw te wijzigen. De boot tijdens het hurricane seizoen hier laten lijkt aantrekkelijk. We mailen met de verzekering en besluiten eerst maar eens ter plaatse te kijken. Het lijkt wel een bejaardenkolonie daar!Een hurricane-hole bestaat uit een gegraven gat in de grond waar de kiel in verdwijnt. De romp is opgestopt met autobanden. Zo liggen een rijtje boten erbij. Daar omheen scharrelen wat mensen rond die hun boot waarschijnlijk nooit meer in het water zien gaan. Hier en daar wordt nog een, naar het lijkt, wanhopige poging gedaan om wat onderhoud te plegen. Nee, liever niet in zo’n gat! Op de prijslijst van de marina wordt deze manier van stallen toepasselijk "graveyard" genoemd. Trouwens, wanneer hier een serieuze hurricane komt zullen de bomen die achter de boten staan toch ook over de jachten waaien? We willen hier liever niet het hurricaneseizoen afwachten, jammer. Wel gaan we uit het water. We mailen naar de verzekering dat de oplossing die ze hier bedacht hebben wat ons betreft niet 100% is. De laatste hurricane kwam over in 1993. Gemiddelde trefkans 1 x per ongeveer 10 jaar, dus…..
We kunnen snel en vakkundig op de wal. We huren schuurjongens in. Op vrijdag doen ze een halve romp. Maar op zaterdag mogen ze, waarom weet niemand, niet op het marina terrein werken. Dus doen we uiteindelijk zaterdag zelf de rest. Binnen een week liggen we weer in het water, en de bejaardensoos kijkt verbijsterd toe. Intussen hebben we ook nog een rvs rek laten maken voor de in Australië aan te schaffen extra zonnepanelen. Keurig werk en op tijd klaar, hoe bestaat het daar?. Dat is lekker want er komt een mooi weerwindow aan voor New Caledonie.

NEW CALEDONIE

Ook onze Spaanse vrienden van de Badoc vertrekken naar New Cal. Eerste dagen 20 tot 25 knoop uit het oosten afgegeven. Maar het wordt niet de snelle start die we verwachten. De eerste middag na ons vertrek om 12.00 zeer lichte zuiden wind. Aan de wind, langzame start. Maar in de avond en nacht komt de beloofde wind zodat we het eerste etmaal toch nog 150 mijl in de goede richting komen, wel wat wastobbe-achtige zee.. De boot is schoon, glad en loopt lekker door. De 2e dag is een prachtige zonnige dag. De derde dag komen we eerder dan voorspeld opnieuw in licht weer. Regelmatig regenbuien. Toch blijven we voortgang maken, met de Badoc altijd in onze omgeving.

                                     
                                 Wij zetten de Badoc op de foto

                                      De Badoc ons

 

10-10-2012. Varen we een zware onweersbui in. In het begin 38 knoop wind en daarna een ongelofelijke hoeveelheid regen die het water gelukkig aardig plat slaat. We ontkoppelen de mastkabels, beducht op inslag. !,5 uur zitten we in deze enorme bui. Dan wordt het opnieuw licht die dag. Ook Badoc heeft in de bui gelukkig geen schade opgelopen. Nog een middag in de zon en een nacht onder de sterren en we zijn in New Caledonie. We ankeren in de lagune tussen de aan erosie onderhevige zandsteenbergen. De volgende dag, wanneer we doorzeilen naar Noumea, ontdekken we dat ongecontroleerd mijnen naar nikkel een belangrijke oorzaak is van de verwoestende erosie. We klaren in en liggen opeens in een luxe Franse jachthaven. De hele steiger ligt vol met jachten die zich voorbereiden en/of wachten op het goede moment om naar Nieuw Zeeland of Australië over te steken. Iedereen wil voor begin november in een van de 2 landen zijn want daarna begint het storm/cycloonseizoen. Weerzien met nogal wat bekenden! Het opeten van voorraden is aan de orde van de dag, niet veel uit eten dus. Op de steiger wordt wild gespeculeerd wat de douane van Nieuw Zeeland en Australië in beslag gaat nemen. Mogen blikken nu wel of niet ingevoerd? Wat met pindakaas? Conclusie: "we gaan het wel zien".