VAN HUAHINE NAAR NEW CALEDONIE

 

^{NAAR TAHAA}

Na het vertrek van Jaap en Wilma hebben we nog een aantal klusdagen om de door hun meegebrachte onderdelen in de boot te verwerken. Het meeste werk is het weg halen van het lexaan uit de twee lekkende Rutgerson dek-luiken. Met de meegebrachte primers en kit worden ze opnieuw ingeplakt. We halen de generator tijdens de service nog eens uit zijn hok om ook daaronder alles weer eens goed schoon te kunnen maken (Koop een boot en werk je d….d!). 5 juli vertrekken we naar Tahaa. Een korte zeiltocht in prachtig weer! Lees in het logbook: barometer 1011. Maar we hebben geleerd dat de barometer in dit gedeelte van de wereld niet belangrijk is. Elke dag gaat hij in de middag een paar pascalletjes omlaag en komt in de nacht weer terug. Dat zal in de zomer wanneer een hurricane overkomt toch wel anders zijn? Wij zitten in de winter met ideale temperaturen van 25 tot 30C. overdag en in de nacht koelt het lekker af tot 22C. Wat wil je nog meer? Toch is het zeilen hier niet altijd even aangenaam. De passaatwinden van weleer met de lange deining lijken niet meer te bestaan. Golven uit twee richtingen, vaak swell uit het zuiden en de winden uit de richting van dit moment, maken het zeilen soms oncomfortabel. Het is vaak niet de wind maar de golven die het doen. Maar vandaag was het een zeiltocht uit het boekje!! Tahaa is een prachtig eiland. Het ankeren is hier een probleem. De rifrand loopt bijna overal steil naar beneden van 1 tot 25 of meer meter. De baaien aan de eilandzijde bieden nog de weinige, beste mogelijkheden. Ook zijn hier en daar moorings aanwezig. Wij vonden een prima ankerplaats in het Puehera baaitje.Mooi uitzicht op Bora Bora

 

 

 

                              Bora Bora op afstand in de wolken

 

En een hele goede ankerplaats in het eind van de Hurepiti baai. Vandaar uit wandelend over de weg naar de andere zijde van het eiland. Daarna verder over een onverhard weggetje vanuit het dorpje Hameme naar een uitzichtpunt. Je kunt ook ankeren in de baai van Hamene. Deze is open voor wind uit het oosten, dus meestal de minder keus.

RAIATHEA

08-07-2012 We moteren via binnenwater van Tahaa naar Raiathea. Ook daar is het ankeren op vele plaatsen lastig. Wel vaak moorings aanwezig. Twee nachten gebruiken we een mooring in Baja Apu. Tussendoor doen we grote boodschappen vanaf de kade in Raiathea. Deze gratis kade wordt sterk afgeraden voor overnachten. Hij is niet afgesloten van de openbare weg. Vele diefstallen gemeld. Er is direct aan de kade een grote supermarkt, ideaal om in kopen te doen dus.

BORA BORA

20 juli vertrekken we naar Bora Bora. Een klein oversteekje van 25 mijl. Ofschoon BORA BORA nog steeds de magische klank heeft in de Stille Zuidzee, zijn de verwachtingen niet al te hoog gespannen. Uit blogs van andere zeilers weten we dat het niet meer is wat het was. Door het massatoerisme is de Polynesische sfeer, zoals je die in Gambier en op de Tuamotus vindt, niet meer aanwezig. Je indrukken worden ook vaak gekleurd door het weer wat je hebt wanneer je ergens bent. De eerste 6 dagen treffen we het niet, want het is bewolkt en regenachtig met op onze ankerplaats veel valwind. We zien de, voor de eilanders, toeristische malaise. Er is veel te veel hotel -capaciteit voor de niet meer komende toeristen. Dat heeft o.a. te maken met de Europese malaise. Frans Polynesië is duur inclusief de vluchten vanuit Europa. Een aantal van deze resorts staat leeg in verpauperende staat.

DE ZON KAN OOK IN BORA BORA SCHIJNEN

Met zon gaan we naar de oostkant van het eiland ankeren. Daar ervaar je waarom Bora Bora zo mooi is. Het water tussen het rif met daarop de Motu’s en het eiland is nergens zo breed. Bovendien is het lagune aan deze oostzijde ondiep, waardoor een immense blauwturkoois watervlakte ontstaat (wanneer de zon schijnt …). Op de achtergrond de twee hoge pieken van het eiland, een onwaarschijnlijk plaatje.

 

                                 Wanneer de zon schijnt

Rietje wil graag snorkelen om de mantaroggen te zien. Door de verrekijker volgen we waar de bootjes met snorkelaars en duikers ankeren. Daarna er met de dinky op uit. De roggen zijn prachtig maar helaas is het water niet helemaal helder. Toch leuk dat we deze kanjers nu echt gezien hebben. Het koraal wat we hier zien in Bora Bora heeft een bruine kleur. Is het dood of vervuild?

MOPHELIA

Een dag en overnacht zeiltocht vanaf Bora Bora met prima oosten wind. De pas is erg smal en ligt iets zuidelijker dan de Navionics electronische kaart aangeeft. Tussen twee palen naar binnen met 3 knoop tegenstroom. Waar de meeste stroom staat is het water uiteraard het diepst. Binnen liggen aan bakboord twee groepjes van rode bollen bij wijze van boei. Is niet s’nachts aan te lopen!

                                                            Het atol Mophelia

We steken de plas over. Na 3,5 mijl in water van 15 tot 30 meter diep zijn we in de zuidoosthoek. We zijn op de oversteek geen coralheads tegengekomen, maar op het laatste deel wel boeitjes van een parelkweker. We ankeren in 10 meter diep water en gebruiken de boeitjes op de ankerketting, omdat we wel coralbumps tussen het zand op de bodem zien. De boot wordt onmiddellijk omringd door opgroeiende Blacktip haaien.

 

                                     Vanuit  de mast in Mophelia

                                       
                    Vanuit de mast met rifrand op achtergrond

De volgende morgen maken we kennis met Hina en Edgar Wind. Ze leven een aantal maanden per jaar hier op de motu om hun inkomen uit de copra te vergaren. Ze hebben verschil van mening over het aantal kg.van de laatste partij Copra . En zijn blij dat ze via onze sailmail daarover een berichtje kunnen sturen naar de bewoonde wereld. Een primitief leven, maar gelukkige mensen. Vissen op het rif is hier minder succesvol dan op de Tuamota’s. Prachtige roggen zweven door het ondiepe water boven de zandbodem. Prachtige wandelingen op de motu. Opnieuw verbazen we ons over de vele ruines. Resten van huisjes verwoest door hurricanes of simpelweg verlaten? De boeien die ooit de ingang van de pas markeerden liggen 30 km. verderop diep tussen de palmen op de wal. Edgar vertelde trots dat hun huisje het enige op de motu is wat al 3 hurricanes heeft doorstaan. De complete motu was onder water en hij wijst tot halverwege de gevel hoe hoog het water kwam. Lopend over de motu zien we verwaarloosde copra plantages, ratten en landkrabben. Altijd uitzichten op het blauwe binnenwater met de tegenstelling van de buitenzijde, waar continu de golven op het rif breken.

Aan de buitenzijde beuken zelfs bij windstil weer de golven

 

    Aan de binnenzijde oase met wonderlijke blauwe tinten

Langs de buitenzijde zien we een school dolfijnen en een walvis voedsel verzamelen in het rijke kustwater. Deze motu ligt vier meter boven zeeniveau, een stipje in een onmetelijke oceaan. Over die oceaan gesproken: we moeten verder, het seizoen doet dat ook. Afscheid van Edgar en Hina.

26-07
Na veel wikken en wegen vertrokken naar Suvarov. Je moet steeds keuzes maken, want je kunt niet elk eiland bezoeken. De oversteek begint goed met 18 kn. wind. Ook in de nacht wind 15 knoop. Midden in de nacht opeens bammm!! Een stuk hout tegen de romp? Ik schrik meer dan de boot, die zich er weinig van aan trekt en zijn weg vervolgt. In de eerste 

 

                                 We gaan de 1e nacht in

 

<sup>nacht halve maan en sterren, dus niet aarde donker. De volgende morgen gaat het vrij snel regenen. Wind weg. Eerder dan verwacht. Na de bui weer zeilen, in lichte wind 8-10knoop. Afstand eerste 24 uur toch nog 147 nm. Tonijn verspeeld. Een paar dagen van licht weer. Daarna lijkt het weer op te knappen.

29-07
Om 6-00 uur verbleken de sterren in de donkerblauwe hemel. Het eerste oostelijk licht kondigt een mooie nieuwe dag aan. Maar komt er wind? Weinig dus. Volgende dag. Wind opnieuw weg. Boot laten drijven. Vreemd idee, "geparkeerd liggen" midden in een onmetelijke oceaan. s‘Avonds weer zeilen. Wind opnieuw weg in het begin van de nacht.

31-07: 
Om 4.00 uur lichte wind en opnieuw aan het zeilen. Wanneer het dag wordt nog 165 mijl. Houden nu goede wind. Aankomst Suvarov 01-08 om 10.00 uur.

SUVAROV

Het nationale park waar 2 parkrangers in het seizoen steeds een half jaar blijven. Ze kennen elkaar alleen van een introductieweek in Rara Tonga. In dit geval geeft dit nogal wat spanningen. Ze koken inmiddels apart. Wij moeten natuurlijk opnieuw veel papieren in vullen.</sup>

 

                                  Riet schrijft in

 

                              Toni Neali leefde zijn droom hier

 

 

                                 Het zeilerskwartier

 

 

                                 De "werfvlag" wordt beroemd

 

Aan wal is een gezellig gebouwtje voor zeilers. Wanneer we buiten op het rif vissen, is de rots waar ik op sta omgeven door haaien. De black tips zijn nieuwsgierig maar makkelijk af te schrikken. Dan komt een grijze haai die mijn aas volgt tot bij mijn voet. Heel zijn kop komt uit het water. Alleen een tik met de onderkant van de hengel op zijn kop helpt hem terug in dieper water. Oei!!

04-08: 
Met 1 van de rangers naar een van de motu"s voor rattenbestrijding. We vinden geen ratten want de landkrabben vinden de vallen met Cocos-aas eerder dan de ratten. Lijkt een mislukt Nieuw Zeelands subsidie project. Vergif mag niet in het natuurreservaat. We vangen wel een grote coconutkrab die dezelfde avond op de barbeque gaat.

 

                   Een coconutkrab eet een coconut leeg

                                         
                                   Wij eten coconutcrab 

 

We gaan met het motorbootje van de rangers buiten het rif vissen (lijnen slepen). 1,5 uur benzine levert ons wel een paar vissen op. Geweldige plaats geweldige tijd!! De manta roggen zien we niet. Vorig jaar bezochten 145 jachten Suvarov . Dit jaar tot nu toe pas 40. Met 3 a 4 jachten wel lekker rustig.

14-07
Suwaro verlaten om 10.00 uur. Bijna aan de wind, 90 gr. Afstellen stuurautomaat om hem wat beter te laten sturen. Eindeloos gedoe. Naar Niue eerst lichte wind 90 gr. Tweede dag en nacht meer wind tot 22 kn. Rollen in grote golven die dwars inkomen. Met een 2 e rif wordt het wat comfortabeler.

NIUE

We halen Niue net niet voor donker. Aan de ankerlichtjes van ander boten zien we dat de kaart klopt. We pikken in het donker een vrije mooring op. De volgende dag zien we dat het druk is met jachten. Alle moorings bezet. Om te ankeren is het hier te diep en te vol met koraal. Middag douane en daarna lunch met buren Dennis en Nicky van de Knotty Lady bij Indisch restaurant. Fietsen gehuurd met Dennis en Nicky . Voor 14-08 een auto samen met hen gehuurd. Maar dan ,de avond ervoor: Met een grote klap gaat hun complete ankerbeslag met een deel van de voorpunt er af. Zijn geraakt door walvis. Grote schade. Regelmatig zien we de walvissen tussen de jachten doorzwemmen. Een staartklap van zo’n tonnen zwaar wegend beest veroorzaakt dus enorme schade. De autorit gaat nu samen met Chris en Irene van de Cutty Hank uit Nieuw Zeeland. Mooie rondrit van 2 dagen langs grotten (lijken net filmdecors), strandjes en uitzicht over de mooie riffen. Niue is een geweldige belevenis. Nieuw Zeeland heeft hier de infrastructuur gesubsidieerd 10.000.000 NZ dollar vorig jaar! Overal zijn paadjes en trappen die je naar strandjes, grotten en snorkelbaaitjes brengen.

 

 

                                  Op pad met Irene en Chris

 

 

                                  Prachtige grotten met uitzicht

 

 

                                 Prachtig uitzicht op Irene en Riet 

 

 

 

In de grotten drogen de houten kano's niet te snel uit

 

Geen grote hotels of resorts!! Weinig vis gezien, maar het water is ongelofelijk helder! Het is wel een heel duur eiland. We kopen in een winkel een paar uien ( 4 euro de kilo) en zien dat een mevrouw worst en wat groente inslaat. 2 plastic zakjes vol waar ze 85 euro voor moet betalen…..

20-08 .
We verlaten Niue na nog wat dutyfree gestoord te hebben. Een overtocht naar Tonga in licht weer, zonnig. We zeilen op met 3 boten waaronder de Cuttyhank. 

                                  Oversteek in licht weer

De eerste nacht zijn we de enige boot die nog probeert te zeilen. Bijna onmogelijk door de deining en de zeer geringe wind. Op deze manier wordt het een lange tocht. Bovendien gaan we over de datumgrens waardoor we zo maar een dag van ons leven verliezen. 21 augustus 2021 is voor ons een dag die nooit heeft bestaan. De 22e komen we net voor donker binnen in de Vavau groep Tonga. Een walvis spuit ons welkom en zwaait met zijn staart. We ankeren in de baai Port Maurelle. Even schrikken! Wel 15 boten voor anker! Volgende morgen naar Neiafu om in te klaren. 4 instanties. Douane, gezondheid, min van landbouw en immigratie. Verloopt relaxed maar het heeft zijn tijd nodig. We liggen (met veel andere zeilers) aan een mooring voor het dorp. Wanneer we ons melden om de mooring te betalen blijkt die van Huib te zijn. Een Nederlander die ooit naar Nieuw Zeeland emigreerde. Daar vond hij alles te conservatief. Hij is/was vliegtuigonderhoudkundige. Maar heeft nu een duikschool hier. Er wordt veel "gesocialyst" in cafe Aqarium onder een pilsje en menige pizza. Alles is opeens zo goedkoop na Frans Polynesie. Geweldig sfeertje, een beet je Afrikaans. Er is volop ruilhandel. We ruilen een stuk touw voor een houten masker. Elke morgen gaan wat handelaren met de kano’s de jachten af. Ook brengen ze brood. Het internet is natuurlijk weer verschrikkelijk slow en frustrerend. Elke morgen is op de VHF radio om 8.30. een weerberichtje, reclame en wat is er te beleven is vandaag of morgen Neiafu. Na 3 dagen weet je het wel…. Jachten kunnen inbellen.

 

De R.K. kerk in Neiafu waar we vanaf de ankerplaats prachtig meerstemmig gezang horen

 

 

Traditioneel gekleed op de markt in Neiafu

28-08
Op weg naar een ankerplaats, Oafna island. Zeilen en Moteren. Even spanning in de Ava Fanau Tapu pas. Daar ligt een boeitje. Links of rechts erlangs?? Het blijkt een coralhead te markeren. Blijf er dus een eind vandaan! Ankeren bij dorp Ofu gaat niet. De oever loopt te steil af. Bij een eilandje vlakbij is het wel prima, 10 m. diep. Het eilandje is piepklein en gekocht (dat is hier erfpacht voor 100 jaar), door een jong Amerikaans koppel. Ze hebben eerst eetcafe Aquarium gebouwd, opgezet en verkocht. Nu leven ze hier hun droomarchitectuur uit., ze hebben geweldige ideeen die ze hier kunnen realiseren, want alles mag, er is geen welstandcommissie. In Ofu maken we een begrafenisdienst mee in het kleine kerkje. Prachtig meerstemmig gezang!! Mannen en vrouwen lopen in traditionele rieten rokken.

31-08
Voor anker bij buitenste motu. Het eiland heeft twee passen met golfgeweld.  Donderend   spuit het water uit een paar gaten in de rotsen die onder water met de zee verbonden zijn. Proberen te vissen vanaf de klif. Gaat niet, de lijn blijft hangen aan de rotsen tijdens het ophalen. Het binnenwater is super helder met blauwe zeesterren.
 

 

                                    Het water spuit op uit de rotsgaten

 

 

                                     Proberen te vissen van de klif

 

                                     Blauwe zeester

NIEUW ZEELAND???-AUSTRALIE???

Geen rugby wedstrijd . De kiwi's zijn daar helemaal gek van.                  

Er zijn van die irritante dagen dat alles tegelijk kapot lijkt te gaan. . Watermaker, accu’s, labtop, scepter verbogen, stuurautomaat werkt niet 100%. De boot is erg aangegroeid. Duiken, schoonmaken. Hoe lang gaan die gel accu’s mee? We varen er nu 8 jaar mee. We willen/moeten onderhoud aan de boot doen. In Nieuw Zeeland of Australië, daar is wat we nodig hebben te koop. Wanneer we naar Nieuw Zeeland gaan en willen we onderhoud doen en ook nog naar Nederland en ook nog dit land willen bekijken, dan moeten we daar een extra jaar te blijven. We kunnen dan niet op tijd voor het vaarseizoen 2013 vertrekken.
Opeens wordt Australië aantrekkelijker: Boot achterlaten daar, vliegen naar Nederland voor 2 maanden. Daarna vliegen naar Nieuw Zeeland en een auto of camper huren 2 maanden ( hopelijk met Marijn en Kristen). Daarna in Australië de boot klaar maken. We kunnen dan,omdat we veel noordelijker zitten, ook nog in juli vertrekken. Vanuit Nieuw Zeeland was dat toch april? Op deze manier gaat alles in 1 jaar ipv 2. Eenmaal besloten, moeten we de gegevens en data van Fiji en New Caledonie aanscherpen. Dat kost heel veel tijd met het uiterst trage internet.

NAAR FIJI14-09: Donderdag uitklaring Tonga. Zondag zijn we nog steeds (illegaal) in Tonga. Het weatherwindow/weergat is wat opgeschoven. We ankeren buiten het radaroog van de customs. Prachtige ankerbaaien zat! 

 

 

                            Geen gebrek aan een goede ankerstek

 

Maar dan zijn we eindelijk op weg naar Fiji. Vooraf nog een lijst van Noonside verwerkt in de kaart. Meer dan 40 niet in de kaart opgenomen riffen staan daarop. Doorgegeven door varende schepen en andere zeilers. Je zult er maar op knallen, voor de zekerheid er maar even omheen. Ons abonnement voor lichte wind gaat onverminderd door. In combinatie met zuidelijke swell is dat oncomfortabeler dan een sterkere wind met de golfrichting achterop. De wind trekt aan. Met hoge snelheid twee Mahi- Mahi’s in 10 minuten aan de lijnen.

 

 

                                        Vis aan de lijn

Later een ongewilde gijp. Giekneerhouder kapot. Stalen veer blijkt de dunwandige aluminiumpijp doorgesleten te hebben. Jachtspul hoog geprijsd, slecht in kwaliteit!! 

 

                                  Doorgesleten aluminium

 

Gelukkig zijn we niet de enige, iedereen klaagt op zijn tijd. Maar het is ook niet zo gek dat er dingen kapot gaan na zoveel mijlen in niet altijd de meest rustige zeeen. Zoals altijd wordt er vanaf de tweede nacht in de 2 uur rust van het wacht/slaapritme goed geslapen. Met wisselende winden maken we al met al goede voortgang. We geven ons plan om in 1 keer door te gaan naar Lautoka op omdat zwaar onweer afgegeven wordt. Uiteindelijk hebben we op 6 uur na het hele traject gezeild. De 20e september om 20.30 lopen we in het donker Suva aan. In de pas krijgen we terecht een uitbrander van een sleepboot. We zijn in de drukte totaal vergeten onze navigatieverlichting aan te zetten. Ze melden dit meteen aan de havenautoriteiten die er even moeilijk over gaan doen, maar verder heeft het geen gevolgen. Voor de wal van Suva, naast een gezonken scheepswrak maar veilig achter ons anker worden we de volgende morgen wakker. Grote schrik! Vies water vol met olieresten en plastic. Suva is een redelijk grote stad. Helaas is ook hier de groeiende welvaart nog niet gelinkt aan enig besef voor behoud van het milieu! We genieten hier wel volop van een fantastische bloemen,groenten-fruit-en kruidenmarkt.

 

                                   Ze zijn wel echt!!

 

 

 

 

                                     Naar de markt
　
OP DE WAL IN VUDA MARINA
Inmiddels hebben we op het internet gelezen dat Vuda :Point Marina bij Lautoka hurricane bestendige walplaatsen heeft, hurrican-holes. We overwegen ons plan opnieuw te wijzigen. De boot tijdens het hurricane seizoen hier laten lijkt aantrekkelijk. We mailen met de verzekering en besluiten eerst maar eens ter plaatse te kijken. Het lijkt wel een bejaardenkolonie daar!Een hurricane-hole bestaat uit een gegraven gat in de grond waar de kiel in verdwijnt. De romp is opgestopt met autobanden. Zo liggen een rijtje boten erbij. Daar omheen scharrelen wat mensen rond die hun boot waarschijnlijk nooit meer in het water zien gaan. Hier en daar wordt nog een, naar het lijkt, wanhopige poging gedaan om wat onderhoud te plegen. Nee, liever niet in zo’n gat! Op de prijslijst van de marina wordt deze manier van stallen toepasselijk "graveyard" genoemd. Trouwens, wanneer hier een serieuze hurricane komt zullen de bomen die achter de boten staan toch ook over de jachten waaien? We willen hier liever niet het hurricaneseizoen afwachten, jammer. Wel gaan we uit het water. We mailen naar de verzekering dat de oplossing die ze hier bedacht hebben wat ons betreft niet 100% is. De laatste hurricane kwam over in 1993. Gemiddelde trefkans 1 x per ongeveer 10 jaar, dus…..
We kunnen snel en vakkundig op de wal. We huren schuurjongens in. Op vrijdag doen ze een halve romp. Maar op zaterdag mogen ze, waarom weet niemand, niet op het marina terrein werken. Dus doen we uiteindelijk zaterdag zelf de rest. Binnen een week liggen we weer in het water, en de bejaardensoos kijkt verbijsterd toe. Intussen hebben we ook nog een rvs rek laten maken voor de in Australië aan te schaffen extra zonnepanelen. Keurig werk en op tijd klaar, hoe bestaat het daar?. Dat is lekker want er komt een mooi weerwindow aan voor New Caledonie.

NEW CALEDONIE

Ook onze Spaanse vrienden van de Badoc vertrekken naar New Cal. Eerste dagen 20 tot 25 knoop uit het oosten afgegeven. Maar het wordt niet de snelle start die we verwachten. De eerste middag na ons vertrek om 12.00 zeer lichte zuiden wind. Aan de wind, langzame start. Maar in de avond en nacht komt de beloofde wind zodat we het eerste etmaal toch nog 150 mijl in de goede richting komen, wel wat wastobbe-achtige zee.. De boot is schoon, glad en loopt lekker door. De 2e dag is een prachtige zonnige dag. De derde dag komen we eerder dan voorspeld opnieuw in licht weer. Regelmatig regenbuien. Toch blijven we voortgang maken, met de Badoc altijd in onze omgeving.

                                     
                                 Wij zetten de Badoc op de foto

                                      De Badoc ons

 

10-10-2012. Varen we een zware onweersbui in. In het begin 38 knoop wind en daarna een ongelofelijke hoeveelheid regen die het water gelukkig aardig plat slaat. We ontkoppelen de mastkabels, beducht op inslag. !,5 uur zitten we in deze enorme bui. Dan wordt het opnieuw licht die dag. Ook Badoc heeft in de bui gelukkig geen schade opgelopen. Nog een middag in de zon en een nacht onder de sterren en we zijn in New Caledonie. We ankeren in de lagune tussen de aan erosie onderhevige zandsteenbergen. De volgende dag, wanneer we doorzeilen naar Noumea, ontdekken we dat ongecontroleerd mijnen naar nikkel een belangrijke oorzaak is van de verwoestende erosie. We klaren in en liggen opeens in een luxe Franse jachthaven. De hele steiger ligt vol met jachten die zich voorbereiden en/of wachten op het goede moment om naar Nieuw Zeeland of Australië over te steken. Iedereen wil voor begin november in een van de 2 landen zijn want daarna begint het storm/cycloonseizoen. Weerzien met nogal wat bekenden! Het opeten van voorraden is aan de orde van de dag, niet veel uit eten dus. Op de steiger wordt wild gespeculeerd wat de douane van Nieuw Zeeland en Australië in beslag gaat nemen. Mogen blikken nu wel of niet ingevoerd? Wat met pindakaas? Conclusie: "we gaan het wel zien".

 

 

 

 

 

VAN GAMBIER NAAR HUAHINE

                                               NAAR DE BOUNTY SFEER

PERFECTE TOCHT

Voor het eerst in de Pacific, na 3000 eerdere mijlen, hebben we nu het weer waar je van droomt! Met een licht tot af en toe matig windje,  tussen zuidoost en oost, kunnen we genieten van deze overtocht. Door de constante en matige wind is er ook weinig of geen swell uit een andere richting. Er is geen maan, maar  bij de ongelooflijke sterrenhemels is het in de nachten niet aardedonker op het water. Genieten  dus van zonsondergangen, zonsopkomsten en de sterrenhemel. Het enige minpuntje: “het slepen van de vislijnen blijft deze overtocht onbeloond”. Wel verliezen we 2 keer het sleep(plastic) inktvisje, ondanks de stalen voorloop. De eerste atollen die we aan kunnen lopen liggen 450 NM. van Gambier. Hao of Amanu. We zeggen nu wel: “ we lopen dit of dat atol even aan”, maar dat is alleen mogelijk sinds het GPS navigatie systeem beschikbaar is gekomen. Voor die tijd liet iedereen de Tuamotus links liggen. De atollen liggen vaak te dicht bij elkaar waardoor astronavigatie in dit gebied een zeer riskante bezigheid is. Een aantal van de jachten die dit vroeger toch geprobeerd hebben  zijn als wrak op een rif geëindigd. De Tuamotus zijn allemaal laag en we vermoeden dat ze er in grote lijnen een beetje hetzelfde uitzien. Onze voorkeur gaat er daarom naar uit om er een paar voor langere tijd te verkennen ipv.  zoveel mogelijk verschillende atollen aan te lopen. Nu het prima weer is besluiten we  gelijk door te zeilen naar Makemo waardoor de oversteek oploopt naar 700 NM. Het loopt lekker met etmaal gemiddelden van rond de 140. Af en toe spinakeren we wat wanneer de wind erg licht is.

WANNEER DOOR DE PAS ?

Het wordt het rekenen. Want om het atol in te komen moet je door een pas. In deze passen staat  meestal een sterke ebstroom. Kan oplopen in sommige gevallen tot over de 10 knoop. Het beste is dus een entree rond de kentering en overdag, want deze nauwe gaten zijn vaak niet voorzien van verlichte betonning.  Teamoverleg. We kunnen 22 april om 17.00 bij de pas zijn, denken we. Dat is te laat want het wordt om 18.00 donker. Een uur om door de pas te gaan (is het op dat moment eb of vloed in de pas?) en een ankerplaats te vinden lijkt ons te krap. Na wat rekenwerk komen we erop uit dat we vandaag en de komende nacht de snelheid moeten vertragen tot 3,5 knoop. Met alleen het stagfokje op lukt dat  bijna. In de nacht trekt de wind nog wat aan waardoor we toch nog 4 uur voordat het licht wordt bij de pas bij Makemo zijn. Nog even wachten tot het licht wordt dus.

NEDERLANDS LANDSCHAP?

Wanneer het daglicht daar is verwonderen we ons over een  bijna Zeeuws dijklandschap vanaf het water. Een lage landstrook met wat plukjes bomen. Alleen de boerderijdaken ontbreken. Dichterbij gekomen zien we echter wuivende palmen ipv. canada’s of iepen.  We gaan de pas verkennen. Er loopt een sterke ebstroom uit. Dus meer geduld is noodzakelijk. Na een uur of twee horen we op de marifoon Rupert van de Kaya. Ze zijn  na ons vanuit Gambier vertrokken en nu 30 NM voor de pas. We vertellen ze dat ze gewoon door kunnen zeilen want over een paar uur kunnen we naar binnen. Wij zeilen, opnieuw vislijnen slepend, met halve wind de  ingang van de pas op en neer in de getijde golven. Wanneer we dicht bij de doorgang komen neemt de stroom te veel toe. Bij de 3^e poging lijkt de stroom wat te minderen en zeilen we door. We komen binnen maar op een paar plaatsen moeten we de motor nog even bijzetten omdat we nog steeds 5 knoop stroom tegen hebben.

PAS OP, EEN  KORAALBOM

Nu zijn we binnen in de wondere wereld van het atol, na het dorp wat langs de pas ligt, gepasseerd te zijn. Weg is alle oceaandeining. Zaterdagmiddag Veerse meer….. Zo een atol is een vulkanische oprisping van moeder aarde. Een kraterrand van basaltlava. Hierop is het koraal tot ontwikkeling gekomen. Een klein wonder midden in de oceaan wat maar net boven water steekt. De hoogste boven de zee uitstekende delen liggen meestal aan de (noord) oostzijde. De westzijde is meer blootgesteld aan  de zomerstormen en dus lager. Zoals we later zelf zullen zien zijn daar delen die praktisch op zeeniveau liggen. Een atol heeft meestal 2 tot 3 passen. Al het water wat dus met vloed en windstuwing door de poreuze lage delen komt moet er bij eb door de passen uit. Vandaar dus dat de ebstroom in de pas langer en sterker is dan de vloedstoom. Het zeilen in dit binnenmeer is niet geheel zonder gevaar. Er bevinden zich koraalkolommen die verticaal oprijzen van de gemiddelde bodemdiepte van 20 meter tot het oppervlak. Ze zijn niet op de navigatiekaarten aangegeven. Je moet hier profiteren van de waterkleur en de zon. Je vaart met de zon in de rug of van opzij. Water ondieper dan 10 meter verkleurt van donker blauw naar lichtblauw. Midden in zo’n gebied zie je dan de “koraalbom”,  net onder water. Niet varen in het donker, met tegenlicht of bewolkt weer dus. We danken Rupert en Judy van de Kaya voor een heleboel kennisoverdracht!  We ankeren nog een paar uur na de pas  om op de goede lichtval te wachten. Dan zien we Rupert en Judy ook door de pas komen, steeds nog tegenstroom. Ervaren als zij zijn zeilen ze , nu de zon inmiddels goed staat, door naar de oostzijde van het binnenmeer. Het is onze eerste ervaring en we doen het rustig aan op de motor. Riet staat op de voorpunt om de bommen tijdig te spotten, en er wordt door mij gestuurd met de hand. We vinden het allemaal nogal mee vallen, omdat de bommen ruim vooraf duidelijk zichtbaar zijn. Maar op het eind rijst er een ongezien, klein bommetje vlak naast de boot op. Het blijft dus goed uitkijken!! Na 15 mijl gaan we voor anker in de oosthoek van het binnenmeer. De echte bountysfeer. Wuivende kokospalmen, witte strandjes en het water kleurt van diep blauw naar heel lichtblauw.

ANKEREN BIJ HUBERT

Het ankeren vergt hier speciale aandacht omdat in de prachtig witte zandbodem overal koraalplekken uitsteken. De ankerketting kan, vooral met het drijven van de boot in windstil weer, zich rond deze koraalplekken gaan draaien en vast komen te zitten. Daar is de truc met de boeitjes op bedacht. We gebruiken daarvoor de boeibollen die je hier vaak langs de waterkant vindt. Ze zijn afkomstig van de parelfarms. We bevestigen ze met een lijntje om de 8 meter aan de ketting, waardoor de ketting vrij van de bodem blijft. Helpt vaak vrij goed.

                              

                                                       ANKEREN BIJ HUBERT

                                

We hebben tekenen van leven en een soort bebouwing tussen de palmen ontdekt. Aan wal gekomen blijkt hier Hubert te wonen. De meeste van deze buitenplaatsen zijn alleen bewoond tijdens de kopra- oogst. Maar Hubert woont hier permanent. De kennismaking loopt grotendeels via Rupert., die alles zoveel mogelijk volgens Polynesische culturele gewoontes en gebruiken aan wil pakken. Hij heeft 25 jaar geleden een tijd op een eilandje gewoond en weet dus erg veel van gebruiken en omgangsvormen. Nu is 25 jaar best een aardige tijd. Dus vermoeden we later, in tegenstelling tot Rupert, dat ook hier de tijd niet geheel stil gestaan heeft.

ERVARINGEN MET DE POLYNESISCHE CULTUUR  EN HUISVESTING

Hoe dan ook, we benaderen Hubert met kleine cadeautjes, waarop hij weer dingetjes aan ons geeft. Omdat er hier zo weinig land is, in deze enorme oceaan, is alle land particulier bezit. Hubert geeft ons toestemming om zijn  land te betreden en  neemt ons mee op expeditie. Hij is een vrouwman- mens. Het is een oud gebruik in de Polynesische cultuur om de (meestal  oudste?) zoon als vrouw op te voeden. Dat is waarschijnlijk ontstaan om het voortbestaan van de familie te waarborgen. In het verleden werden veel oorlogen tussen de stammen gevoerd.  De oudste zoon werd dus niet in de oorlogshandelingen betrokken. (Het fijne weten we er nog steeds niet van). Hij is meestal de spil van de familie, verantwoordelijk voor het welzijn van de rest van de familie. Niet te vergelijken met wat wij in de westerse samenleving onder travestieten verstaan dus.  We leren van Hubert  snel heel wat over zijn manier  van leven hier en hoe hij in zijn voedselbehoefte voorziet. Dit soort sociale contacten zijn het leuke van het reizen. De taal is een probleem maar met een beetje Frans, gebaren en tekeningen in het zand komen we een eind. Hubert heeft dit stukje land verkregen nadat zijn  zuster is overleden. In de meeste families is er strijd en verwarring over het grondbezit. De bezitcultuur is ook wat anders dan in de westerse wereld. “Wat van jou is , is ook van mij”  wanneer je familie bent. Je kan dit voorkomen door te zeggen dit was een geschenk van mijn grootvader. (door Rupert zo uitgelegd). In het dorp staan prima huizen. Maar hier bij Hubert op de buitenpost wordt geleefd onder een afdak van golfplaten. Rooktonnen worden smeulend gehouden om de muggen enigszins te verdrijven.

Omdat het een regenachtige dag is wordt er niet in de kopra gewerkt door Rino en Mosu en andere vrienden, werkers. De heren hebben  de hele dag van het zelfgemaakte cocobier (zeer licht alcoholisch) zitten drinken. Nu moeten we komen eten. Eind van de middag zitten we te genieten van de prima verzorgde maaltijd. Rijst, linzen, kip, vlees en vis. Maar zij eten niet mee.

                               

                                       IN DE KEUKEN VAN HUBERT

Gestadig drinken ze door van het cocobier. Ze zijn  behoorlijk door de thee, maar eten niet. We vermoeden nu dat het niet gebruikelijk is om samen met je gasten te eten. Ze eten zelf erna wat over is.  Inmiddels regent het behoorlijk hard. De borden lopen vol. Dus gaan we naar binnen. Niet dat het daar veel beter is want de stalen golfplaten zijn  op vele plaatsen doorgeroest. Overal kun je gratis douchen dus. Een paar dagen later koken wij samen met Judy en Rupert voor hen. Zelfde patroon, ze eten niet mee, maar zijn blij  met de  grote hoeveelheden die overblijven en brengen de volgende dag keurig de lege pannen terug.

KOPRA OOGST

We begrijpen dat de Kopra teelt hier nog steeds een goede bron van inkomsten is. Ofschoon de prijs van Kopra op de wereldmarkt erg laag is maakt de Franse subsidie veel goed. De palmen dragen het hele jaar door. Een palm gaat na het planten na ongeveer 5 jaar vrucht dragen en doet dat ongeveer 25 jaar daarna. Per 3 a 4 maanden wordt de palmgaard bezocht om de gevallen noten te verzamelen. Die worden met een bijlslag door de helft geslagen en tot muurtjes gestapeld om voor te drogen. Na enige dagen wordt het kokosvlees er uit gehaald, gedroogd en in zakken van 50 kg. gedaan en daarna naar het dorp gebracht.

                                

                                                       DE KOPRAOOGST DROOGT

Zoals wij gezien hebben kan bij regen dit proces heel wat ingewikkelder worden. Bij Hubert  komen de twee familieleden die op dit moment in de kopra werken meestal om een uur of twee van het werk terug. Ze beginnen om 6.00 in de morgen. Daarna moet er gegeten worden. Hubert doet het huishoudelijke werk, zoals koken, brood bakken, kleren wassen enz. Maar de mannen moeten voor eten zorgen. Hoogtepunt: “Hubert plant kokospalmen met ons”, “ Kom terug over 5 jaar dan dragen ze vrucht”, zegt hij.

                                

                                                RIET PLANT EEN KOKOSPALM

VISSEN

Rino en Mosu gaan na het werk op jacht naar voedsel voor het avondeten. Meestal draait dat uit op vissen. We begrijpen van hen dat aan deze zijde van Makemo, zowel binnen en buiten het rif, er geen vis met ciguatera besmet is. En al snel worden we deelgenoot van hun visavonturen. Vissen met het net. Dat wordt gespannen over de uitgang van een inham (binnenzijde rif). Vervolgens jagen we de vis op met stenen en klappen met kokostakken op het water, richting net. Het net kan niet zo lang blijven staan. Wanneer er vis in zit komen de Blacktip haaien er op af. De heren doen ook veel aan speargun vissen met Rupert. Maar wij zijn daar te slechte duikers voor. Hubert doet niet aan de manlijke takken van net- en spearvissen. Maar vissen met de hengel is vrouwelijk genoeg. We leren spoedig dat een lange stok en een lijntje met haakje en steentje hier handiger is dan een werphengel. Hoogtepunt is het nachtvissen met volle maan op Red snapper. Met Hubert, Rino en Mosu ga ik met de hengelstokken het buitenrif op. Een wat gevaarlijke onderneming met op het rif brekende golven en spleten. Het hoofdzaklampje bleek weer eens een belangrijk wapen. Tegen de tijd dat ik mijn eerste Red Snapper gevangen had, hadden de mannen de tas vol en gingen we weer op huis aan.

                          

                                             RED SNAPPER IN DAGLICHT

WILMA EN JAAP KOMEN

Donderdag 31 mei is het zo ver. We hebben een busje gehuurd om Jaap en Wilma op het vliegveld af te halen. Met wapperende Zeeuwse vlag worden ze op Makemo onthaald. Grote hoeveelheden meegebrachte onderdelen en pakjes komen uit de rugzakken, ze hebben er krom van gelopen. Grote verrassing: Gegraveerde glazen en fles. Prachtig gedicht over de “Lady of the Lowlands” door Pernette. Heel lief en hartelijk bedankt!!

                                          
   
                                             EEN PRACHTIG GESCHENK

De volgende dag zeilen we naar de ankerplaats in het oosten bij Hubert. De dag erna is het volle maan. Dat komt prima uit want nu kan Jaap gelijk zijn eerste viservaring op het rif hebben. Met Hubert en zijn neef Napoleon gaan we in het donker het rif op. Voordat Jaap goed en wel aan het vissen is haalt de neef de ene na de andere vis uit de spleten in het rif. Maar deze keer zijn we beter voorbereid met de stokken met lijn en haak. Ook wij vangen een aantal Red snappers. Er is deze nacht weinig swell, dus minder golven op het rif. Wilma, Riet en Frances en Marianne (van de Spaanse boot Badoc), lopen op de binnenrand van het rif, en maken foto’s. De volgende dag nemen we afscheid van Hubert en zeilen naar de overzijde, waar we achter de twee motuutjes (eilandjes in het rif) ankeren (beste ankerplaats in geval van harde wind tussen Zuidoost en Oost). Uit de waterkelder onder het gemeenschapsafdak wat op deze motu staat gebruiken de dames dankbaar het water voor de was (we zijn hier twee keer geweest en nooit iemand gezien). Jaap vangt nog een reusachtige paling in een plas wanneer we over de keien van het rif lopen. Hij is erg verwonderd over de dikte van de huid, die we samen als een soort touwtrekwedstrijd verwijderen.

                                                TOUWTREKKEN MET PALING

Daarna gaan de Red Snappers en de paling op het rooster boven het kokosnootbast-vuurtje. Smullen!! De rest van de dagen wordt nog op andere plaatsen op het rif gevist en gesnorkeld. Zeilend naar de volgende ankerplaats in het atol hebben we eindelijk succes met de sleeplijn. 2 flinke Jobvissen achter elkaar.

                                  
                                                 
                                                 JAAP HEEFT BEET! JOBVIS

De laatste dag ankeren we bij de Noordwestpas. Hier is het snorkelen fantastisch. Prachtige hoge koraalrotsen en allerlei kleine en grote vissen. Riet komt met hoge snelheid naar de boot gezwommen na het zien van een Blacktip haai.

MUURVAST

Het hoge koraal is prachtig, maar heeft wel onze ankerketting te pakken. Wanneer we willen vertrekken zit het hele zaakje muurvast. Na enige uren van gemeenschappelijke inspanning, duwen met het bijbootje, snorkelen en voor- en achteruit met de boot krijgen we tot onze opluchting het anker toch uit het water. Jaap en Wilma zijn inmiddels aardig ingeburgerd maar nu gaan we zee op, weg uit het beschutte water van het atol.

TAHANEA

7 juni om 11.00 uur is het zo ver, we verlaten na 1,5 maand Makemo. Wat hebben we hier een geweldige tijd gehad! Voor Jaap en Wilma was het 6 dagen, maar er staat meer op het programma voor de vier weken dat ze hier zijn. Met 5 knoop stroom vliegen we de pas uit. Aan de beschutte kant van Makemo is de zee nog vlak. Eenmaal voorbij de punt gaan we de zuidelijke swell wel een beetje voelen. We maken gelijk goede voortgang omdat we met lichte wind aan de wind zeilen. Voor Jaap en Wilma een beetje wennen, nu opeens midden op de Grote Oceaan. Jaap voelt zich het best buiten en Wilma zit nog een tijdje met het emmertje voor zich, maar houdt bijna alles “binnen”. Door ons oponthoud met het anker op halen komen we nu in het donker aan op Tahanea. Dus uren heen en weer zeilen tot het licht wordt. De volgende morgen ankeren we tussen de twee passen. Het water is ongelofelijk helder.

                               

                                                   HELDER WATER

We maken prachtige wandelingen over het motu tussen de twee passen, snorkelen en vissen, eten met barbecue. We zijn en blijven nog steeds verwonderd over de grote hoeveelheid en verschillende soorten vis die we met de primitieve methode, bij Hubert geleerd, vangen. Het hoofdgerecht blijft deze dagen vis. Ook Tahanea is een atol waar je langer zou willen blijven, maar we willen ook nog eilanden na Tahiti gaan zien met Jaap en Wilma.

                             
    
                                           TAHANEA NATUURRESERVAAT

NAAR TAHITI

Nu wordt het een wat langere tocht voor onze gasten. Tahanea- Tahiti is 290 NM. In de Pacific een snapje, maar als je het niet gewend bent is het toch een heel eind. De omstandigheden zijn prima. Na een bewolkte en wat wisselvallige start staat de wind tussen Zuidoost en Oost en is de swell niet noemenswaardig. Wilma en Jaap houden zich prima en kunnen genieten van deze tocht met achterlijke wind. Ik leest in het logboek van Riet: “Heren melkmeisje in de nacht, dames alleen grootzeil”. Ingedeeld en actief in de wacht dus. De tweede nacht is het onrustiger, meer wind en swell. Bij een gijp breekt de mantel van de grootzeilval. We repareren de zaak provisorisch en gaan met 1 rif verder. We willen de val pas repareren/keren in Papeete. Jaap en wilma liggen die nacht flink te zweten in de hittige voorpunt. 14 juni om 11.00 uur varen we de Passe de Papeete in. We gaan meteen door, via de binnenzijde van het rif naar Marina Teina waar we tussen een enorme vloot van wereldzeilers ons anker laten vallen. Twee dagen worden besteed aan de bootpapierwinkel, boodschappen doen en lekker eten op de wal. Verwonderd kijken we naar al het autogeweld en fileverkeer. Dat zijn we niet meer gewend. We gaan door naar Moorea. In het begin van deze kleine oversteek kan er niet gezeild worden. Wind en geen wind uit alle kanten tussen deze twee eilanden. Na 1,5 uur zijn we ver genoeg weg van Tahiti om weer de oostenwind op te pakken. Nadat we de zuidpunt van Moorea bereiken vervolgen we onze tocht langs de prachtige oostkust van Moorea. Het anker valt in Opunohu bay. Lichtblauw water tussen het rif en de wal. Adembenemend uitzicht op de groene bergen van Moorea. De volgende dag wandelen we en de dag daarop huren we een auto’tje. De tocht rond het eiland is niet super omdat de hele weg rond het eiland met huizen bebouwd is. Wel prachtig is het uitzicht vanaf de Belvedere en aan de oostkant het uitzichtpunt op het rif. Ook de onverharde weg langs de ananasplantages is erg mooi.

NAAR HUAHINE

We vertrekken om 3.00 uur, om de volgende dag voor donker aan te komen. Maar omdat we de eerste uren bijna geen wind hebben lukt dat net niet. Op dit oversteekje is er nogal wat swell uit het zuiden. Wilma is korte tijd zeeziek maar knapt snel weer op. Jaap voelt zich alleen buiten goed. Maar opeens springt hij op en is springlevend wanneer de fietsband van de vislijn tot het uiterste uitgerekt wordt. Beet!! Worstelend, maar snel, haalt hij een MAHI-MAHI (gouddorade) van 115 cm. binnen. Dit is echt een prachtige vis, goudkleurig met blauwe kam!!

                              
   
                                                EEN MAHI-MAHI

De dag kan niet meer stuk. Het laatst deel van de tocht trekt de wind nog goed aan maar we halen het net niet meer voor het donker.

                               
   
                                                DE WIND TREKT AAN

Het is ook maar 12 uur licht. De aanloop van de pas van Huahine is echter uitstekend verlicht en we lopen aan zonder problemen. We ankeren in Bay Haaray omdat we liever niet in het donker in een koraalgebied voor anker gaan. De volgende dag ankeren we op een van de mooiste ankerplaatsen, Point Teapara. Voor ons licht lichtblauw water tot het rif. Aan de andere zijde de in en in groene bergen met aan de voet een wit zandstrandje. Het strandje is publiek, maar wordt onderhouden door Siki. Hij verkoopt ons kralensnoeren van bonen. “Niet mee zwemmen want dan gaan ze groeien”.

                             
   
                                                     SIKI IN ZIJN KANO

We horen van hem dat hier een 5 sterren hotel gebouwd is en een restaurant. In 1994 zijn deze mensen vetrokken omdat het zaakje failliet ging door gebrek aan gasten. Er is een prachtig aangelegd uitzichtpunt (laatste stuk houten trap bijna vergaan) waar je een fabelachtig uitzicht over het eiland en het rif hebt.

                              

                                                     FABELACHTIG UITZICHT

Siki brengt ons naar de verborgen boomgaard van het hotel waar we pompelmoezen en bananen kunnen verzamelen. Jaap en Henk gaan de bananenstruik met de machete te lijf…Meer dan 100 bananen aan deze kam!! Dat wordt weer bananen eten tot ze de oren uitkomen! Omdat Jaap en Wilma over twee dagen vertrekken zullen we dat veelal met zijn tweeën moeten doen. Het is het bijna het eind van de 4 weken die Jaap en Wilma bij ons aan boord zijn. We gaan anker op naar het dorp Fare. De volgende dag huren we twee scooters en toeren rond Huahine, wat eigelijk bestaat uit twee eilanden, verbonden met een brug. Prachtige tocht, we genieten. Erg leuke ervaring en veel meer midden in de natuur dan toerend met een auto. Tot nu toe bevalt Huahine ons het best van de Society archipel (Tahiti en de eilanden ten westen ervan). Erg mooi en rustig. De avond voor hun vertrek bieden Jaap en Wilma ons een heerlijk etentje aan. De vier weken dat ze aan boord waren zijn omgevlogen.

                             

                                                VERTREK VAN WILMA EN JAAP